Original Post

Πλήρες Κείμενο:

2 Σεπτεμβρίου 1970 ■ Έλενα Αντζελόνι - Γιώργος Τσικούρης. Δύο ήρωες του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα.

Είναι ξημερώματα 2 Σεπτέμβρη του 1970 όταν ο Κύπριος φοιτητής Γιώργος Τσικούρης και η Ιταλίδα Έλενα Αντζελόνι επιβιβάζονται στο μπλε Volkswagen που είναι παγιδευμένο με εκρηκτικά και δεκάδες λίτρα βενζίνης.

Το νήμα της ζωής τους κρέμεται από μια λεπτή κλωστή.

Το σχέδιο αφορά την προσέγγιση της Αμερικάνικης Πρεσβείας από πίσω, όπου και θα παρκάρουν το όχημα βάζοντας πρώτη.

Η χρονοκαθυστέρηση θα ανάψει τη μίζα κάποιες ώρες μετά με το όχημα να κατευθύνεται προς τη φρουρά, όπου και θα εκραγεί.

Η αρχική πρόταση είχε στόχο να αποτελέσει το κολαστήριο της Γενικής Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας, που απορρίφτηκε λόγω της πολυκοσμίας με το ενδεχόμενο τραυματισμού διερχόμενων πολιτών. Η Έλενα πριν επιβιβαστεί στρέφει το βλέμμα της προς τον τρίτο σύντροφο που θα ακολουθεί υποστηρικτικά και με παγωμένο βλέμμα μονολογεί "...αν δεν γυρίσω δώσε τα βιβλία μου στον πολυαγαπημένο μου γιο, Φεντερίκο". Η στιγμή δεν χωράει άλλες λέξεις.

Όλα πλέον είναι θέμα χρόνου.

Το όχημα προσεγγίζει το σημείο όπου και θα αφεθεί από ένα στενό πάνω από την πρεσβεία, ώσπου ξαφνικά ένας δυνατός κρότος τινάζει στον αέρα το αυτοκίνητο-βόμβα, με τους δύο συντρόφους να πέφτουν ακαριαία νεκροί μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο καπνού.

Ένα μηχανικό λάθος ή αστοχία στη συνδεσμολογία αρκεί για να θέσει σε ισχύ τους υαλοκαθαριστήρες που ήταν συνδεδεμένοι με τους πυροκροτητές.

Οι διεθνιστές σύντροφοι Γιώργος Τσικούρης και Έλενα Αντζελόνι δίνουν τη ζωή τους για τον κοινό Αγώνα προς την Ελευθερία. ... Στην Ιταλία η Έλενα Αντζελόνι πέφτει γρήγορα στη λήθη μετά την πρώτη φούρια του Τύπου.

Απόπειρες να διασυρθεί το πρόσωπό της, η γυναικεία της αξιοπρέπεια.

Μαζί της ασχολείται μονάχα η Εισαγγελία της Βενετίας το 1982, μετά από την κατάθεση του μετανοημένου ταξιαρχίτη Μικέλε Γκαλάτι.

Πήρε το αυτί τους κάποιες κουβέντες της φυλακής.

Μετά τίποτα πια.

Οι ιταλικές εφημερίδες θα ξαναρχίσουν να μιλάνε για την Έλενα το 2001 μετά τα γεγονότα της Γένοβας, όταν ο ανιψιός της έγινε πρωτοσέλιδο.

Είχε γεννηθεί το 1978, δεν γνώρισε ποτέ τη θεία του.

Ένα νήμα όμως τους συνέδεσε στη ζωή αλλά και στο θάνατο.

Η κοινή επιθυμία για κοινωνική δικαιοσύνη, για ελευθερία.

Άσπρο φανελάκι, μπλε παντελόνι και κουκούλα.

Ένα ρολό κολλητικής ταινίας στο μπράτσο.

Μία εικόνα που χαράχτηκε στη συλλογική μνήμη.

Μια νεανική ζωή που αφαιρέθηκε από έναν καραμπινιέρο πάνω στην άσφαλτο, σε μια πλατεία της Γένοβας κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στους G8, το σύμβολο των ισχυρών της γης.

Το όνομά του παραμένει στις καρδιές όσων αγωνίζονται για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Κάρλο Τζουλιάνι. από Γραφή & Αντίσταση «Για μια γυναίκα, ιδιαίτερα στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ήταν σίγουρα πολύ πιο δύσκολο να κάνει μια ριζοσπαστική επιλογή, όπως η ένοπλη, η οποία ορισμένες φορές περιελάμβανε επίπονες συνέπειες, όπως ο αποχωρισμός από τα παιδιά της.

Επομένως, αυτή η επιλογή απαιτούσε και μια μεγαλύτερη συνειδητοποίηση.

Στις ιταλικές ένοπλες οργανώσεις των δεκαετιών 1970-80 (σε αντίθεση με τις μεταγενέστερες, όπως οι B.R- P.C.C), οι γυναίκες ήταν αριθμητικά λιγότερες συγκριτικά με τους συντρόφους τους, δεν είχαν όμως διαφορετικούς ρόλους και καθήκοντα μέσα στις οργανώσεις.

Στην εγκληματική προτροπή για δολοφονία των στρατευμένων επαναστατριών που αναφέρεις στην ερώτησή σου, περιέχεται όμως και ένα στοιχείο που πολλές φορές δεν αναγνωρίζεται στις γυναίκες μαχήτριες: η αναγνώριση μιας επιλογής.

Πράγματι, από την αστική πλευρά, υπήρξε ανέκαθεν απόπειρα να υποβαθμίσουν τον αυτόνομο ρόλο των συντροφισσών, θεωρώντας ότι βρέθηκαν μέσα στην ένοπλη πάλη όχι από δική τους επιλογή, αλλά είτε για ν’ ακολουθήσουν τους άντρες τους είτε εξαιτίας προσωπικών αδιέξοδων και κακών συναναστροφών.

Το βιβλίο θέλει ν’ αποφύγει τις δυο αντίθετες αντιδράσεις, την αγιοποίηση και τη δαιμονοποίηση, και να εντάξει αυτές τις ζωές μέσα στο πλαίσιό τους, ανατρέχοντας σε μια εποχή όπου οι παράνομες και βίαιες μορφές πάλης αποτελούσαν κληρονομιά για το σύνολο της ανταγωνιστικής αριστεράς.» Απόσπασμα από "Ψιλή κουβέντα με την Πάολα Στατσόλι", με αφορμή την κυκλοφορία στα ελληνικά του βιβλίου της "Κι ας είμαστε γυναίκες.

Ιστορίες επαναστατριών" , στο οποίο περιλαμβάνεται και το απόσπασμα από την παραπανω βιογραφική εξιστόρηση της ζωής και του θανάτου της διεθνίστριας αγωνίστριας Έλενα Αντζελόνι. πηγή: rednnoir.gr Η συντρόφισσα & ιστορική ερευνήτρια Paola Staccioli έφυγε από τη ζωή στις 31/7/2021 στη γενέτειρα της Ρώμη έπειτα από μια μακρόχρονη & άνιση μάχη με την "επάρατη νόσο".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους