Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περίπου ένα μήνα πριν διαγνώστηκα με ένα αυτοάνοσο. Το δέρμα στον λαιμό μου είχε σαγρέ όψη και συχνά πυκνά αιμορραγούσε.

Η γιατρός μου συνταγογράφησε σαπούνια και μια κρέμα που κόστιζε όσο να νοικιάσεις ένα μέτριο δυάρι στην Κυψέλη «πλύσεις πρωί, μεσημέρι, βράδυ, εφαρμογή κρέμας δύο λεπτά μετά και το παρακολουθούμε». Φεύγοντας κι ενώ μου άνοιγε ανόρεκτα την πόρτα, είπε αυστηρά «Δεσποινίς λιγότερο άγχος, βλέπετε…». Μπήκα στο παλιό ασανσέρ της πολυκατοικίας, πάτησα το κουμπί πιο ανόρεκτα από εκείνη «Δεν μας γαμάς κι εσύ» είπα με την ελπίδα να με ακούσει.

Πήρα τη μάνα μου, παραληρούσα. «Χρύσα θα το αντιμετωπίσουμε, όχι άγχος παιδί μου» και της το έκλεισα.

Γενικά, μη λέμε μαλακίες ζορίστηκα αλλά η εφαρμογή που μετράει τα βήματα μου με επιβράβευσε για τα 24000 εκείνης της ημέρας.

Γιατί τα λέω αυτά; Α, ναι! Λίγες ημέρες μετά, καθόμουν σε μια ταβέρνα στην Κόνιτσα που πάω από πιτσιρίκι.

Έτρωγα μπάμιες ανάμεσα σε φίλους, γονείς, παλιούς γνωστούς που ξεκινάνε κάθε κουβέντα με το «θυμάσαι όταν ήσουν μικρή…;» κι εγώ είχα κρεμαστεί από την τηλεόραση να ακούω προς τα που πάει η φωτιά εκνευρισμένη που είχα ξεμείνει από μπαταρία στο κινητό. Ο Β. μου είπε «Πλιζ ρε φίλε όχι πάλι». Και έτσι χωρίς να το καταλάβω, τράβηξα τις πρίζες απ’ όλα.

Έκλεισα ειδοποίησεις, απενεργοποίησα συνομιλίες κι έμεινα να παλεύω με τις ενοχές γι αυτό, όμως επέμεινα.

Και με συστολή γράφω τώρα μη νομίζεις… Περνάνε όλα από μπροστά μου, γυναικοκτονίες ξανά και ξανά, διαμελισμένα βρέφη, νεκροί πυροσβέστες, Πρωθυπουργός που γεμίζει τις μπαταρίες του σε πριβέ παραλίες και όλοι κάπου χρωστάνε έναν Αύγουστο.

Ανοίγω τα σπαμ και αδίαβαστα μηνύματα, άνθρωποι που δεν γνωρίζω ρωτάνε «γιατί δεν γράφεις γι’ αυτό ή το άλλο;». Γιατί δεν μπορώ ή δεν θέλω πάντα.

Γιατί απελπίζομαι, γιατί παγώνω, γιατί ο λαιμός μου γίνεται σαγρέ και αιμορραγεί.

Τέλος πάντων, ποιον νοιάζει έτσι και αλλιώς, η προσωπική εκτονώση είναι το παν έτσι δεν είναι; Άνοιξα και ενεργοποίησα τα πάντα από σήμερα.

Ο,τι έχουμε είμαστε εμείς, αλλά προϋποθέτει να έχουμε πρώτα εμάς! Όσο αντέχουμε παιδιά. Να ξαποσταίνετε όταν το χρειάζεστε, δεν είμαστε δα και τόσο σημαντικοί. Ευτυχώς!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους