Original Post

Πλήρες Κείμενο:

**ΤΟ ΚΥΜΑ ΠΟΥ ΑΓΓΙΞΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ** Κάποιες φορές, όταν βρίσκομαι στη θάλασσα, δεν κάνω τίποτα.

Δεν κολυμπάω, δεν μιλάω, δεν κοιτάζω το κινητό.

Κάθομαι απλώς στην άκρη και αφήνω τα κύματα να έρχονται και να φεύγουν.

Και κάποια στιγμή, ένα κύμα φτάνει στα πόδια μου.

Τόσο απλό.

Λίγο νερό που έρχεται, με αγγίζει και επιστρέφει στη θάλασσα.

Κι όμως, τελευταία, άρχισα να κοιτάζω αυτό το νερό διαφορετικά.

Και μου γεννήθηκε μια παράξενη ερώτηση, που στην αρχή ούτε εγώ δεν μπορούσα να διατυπώσω. **Τι είναι αυτό το νερό;** Όχι χημικά.

Δεν με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή από τι αποτελείται.

Ξέρω ότι είναι νερό.

Με ενδιαφέρει κάτι άλλο.

Το νερό δεν μένει πουθενά για πάντα.

Περνάει από τη θάλασσα στον αέρα, από τον αέρα στη γη, από τη γη στη ζωή και ξανά πίσω.

Δεν γνωρίζει τα σύνορα που εμείς βάζουμε ανάμεσα στα πράγματα.

Εμείς λέμε: «Αυτό είναι θάλασσα». Μετά λέμε: «Αυτό είναι σύννεφο». «Αυτό είναι βροχή». «Αυτό είναι ποτάμι». «Αυτό είναι άνθρωπος». Όμως το νερό συνεχίζει τη διαδρομή του.

Και τότε έρχεται η ερώτηση: **Πού ήταν πριν;** Αυτό το νερό που τώρα αγγίζει τα πόδια μου, πού βρισκόταν πριν από έναν χρόνο; Πριν από δέκα χρόνια; Πριν από εκατό; Μπορεί να ήταν κάπου στον Ατλαντικό; Στις ακτές της Βραζιλίας; Στην Αγγλία; Στην άλλη άκρη του κόσμου; Και μετά σκέφτομαι κάτι ακόμη πιο παράξενο.

Ίσως ένα μέρος από αυτό το νερό να έχει περάσει κάποτε μέσα από το σώμα ανθρώπων που έζησαν πριν από εμάς.

Ίσως μέσα από το σώμα του παππού μου.

Ίσως μέσα από το σώμα ενός ανθρώπου που έζησε πριν από εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια.

Ίσως, κάποτε, το ίδιο νερό που σήμερα αγγίζει τα πόδια μου να βρισκόταν μέσα σε κάποιον άνθρωπο που δεν γνωρίζω, σε κάποιο ζώο, σε ένα δέντρο, σε ένα φύλλο.

Δεν μπορώ να ξέρω την ιστορία του συγκεκριμένου μορίου.

Και ίσως δεν έχει σημασία.

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ιδέα. **Το νερό δεν μένει πουθενά για πάντα.** Και τότε αρχίζω να σκέφτομαι πως ίσως η θάλασσα δεν είναι τόσο ένα πράγμα όσο νομίζουμε.

Ίσως η θάλασσα είναι περισσότερο μια **διαρκής κίνηση**. Ένα τεράστιο πέρασμα.

Μια αδιάκοπη κυκλοφορία.

Δεν είναι το ίδιο νερό που ήταν εκεί πριν από χρόνια.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να λέμε «η θάλασσα». Και τότε εμφανίζεται μια ακόμη πιο παράξενη σκέψη.

Μήπως κι εμείς δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί; Το σώμα που είχα παιδί δεν είναι το ίδιο με το σώμα που έχω σήμερα.

Η ύλη του σώματός μου αλλάζει.

Κάποια πράγματα φεύγουν, άλλα έρχονται.

Κι όμως, όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη, λέω: **«Εγώ είμαι.»** Άρα τι είναι αυτό που παραμένει, όταν τόσα πράγματα αλλάζουν; Ίσως το ίδιο συμβαίνει και με τη θάλασσα.

Το νερό αλλάζει, μετακινείται, εξατμίζεται, επιστρέφει, ανακατεύεται.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε τη θάλασσα.

Και κάπου εδώ αρχίζω να καταλαβαίνω κάτι που πριν δεν έβλεπα.

Ίσως το σημαντικό δεν είναι ότι **όλα είναι ένα**. Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο να το πεις και να τελειώσεις.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι ότι **τίποτα δεν είναι πραγματικά απομονωμένο**. Εγώ είμαι εγώ.

Το δέντρο είναι δέντρο.

Η πέτρα είναι πέτρα.

Η θάλασσα είναι θάλασσα.

Δεν είμαστε το ίδιο πράγμα.

Αλλά δεν είμαστε και εντελώς ξεχωριστά.

Το νερό περνάει από εμάς και συνεχίζει.

Η ύλη περνάει από τη μία μορφή στην άλλη.

Κάτι που σήμερα βρίσκεται έξω από εμένα, αύριο μπορεί να βρίσκεται μέσα μου και αργότερα να βρίσκεται πάλι έξω από εμένα.

Και τότε η λέξη «δικό μου» αρχίζει να μου φαίνεται κάπως προσωρινή.

Το νερό που πίνω είναι δικό μου για λίγο.

Το σώμα μου είναι δικό μου για λίγο.

Ίσως, τελικά, ακόμη και η ίδια η ύλη που θεωρώ «εμένα» να μου έχει δοθεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα.

Και αυτό δεν είναι απαραίτητα μια θλιβερή σκέψη.

Μπορεί να είναι ακριβώς το αντίθετο.

Γιατί σημαίνει ότι **δεν είμαι μόνος μέσα στον κόσμο**. Είμαι μέσα σε μια τεράστια συνέχεια.

Ένα μικρό κομμάτι μιας διαδικασίας που είχε αρχίσει πολύ πριν εμφανιστώ και θα συνεχιστεί όταν εγώ δεν θα είμαι εδώ.

Το κύμα δεν ήρθε για να με συναντήσει.

Δεν γνώριζε ότι υπάρχω.

Ήρθε, με άγγιξε και έφυγε.

Και όμως, για μια στιγμή, οι δύο διαδρομές μας συναντήθηκαν.

Ίσως αυτό να είναι και η ζωή.

Όχι κατοχή. **Συνάντηση.** Συναντήσεις ανάμεσα σε ανθρώπους, σε τόπους, σε στιγμές, σε πράγματα που βρίσκονται για λίγο το ένα δίπλα στο άλλο και ύστερα συνεχίζουν τον δρόμο τους.

Και τότε κοιτάζω ξανά τη θάλασσα.

Το επόμενο κύμα έρχεται.

Δεν είναι το ίδιο με το προηγούμενο.

Κι όμως είναι η ίδια θάλασσα.

Και ίσως κάπου μέσα σε αυτή την απλή εικόνα να βρίσκεται μια πολύ μεγάλη σκέψη: **Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να ανήκουμε στο ίδιο.** Μπορούμε να είμαστε διαφορετικοί και ταυτόχρονα συνδεδεμένοι.

Μπορούμε να υπάρχουμε ως ξεχωριστοί άνθρωποι και ταυτόχρονα να συμμετέχουμε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό μας.

Και ίσως γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα κάτσω στην άκρη της θάλασσας και ένα κύμα θα αγγίξει τα πόδια μου, να μη ρωτήσω πια μόνο: **«Τι είναι αυτό το νερό;»** Ίσως να σκεφτώ: **«Πού έχεις υπάρξει πριν φτάσεις σε μένα; Και πού θα πας όταν φύγεις;»** Και μετά να αφήσω το κύμα να φύγει.

Γιατί δεν χρειάζεται κάθε ερώτηση να έχει απάντηση.

Μερικές ερωτήσεις υπάρχουν απλώς για να μας κάνουν να κοιτάξουμε διαφορετικά αυτό που ήταν μπροστά στα μάτια μας όλη μας τη ζωή.

Ένα κύμα.

Λίγο νερό.

Και ένας άνθρωπος που, για μια στιγμή, κατάλαβε ότι ίσως δεν κοιτάζει απλώς τη θάλασσα. **Κοιτάζει τη συνέχεια.**

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους