Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιμνημόσυνος λόγος για τον Δώρο Λοΐζου Υπάρχουν επέτειοι που μας καλούν να θυμηθούμε.

Υπάρχουν όμως και μνημόσυνα που μας υποχρεώνουν να αναμετρηθούμε με τη συνείδησή μας.

Κάθε επιμνημόσυνος λόγος είναι ένας διάλογος με δύο συνομιλητές.

Με το πνεύμα των θανόντων και με τη μνήμη των ζώντων.

Στον πεσόντα ήρωα οφείλουμε τη μνήμη.

Στους ζωντανούς οφείλουμε το πνεύμα.

Μνήμη και πνεύμα συγκροτούν την αλήθεια, ως πυλώνα ελευθερίας. Ο Δώρος Λοΐζου υπήρξε άνθρωπος των ιδεών.

Πίστευε ότι η πολιτική δεν είναι τέχνη εξόντωσης του αντιπάλου αλλά αγώνας για τον άνθρωπο.

Και γι’ αυτό ακριβώς έγινε στόχος εκείνων που θεωρούσαν πως οι σφαίρες μπορούν να αντικαταστήσουν τα επιχειρήματα.

Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν από το χέρι ενός εξωτερικού εχθρού.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που πέφτουν από χέρι ομόεθνο και ομόθρησκο, από χέρι εμφύλιο.

Στη δεύτερη περίπτωση δεν δοκιμάζεται μόνο η ισχύς του δικαίου· δοκιμάζεται η ποιότητα ολόκληρης της κοινωνίας, σε σχέση κυρίως με τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Η δεύτερη περίπτωση είναι και η πιο τραγική. Γιατί; Διότι, Ο Δώρος Λοΐζου δεν δολοφονήθηκε απλώς από κάποιους οπλοφόρους.

Δολοφονήθηκε από μια ανθρώπινη κατάσταση· από έναν ιστορικό σπαραγμό.

Από έναν φανατισμό που είχε προηγουμένως εξορίσει τη λογική.

Από μια ιδεολογία που είχε μάθει να βλέπει στον πολιτικό αντίπαλο όχι έναν συμπολίτη, αλλά έναν εχθρό που έπρεπε να εξαφανιστεί. Ο Δώρος Λοΐζου δεν υπήρξε μόνο θύμα μιας εγκληματικής ενέργειας.

Υπήρξε θύμα μιας εποχής που είχε χάσει το μέτρο.

Μιας εποχής κατά την οποία πολλοί έπαψαν να ακούν, γιατί είχαν μάθει μόνο να φωνάζουν.

Έπαψαν να σκέφτονται, γιατί αρκούνταν να πιστεύουν.

Έπαψαν να βλέπουν ανθρώπους και έβλεπαν μόνο εχθρούς.

Και όταν συμβεί αυτό, η πολιτική μετατρέπεται σε εμφύλιο.

Οι σφαίρες δεν ήταν η αρχή αλλά το τέλος μιας διαδρομής.

Καμιά δολοφονία δεν αρχίζει όταν τραβηχτεί η σκανδάλη.

Αρχίζει, όταν δηλητηριαστεί η σκέψη, όταν τον λόγο αντικαταστήσει το μίσος, όταν η διαφορετική γνώμη επιχειρείται με τη βία και με το ψέμα.

Αγαπητοί φίλοι, Ο Δώρος Λοΐζου δεν υπήρξε ήρωας επειδή πέθανε.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο άνθρωπος πεθαίνει πραγματικά μόνο όταν σβήσει και η μνήμη του. Ο Δώρος Λοΐζου δεν πρόκειται να πεθάνει όσο η Κύπρος θα θυμάται ότι υπήρξαν άνθρωποι που, όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν, κράτησαν ακέραιες τις αξίες τους.

Αυτό είναι το αληθινό μέτρο ενός ανθρώπου.

Οι αξίες.

Και αυτό είναι το μέτρο του Δώρου Λοΐζου.

Ο θάνατός του απλώς αποκάλυψε το μέγεθος του ήθους του.

Γιατί ηρωισμός δεν είναι η αναζήτηση της θυσίας.

Είναι η άρνηση της υποχώρησης όταν η συνείδηση δεν καταδέχεται να διαπραγματευθεί τις αξίες.

Ο χρόνος έχει μια παράξενη ιδιότητα.

Αμβλύνει τον πόνο.

Δεν δικαιώνει όμως ποτέ το ψέμα.

Γι’ αυτό τα μνημόσυνα υπάρχουν.

Όχι για να ανανεώνουν το μίσος.

Αλλά για να αποτρέπουν τη λήθη.

Η λήθη είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμμαχος της επανάληψης.

Αναρωτιέμαι πολλές φορές ποιο είναι το πραγματικό χρέος απέναντι στους νεκρούς.

Να τους τιμούμε; Βεβαίως.

Να τους δοξάζουμε; Ίσως.

Να τους μιμούμαστε; Ασφαλώς.

Αλλά πάνω απ’ όλα, να οικοδομούμε μια κοινωνία που θα γεννά ανθρώπους έτοιμους να μαρτυρήσουν υπέρ της Ελευθερίας.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μνημόσυνο. Ο Δώρος Λοΐζου ανήκει στην Ιστορία.

Το ερώτημα είναι αν εμείς ανήκουμε ακόμη στις αξίες για τις οποίες εκείνος θυσιάστηκε.

Αν η δημοκρατία εξακολουθεί να είναι για εμάς τρόπος ζωής και όχι απλώς πολιτειακός τύπος.

Αν η ανοχή προς το διαφορετικό αποτελεί δύναμη και όχι αδυναμία.

Αν η πατρίδα σημαίνει κοινό σπίτι όλων και όχι λάφυρο των ισχυρότερων.

Αυτά είναι τα ερωτήματα που αφήνει πίσω του κάθε άνθρωπος που πέφτει για τις ιδέες του.

Οι νεκροί δικαιώνονται μόνο μέσα στη μνήμη των ζωντανών.

Θα τολμούσα όμως να προσθέσω κάτι ακόμη.

Δεν αρκεί να τους θυμόμαστε.

Δικαιώνονται πραγματικά μόνο όταν οι ζωντανοί γίνονται σοφότεροι από τη θυσία τους.

Αν αυτό κατορθώσουμε, τότε ο Δώρος Λοΐζου δεν θα ανήκει μόνο στο παρελθόν.

Θα συνεχίσει να συνομιλεί με τη συνείδησή μας και με το μέλλον της Κύπρου.

Θα ήταν, όμως, άδικο να θυμόμαστε τον Δώρο μόνο ως νεκρό.

Η ουσία δεν βρίσκεται στον τρόπο που πέθανε.

Βρίσκεται στον τρόπο που έζησε: Στη συνέπεια ανάμεσα στις ιδέες και στις πράξεις του.

Στην άρνησή του να υποκύψει στον φόβο.

Αυτό είναι το μέτρο του ήρωα μας.

Γι´ αυτά είναι παρόν σήμερα εδώ.

Γι’ αυτό το σημερινό μνημόσυνο δεν αφορά μόνο το παρελθόν.

Αφορά το μέλλον.

Γιατί κάθε γενιά καλείται να απαντήσει στο ίδιο ερώτημα: Ο Θουκυδίδης, περιγράφοντας τον εμφύλιο της Κέρκυρας, παρατήρησε ότι όταν κυριαρχεί η στάση, αλλοιώνεται ακόμη και η σημασία των λέξεων.

Η τόλμη βαφτίζεται ανδρεία, η σύνεση δειλία, η μετριοπάθεια αδυναμία.

Όταν διαστρέφεται η γλώσσα, δεν αργεί να διαστραφεί και η συνείδηση.

Ίσως αυτή να είναι η πιο επίκαιρη προειδοποίηση και για τη δική μας εποχή.

Αν σήμερα, ο Δώρος Λοΐζου μας εμπνέει ακόμη, δεν είναι επειδή υπήρξε μάρτυρας· Είναι επειδή μας υποχρεώνει να αναρωτηθούμε αν έχουμε διδαχθεί από τη θυσία του.

Οι νεκροί δεν έχουν ανάγκη από τους επαίνους μας.

Έχουν ανάγκη από τη δική μας αυτογνωσία.

Και η πατρίδα δεν τιμά τους ήρωές της όταν τους μνημονεύει μία φορά τον χρόνο.

Τους τιμά, όταν οικοδομεί μια πολιτεία στην οποία κανείς δεν θα κινδυνεύσει ξανά να πεθάνει επειδή υπερασπίζεται την ισηγορία, την ισονομία και την ισοπολιτεία.

Αιωνία του η μνήμη. Και αιώνια ας παραμένει η δική μας υποχρέωση να αποδεικνυόμαστε αντάξιοι της θυσίας του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους