Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έμαθα μόλις σήμερα, εντελώς τυχαία, ότι έφυγε από τη ζωή ένας άνθρωπος πριν λίγες ημέρες,που γνώριζα από παιδί. Ο Ανδρέας Σγούρος.

Και ίσως γι' αυτό η είδηση αυτή με συγκλόνισε τόσο πολύ. Τον Ανδρέα τον γνώρισα όταν ήμουν έφηβος, στους Αμπελοκήπους, στη γειτονιά μας.

Απέναντι από το τότε ΙΔ' στην οδό Σεβαστουπόλεως υπήρχε ένα μικρό καφενεδάκι, όπου συναντιόμασταν με τα παιδιά που υπηρετούσαν εκεί.

Δεν ήταν για εμάς απλώς αστυνομικοί.

Ήταν φίλοι μας.

Ήταν άνθρωποι που μας πρόσεχαν, μας προστάτευαν, μας βοηθούσαν και ενδιαφέρονταν πραγματικά για εμάς.

Πολλά από αυτά τα παιδιά ήταν νεαροί αστυνομικοί, άνθρωποι που είχαν έρθει από την επαρχία για να υπηρετήσουν στην Αθήνα.

Με τα χρόνια δημιουργήθηκε μεταξύ μας ένας δεσμός ιδιαίτερος, ανθρώπινος, ζεστός.

Ήταν κάτι σαν μεγάλα αδέλφια μας.

Μιλούσαμε μαζί τους, γελούσαμε, συζητούσαμε για τη ζωή.

Μας συμβούλευαν, προσπαθούσαν να μας δείξουν το σωστό, να μας προστατεύσουν από τα λάθη που μπορεί να κάνει ένα παιδί. Ο Ανδρέας ήταν ένας από αυτούς.

Ένας υπέροχος άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος από τον οποίο μπορούσες να μάθεις κάθε μέρα κάτι. Ο Ανδρέας έκανε στη συνέχεια μια σπουδαία πορεία στην Ελληνική Αστυνομία.

Έφτασε στον βαθμό του Υποστρατήγου και υπηρέτησε σε σημαντικές θέσεις, μεταξύ άλλων ως Διευθυντής Αστυνομίας Αθηνών και Αστυνομίας Πειραιά, ενώ υπηρέτησε και στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και σε άλλες σημαντικές υπηρεσίες του Σώματος.

Όμως για εμένα ο Ανδρέας δεν ήταν ποτέ μόνο ο Στρατηγός.

Ήταν ο Ανδρέας της γειτονιάς.

Και το πιο όμορφο είναι ότι, παρά τη μεγάλη του πορεία και τις ευθύνες που ανέλαβε, δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τη γειτονιά μας.

Παρέμεινε στους Αμπελοκήπους.

Έτσι, όλα αυτά τα χρόνια, άλλοτε πιο συχνά και άλλοτε πιο αραιά, είχαμε πάντα την ευκαιρία να συναντηθούμε.

Μια καλημέρα.

Ένα "τι κάνεις ?" Και πάντα η ίδια ήρεμη, ανθρώπινη και προστατευτική διάθεση.

Πάντα με πραγματικό ενδιαφέρον.

Και τώρα σκέφτομαι κάτι που ίσως μόνο όταν το ζήσεις μπορείς πραγματικά να το καταλάβεις: Όταν φεύγει ένας άνθρωπος που γνωρίζεις από παιδί, φεύγει μαζί του και ένα κομμάτι της δικής σου ζωής.

Ξεριζώνεται ένα κομμάτι.

Γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν ανήκει μόνο στο σήμερα.

Είναι δεμένος με τις αναμνήσεις σου, με τα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια, με τη γειτονιά σου, με ανθρώπους και στιγμές που δεν μπορούν να επιστρέψουν.

Και αυτό ακριβώς αισθάνομαι σήμερα.

Μου φαίνεται παράξενο.

Μου φαίνεται δύσκολο να το συνειδητοποιήσω ότι δεν θα ξαναδώ τον Ανδρέα να περνάει από τη γειτονιά.

Ότι δεν θα τον ξαναχαιρετήσω.

Ότι δεν θα ακούσω ξανά το "καλημέρα, τι κάνεις" ? του ανθρώπου που γνώρισα όταν ήμουν παιδί. Ο Ανδρέας Σγούρος υπηρέτησε την Ελληνική Αστυνομία και τίμησε την πορεία του με μια σημαντική καριέρα.

Όμως οι άνθρωποι που τον γνώρισαν από κοντά θα θυμούνται κάτι ακόμη πιο σημαντικό: τον άνθρωπο.

Τον καλό, ήρεμο, προσιτό και ανθρώπινο Ανδρέα.

Σήμερα η οικογένειά του έχασε έναν σύζυγο και πατέρα.

Οι φίλοι του έχασαν έναν αγαπημένο άνθρωπο. Η Ελληνική Αστυνομία έχασε έναν αξιωματικό που την υπηρέτησε με σημαντική διαδρομή.

Και όλοι εμείς που τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε χάσαμε έναν άνθρωπο που αποτελούσε μέρος της ζωής μας.

Κι εγώ προσωπικά έχασα έναν άνθρωπο που γνώριζα από παιδί.

Έναν άνθρωπο που, χωρίς ίσως να το γνωρίζει, άφησε ένα μικρό αλλά πολύτιμο αποτύπωμα στη ζωή μου.

Γιατί το αν γίναμε σωστοί (θέλω να πιστεύω) άνθρωποι,το χρωστάμε και στον Ανδρέα και στα άλλα παιδιά που υπηρετούσαν στο ΙΔ' Καλό ταξίδι, Ανδρέα.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη.

Και όσο θα περπατάμε στους Αμπελοκήπους, ένα κομμάτι σου θα παραμένει εκεί.

Στη γειτονιά που σε γνώρισε νέο.

Στη γειτονιά που σε κράτησε κοντά της. Στη γειτονιά όπου, για εμάς, θα παραμένεις πάντα ο Ανδρέας. Καλό σου ταξίδι Στρατηγέ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους