Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕ Ο ΧΑΛΙΛΗΣ Ο Λεωνής ο Σιαμμάς, βοσκός και περβολάρης, είχε έναν γάιδαρο που τον φώναζε Χαλίλη.

Χαλίλης ήταν ένας Τούρκος που αγόραζε το γάλα από τους βοσκούς και το επεξεργαζόταν, φτιάχνοντας χαλούμια και αναράδες.

Επειδή όμως οι βοσκοί ήταν πολλοί και αυτός μοναχός πράτης, αγόραζε το γάλα όσο πιο φτηνά μπορούσε.

Γι’ αυτό και δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους βοσκούς. Ο Λεωνής, που τον είχε άχτι, έδωσε το όνομά του στον γάιδαρό του.

Μια μέρα, ο Λεωνής φόρτωσε το γάλα και περίμενε στην ουρά για να το παραδώσει.

Ο γάιδαρος ήταν ανήσυχος και πορτοκλωτσούσε.

Προσπάθησε να τον ηρεμήσει, χαϊδεύοντάς τον και μιλώντας του γλυκά, αλλά εκείνος τίποτε.

Όσο περνούσε η ώρα και ο γάιδαρος δεν έλεγε να ησυχάσει, ο Λεωνής αγανάκτησε και του έβαλε μια δυνατή φωνή: — Σταμάτα, Χαλήλη, εν να σιωνοστεί το γάλα! Μόλις ξεστόμισε τα λόγια, κατάλαβε τη γκάφα του.

Δάγκωσε τα χείλη του, μα ήταν πλέον αργά.

Όπως λέει και η παροιμία, ό,τι φέρνει η ώρα εν τα φέρνει ο χρόνος.

Γεμάτος ενοχή, γύρισε προς τη χανούμισσα, τη γυναίκα του Χαλίλη, με την ελπίδα πως δεν είχε ακούσει.

Μα την είδε να τον κοιτάζει αγριεμένη, γεμάτη θυμό και παράπονο. — Μπράβο, πε! Λαλείς το όνομα του γάρου σου, όνομα του άντρα μου! Εν αντρέπεσαι; Άμαν είσαι έτσι, εν πιάννω γάλα σου! Ο Λεωνής έσκυψε το κεφάλι.

Δεν είχε τι να πει.

Από τότε άλλαξε το όνομα του γαϊδάρου και τον φώναζε Σιερκά.

Το συνήθειο, όμως, δύσκολα κόβεται.

Την παραγωγή από τα περβόλια του ο Λεωνής συνήθως τη φόρτωνε στον γάιδαρό του, τον Σιερκά, και κατέβαινε στον Μούτταλο για να την πουλήσει.

Είχε μαζί του κάθε λογής χορταρικά, κρεμμύδια, παντζάρια, πατάτες και ό,τι άλλο έβγαζε το περβόλι του. Οι Τουρκάλες τον περίμεναν να φανεί, γιατί ο Λεωνής είχε βγάλει καλό όνομα για την ποιότητα των οπωρικών του.

Μια μέρα, όμως, στην κεντρική πλατεία, βλέποντας πως δεν φαίνονταν Τούρκοι τριγύρω, ξέχασε τον εαυτό του.

Και, αντί για Σιερκά, αποκάλεσε τον γάιδαρό του: — Έλα, Μομίνη! Ο Μομίνης ήταν ένας Τούρκος γυρολόγος που γύριζε τα χωριά και διαλαλούσε την πραμάτεια του: — Αυκά, πουλιά γοράζω! Ποτσιά της πογιάς! Οι νοικοκυρές, μόλις τον άκουγαν, έβγαιναν από τα σπίτια τους για να κάνουν τράμπα. Ο Λεωνής, λοιπόν, νόμισε πως δεν τον άκουσε κανένας.

Δεν πρόλαβε, όμως, να κάνει δυο βήματα.

Από μια αυλή του διπλανού σπιτιού ξεπρόβαλαν πέντε-έξι χανούμισσες.

Τον είδαν, τον άκουσαν και άρχισαν να τον πλησιάζουν.

Άλλες βγήκαν από διπλανές αυλές, άλλες φώναξαν κι άλλες, και σε λίγα λεπτά ο Λεωνής βρέθηκε περικυκλωμένος από κάμποσες γυναίκες, έτοιμες να τον «δικάσουν». Ο καημένος έμεινε στη μέση, χασκιασμένος και αμήχανος, να τις κοιτάζει χωρίς να ξέρει τι να πει.

Ήξερε πως οι Τούρκοι το έφεραν βαρέως και δεν ανέχονταν οι Χριστιανοί να δίνουν στους γαϊδάρους τους τουρκικά ονόματα.

Το ύφος, όμως, του Λεωνή —εκείνο το χασκιασμένο, φοβισμένο και λυπημένο ύφος— ήταν τελικά αυτό που τον έσωσε.

Μια από τις χανούμισσες, που ήταν πελάτισσά του και τον γνώριζε, τον λυπήθηκε.

Σήκωσε το χέρι της και είπε στις άλλες: — Άτε, αφήστε τον.

Ενεν κακός άνθρωπος; Να μεν το ξανακάμει μόνο.

Και έτσι συμφώνησαν: να μην τον «δικάσουν», με τον όρο πως ο Λεωνής δεν θα ξαναφώναζε τον γάιδαρό του με τουρκικό όνομα. Ο Λεωνής έγνεψε αμέσως καταφατικά.

Από εκείνη την ημέρα, δεν τόλμησε ποτέ ξανά να ξεστομίσει άλλο όνομα.

Για όλους τους άλλους ήταν ο Σιερκάς. Και για τον ίδιο τον Λεωνή, καλύτερα να έμενε έτσι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους