Όταν μπήκα στον πνευματικό δρόμο είχα την εντύπωση πως οι πνευματικοί άνθρωποι θα είναι σούπερ ισορροπημένοι και δουλεμένοι . Νόμιζα πως όταν κάποιος διαλογίζεται διαβάζει αναζητά κάθεται στη σιωπή...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν μπήκα στον πνευματικό δρόμο είχα την εντύπωση πως οι πνευματικοί άνθρωποι θα είναι σούπερ ισορροπημένοι και δουλεμένοι . Νόμιζα πως όταν κάποιος διαλογίζεται διαβάζει αναζητά κάθεται στη σιωπή ψάχνει βαθύτερα τον εαυτό του, ίσως είναι ένα βήμα πιο κοντά στην «ανθρωπιά». Αλλά πόση απογοήτευση έχω νιώσει συνειδητοποιώντας ότι αυτό τελικά ήταν μια ψευδαίσθηση.

Γιατί είδα ότι μπορεί να γνωρίζεις όλες τις μεγάλες αλήθειες να έχεις διαβάσει τόνους βιβλίων γύρω απ’ την αλήθεια και να μην μπορείς να ακούσεις πραγματικά έναν άνθρωπο.

Μπορεί να κάνεις βαρύγδουπες συζητήσεις γύρω απ’ την αγάπη και να μην ξέρεις να αγαπάς ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό, πόσο μάλλον να τη δώσεις σε κάποιον άλλον.

Να κάνεις ομιλίες για το θάνατο του εγώ κι εσύ να είσαι φυλακισμένος μέσα στο τεράστιο δικό σου.

Να λες ότι όλοι είμαστε ένα, και να χωρίζεις τους ανθρώπους σε «συνειδητούς» και «ασυνείδητους». Να έχεις κάνει εκατοντάδες σεμινάρια και να μην μπορείς να πεις ένα απλό «συγγνώμη». Δυστυχώς η ενασχόλησή σου με την πνευματικότητα δεν σου δίνει πιστοποιητικό ανθρωπιάς Ούτε οι γνώσεις, ούτε οι τεχνικές, ούτε οι τίτλοι, ούτε τα μεγάλα λόγια κάνουν την καρδιά ανοιχτή.

Και ανοιχτή καρδιά δεν σημαίνει άνθρωπος χωρίς πληγές ή δύσκολα κομμάτια.

Σημαίνει άνθρωπος του οποίου η καρδιά μπορεί να επιστρέφει στο άνοιγμα ακόμα και όταν έχει κλείσει.

Και ίσως τελικά εκεί βρίσκεται ολόκληρη η ουσία.

Όχι στο πόσα έχει καταλάβει κάποιος με το νου.

Αλλά στο πόσο μπορεί να παραμένει στην μέγιστη αρετή της καλοσύνης και της ειλικρίνειας του ανθρώπου . Να συγκινείται μαζί σου Να σ ακούει.

Να σε νοιάζεται.

Να σε δέχεται και να σε χωράει χωρίς να χρειάζεται να σε διορθώσει, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να μαλακώνει όταν θα μπορούσε να σκληρύνει.

Δεν εντυπωσιάζομαι πλέον από το πόσο «ψηλά πνευματικά» έχει φτάσει ένας άνθρωπος.

Με συγκινεί πόσο ανοιχτή έχει μείνει η καρδιά του.

Γιατί στο τέλος της ημέρας η καλοσύνη του και η εντιμότητα του, λουλουδιάζουν τη γη. Και ίσως αυτή να είναι η μόνη πνευματικότητα που αξίζει πραγματικά να διανύσεις. V.Ε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους