Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΛΕΝΗ ΚΟΚΚΙΔΟΥ: Στο ΧΩΡΙΟ κατέφυγε η οικογένειά μου για να ΕΠΙΖΗΣΕΙ στην Κατοχή! «Το Χωριό μας στην ΑΡΚΑΔΙΑ ήταν ιερό στη συνείδηση της οικογένειας γιατί εκεί κατέφυγε η γιαγιά μου με τα τέσσερα κορίτσια της στην Κατοχή και τα έσωσε από την πείνα.

Έμειναν εκεί δύο χρόνια, δυόμιση.

Έσπερναν, θέριζαν, όργωναν και επιβιώσανε, αλλιώς θα είχαν πεθάνει.

Οπότε αυτό το σπίτι, που είναι του προπάππου μου, του πατέρα της γιαγιάς μου, είχε μια ιερότητα. »Από μωρό παιδί πάω εκεί και περνάμε δύο μήνες το καλοκαίρι.

Η ψυχή μου είναι εκεί.

Αυτό το μέρος με έμαθε να ζω απλά, με έμαθε τα ζώα και τον φυσιολογικό κύκλο της ζωής, ότι όλα γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν». Η αγαπημένη ηθοποιός στην πολύχρονη διαδρομή της έχει κινηθεί με άνεση ανάμεσα σε διαφορετικές ερμηνείες, από την τηλεοπτική σειρά «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα», που στο τηλεοπτικό κοινό τη σύστησε οριστικά και αμετάκλητα σαν «Βούλα Βλαχάκη», μέχρι τον μονόλογο του Γιώργου Χρονά «Η γυναίκα της Πάτρας», για τον οποίο βραβεύτηκε με το Θεατρικό Βραβείο Κάρολος Κουν.

Στη νέα ταινία «Κόκορας», που προβλήθηκε και διακρίθηκε σε διεθνή φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου του 23oυ SFGFF (Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο) όπου κέρδισε το Βραβείο Κοινού και κάνει πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 10 Σεπτεμβρίου σε διανομή της TFG, υποδύεται τη μητέρα του πρωταγωνιστή, Αργύρη (Νίκος Κασάπης), ενός θυρωρού στον Δήμο Αθηναίων.

Η είδηση ότι ο γιος του κληρώθηκε να φοιτήσει σε ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της χώρας έρχεται να ταράξει την έτσι κι αλλιώς δύσκολη σχέση με τη σύζυγό του, Πόπη (Κόρα Καρβούνη), επίσης υπάλληλο του Δήμου.

Γυναίκες όπως η ηρωίδα της, που ζουν στην επαρχία, «πάντα μού προκαλούσαν το ενδιαφέρον», λέει, γιατί «κρατάνε Θερμοπύλες.

Κρατάνε όλες τις αξίες τις ελληνικές και ταυτόχρονα είναι κακοπαθημένες, διότι υπακούν στους άντρες τους.

Παράλληλα, κάνουν τη δουλειά τους κάτω από το τραπέζι.

Η σχέση τους με την καθημερινότητα είναι πολύ γοητευτική για μένα.

Είναι κανονικοί άνθρωποι, δηλαδή περνάνε τον χρόνο της ζωής τους με πράγματα που έχουν επιβληθεί, με έναν τρόπο, από την κοινωνία.

Θα πάνε στην εκκλησία, στον παπά να εξομολογηθούν.

Θα στολίσουν τον Επιτάφιο.

Θα πάνε στη λαϊκή, στη γειτόνισσα για καφέ.

Έτσι περνάει η ζωή.

Και επειδή εγώ είχα πάντα μια δυσκολία να διαχειριστώ τον χρόνο, γιατί ποτέ μέσα μου δεν είχα σχέση με αυτά τα στερεότυπα, πάντα κοίταζα αυτούς τους ανθρώπους με ζήλια, ας πούμε, και σκεφτόμουν: “Κοίτα τι καλά περνάνε”. Επίσης σε αυτές τις γυναίκες μου αρέσει πολύ το ότι είναι πολύ τρυφερές με τα παιδιά – αυτές που έζησα εγώ δηλαδή.

Αλλά μπορεί μέσα από την πολλή αγάπη να γίνουν, χωρίς να το γνωρίζουν, και κακοποιητικές». Γράφει η Γεωργία Καρκάνη πηγή: marieclaire

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους