Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν δεν τους νοιάζει να σε χάσουν, τότε δεν αξίζουν να είναι στη ζωή σου.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε θέλουν στη ζωή τους υπό όρους: όπως θέλουν εκείνοι, όποτε θέλουν εκείνοι, όσο και για όσο θέλουν εκείνοι.

Δεν τους ενδιαφέρουν οι δικές σου επιθυμίες ή ανάγκες.

Και στο δείχνουν.

Αλλά εσύ κάνεις πως δεν το βλέπεις.

Ψάχνεις διαρκώς δικαιολογίες.

Κι ύστερα νιώθεις άσχημα.

Νιώθεις ενοχές, απογοήτευση, θυμό.

Μα συνεχίζεις να προσπαθείς.

Μέχρι που κάποια στιγμή το καταλαβαίνεις.

Διαστρεβλώνουν τα γεγονότα.

Σε κατηγορούν πως υπερβάλλεις.

Σε κάνουν να αμφιβάλλεις για το ίδιο σου το βίωμα.

Κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι: Μήπως παρεξήγησα; Μήπως δεν είδα καλά; Δεν άκουσα; Μήπως φταίω; Σε θεωρούν δεδομένο; Είναι εγωιστές; Είναι νάρκισσοι; Προσπαθούν να κρύψουν άλλες καταστάσεις και στην πορεία χάνουν τα αυγά και τα καλάθια; Φέρονται αλλοπρόσαλλα, ψυχρά, αδιάφορα; Ίσως.

Αλλά... δεν σε αφορά.

Γιατί να εξαντλείσαι προσπαθώντας να καταλάβεις κάποιον που δεν περνά καν από τη σκέψη του πώς νιώθεις εσύ; Μια μέρα, δεν νιώθεις πια άσχημα.

Δεν κλαις.

Δεν θυμώνεις.

Δεν αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος.

Απλώς... σταματάς.

Μια μέρα συνειδητοποιείς ότι δε σε νοιάζει πια.

Και είναι τόσο απελευθερωτικό.

Είπες, εξήγησες, ξοδεύτηκες.

Δεν κατάλαβαν.

Κι εσύ κουράστηκες να εξηγείς τα αυτονόητα.

Σηκώνεσαι και λες: «Φτάνει.» Όχι επειδή έγινες σκληρός.

Αλλά επειδή επιτέλους έγινες αληθινός.

Με τον εαυτό σου.

Μην κρατάς στη ζωή σου όσους δεν φοβούνται να σε χάσουν.

Όταν κάποιος δεν κάνει κανένα βήμα προς το μέρος σου, είναι ώρα να φεύγεις.

Δεν είναι δύναμη να αντέχεις τα λίγα. Δύναμη είναι να περιμένεις τα σωστά. 🔸Εσύ; Ποιο ήταν το δικό σου «φτάνει»;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους