Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πού να εκκλησιαζόμαστε εμείς οι Κύπριοι; Μετά τα όσα συνέβησαν τα τελευταία 2 χρόνια με την δίωξη του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και την φανέρωση των παπολαγνικών φρονημάτων του Αρχιεπισκόπου και πολλών Ιεραρχών, πολλοί φίλοι και πνευματικά μου παιδιά μού θέτουν διαρκώς το ίδιο αγωνιώδες ερώτημα: «Εμείς οι Κύπριοι πού να εκκλησιαζόμαστε πλέον;» Η θέση μου, που είναι και θέση του γ. Γαβριήλ, του π. Θεοδώρου Ζήση, του μακαριστού γέροντά μου π. Νικολάου Μανώλη και πολλών άλλων σεβαστών κληρικών είναι σαφής.

Πρέπει να εκκλησιαζόμαστε σε ιερείς που έχουν διακόψει το μνημόσυνο των φιλενωτικών, οικουμενιστών και φατριαστών επισκόπων τους.

Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν αποτειχισμένοι ιερείς τουλάχιστον να εκκλησιαζόμαστε σε παραδοσιακούς ιερείς που αν και μνημονεύουν, έχουν όμως ορθόδοξο φρόνημα και διαφωνούν με τις παράνομες αποφάσεις της Ι. Συνόδου.

Ποιοί είναι αυτοί; Ε, θα ήταν ακραία επιπόλαιο να γράψω εδώ τα ονόματά τους.

Ας τους ανακαλύψουμε, ας τους περιστοιχήσουμε με σοβαρότητα, ας μην τους εκθέσουμε με την επιπολαιότητά μας και ας τους βοηθήσουμε να αντισταθούν στις πιέσεις που τους ασκούνται, ευχόμενοι κάποια στιγμή να κάνουν το επόμενο βήμα.

Υπό τις παρούσες συνθήκες όμως θεωρώ ότι είναι σημαντικότερο να ξεκαθαρίσουμε πού ΔΕΝ πρέπει να εκκλησιαζόμαστε στην Κύπρο μετά τα όσα συνέβησαν τα τελευταία 2 χρονια.

Η παρουσία μας στο ναό γίνεται αιτία αμαρτίας και όχι ευλογίας, σίγουρα στις παρακάτω περιπτώσεις: ​1. Αμαρτάνουμε βαρύτατα όταν εκκλησιαζόμαστε εκεί όπου λειτουργεί ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, ο οποίος ανέτρεψε το δόγμα, την τάξη και το ήθος της Εκκλησίας της Κύπρου.

Υπό την ηγεσία του έγινε η Εκκλησία μας, αλίμονο, τσίρκο.

Η συμμετοχή στις ακολουθίες που τελεί συνιστά έγκριση και επικύρωση των εκκλησιαστικών του εγκλημάτων. ​2. Αμαρτάνουμε βαρύτατα όταν εκκλησιαζόμαστε εκεί όπου λειτουργεί ο μοιχεπιβάτης της Μητροπόλεως Πάφου Γρηγόριος.

Απορώ ποια φιλοδοξία τον ώθησε να σφετεριστεί τον θρόνο ενός αγαθού, λαοφιλούς και αδικημένου Μητροπολίτη! Η παρουσία του λαού στις λειτουργίες του αποτελεί αποδοχή της μοιχεπιβασίας και συμμετοχή σε αλλότριες αμαρτίες. ​3. Αμαρτάνουμε βαρύτατα όταν εκκλησιάζομαστε εκεί όπου λειτουργούν οι υπόλοιποι δέκα επίσκοποι που συνέπραξαν στην παράνομη τιμωρία του Τυχικού και στην εξουδένωση της Εκκλησίας της Κύπρου.

Αυτοί οι αρχιερείς, ραδιουργώντας πίσω από κλειστές πόρτες, υπέπεσαν στα φρικτά αδικήματα της φατρίας και της τυρείας, για τα οποία είναι κανονικά καθαιρετέοι. ​4. Αμαρτάνουμε — αλλά σε μικρότερο βαθμό— όταν εκκλησιάζομαστε εκεί όπου λειτουργούν οι επίσκοποι που στήριξαν, όσο στήριξαν, τον Μητροπολίτη Τυχικό.

Και τούτο γιατί και αυτοί, με τη δειλία και την αδράνειά τους, συνετέλεσαν τελικά στη διάπραξη αυτού του εγκλήματος.

Η ευθύνη τους είναι λίγο μικρότερη από εκείνη των πρωταιτίων, όμως ακόμη πολύ μεγάλη. (Τον διαχωρισμό αυτόν τον κάνω, παρότι ο ίδιος τιμωρήθηκα άδικα σε πρώτο βαθμό με τη ψήφο ενός εξ αυτών, του Μητροπολίτη Λεμεσού.) Συμπερασματικά δεν εκκλησιαζόμαστε ΠΟΤΕ εκεί όπου λειτουργούν οι Επίσκοποι της Κύπρου (και όσοι ιερείς έχουν φανερά τα ίδια φρονήματα με αυτούς) γιατί αντί ευλογίας λαμβάνουμε κατάκριση.

Οφείλουμε όλοι, οι πιστοί, κυρίως οι ψάλτες, οι επίτροποι, οι νεωκόροι (πολύ περισσότερο οι ιερείς, αλλά φεύ, ουδείς!) — να δηλώσουμε την έμπρακτη απαρέσκειά μας, απέχοντας από τους ναούς όπου λειτουργούν οι κακοί ή δειλοί Επίσκοποι.

Ας λειτουργούν οι Επίσκοποί μας σε άδειους σκάμνους, μήπως και συναισθανθούν το λάθος τους και μετανοήσουν. π. Δήμος Σερκελίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους