Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήμουν 10 ολόκληρα χρόνια στην Κω. Κάθε 1η Σεπτεμβρίου ξορκίζαμε το φθινόπωρο και την επιστροφή στα σχολεία με μια αλλιώτικη ημερολογιακή μέτρηση.

Συνεχίζαμε ως τα μέσα Νοεμβρίου να μετρούμε μέρες Αυγούστου: 32η, 45η, 60ή κοκ Αυγούστου... Κάποια αποφράδα ημέρα του 2019 επέστρεψα στα πάτρια εδάφη της Ανατολικής Μακεδονίας.

Ήμουν σχεδόν απαρηγόρητος που άφηνα το -κατ'εμέ- ομορφότερο νησί του κόσμου που μ' αγκάλιασε και το αγκάλιασα με όλη μου την ψυχή.

Παρηγοριά μου ήταν και είναι η παραλία Καβάλας και δη η Νέα Ηρακλείτσα.

Ίσως το ομορφότερο μέρος της ασήμαντης ζωής μου μετά την Κω. Όχι μόνο η Ηρακλείτσα, αλλά ολόκληρη η Καβάλα. 47 χιλιόμετρα όμως μακριά από τη Δράμα, καθιστούν την θάλασσα μακρινό όνειρο για τις περισσότερες ημέρες της ερχόμενης 10μηνης περιόδου. 31 Αυγούστου στην Ανατολική Μακεδονία, για εμένα σημαίνει, 10 μήνες μακριά από την πιο γλυκιά αγκαλιά: τη θάλασσα.

Η τελευταία ημέρα του καλοκαιριού είναι η απαρχή μιας απαρηγόρητης κατάστασης για έναν όψιμο νησιώτη. Το Μάη του 1978, ο πατέρας μου μάς έκανε μια τεράστια έκπληξη - δώρο.

Αγόρασε στη Νέα Ηρακλείτσα Καβάλας ένα μικρούτσικο διαμέρισμα 40 τ.μ. για να χαιρόμαστε τη θάλασσα και να κάνουμε διακοπές.

Φανταστείτε, το διαμέρισμα αυτό αγοράστηκε τότε 500.000 δρχ.

Ένα κανονικό οικογενειακό αυτοκίνητο τότε ήταν αρκετά ακριβότερο.

Δύο μήνες κάθε καλοκαίρι ήμουν σχεδόν αποκλειστικά εκεί.

Κάθε 31 Αυγούστου παίρναμε το λεωφορείο (δεν είχαμε αυτοκίνητο τα πρώτα χρόνια) για να επιστρέψουμε... Στη γνωστή στροφή του παλιού δρόμου για Καβάλα, καθόμουν πάντα παράθυρο, να αποχαιρετήσω τη θάλασσα της Ηρακλείτσας.

Τη δική μου θάλασσα.

Το μικρό παιδί που ήμουν κάποτε κουνούσα το χεράκι μου, αποχαιρετώντας την αγαπημένη μου... "Γεια σου γλυκιά μου θάλασσα, γεια σου γλυκιά μου Ηρακλείτσα". Πριν την εφηβεία δάκρυζα κιόλας. Στην Καβάλα, αναγκαστική αλλαγή λεωφορείου για Δράμα.

Περιμένοντας το δρομολόγιο έτρεχα στην προβλήτα του τότε λιμανιού να κάνω συντροφιά στο απέραντο γαλάζιο.

Στις αλλεπάλληλες στροφές του Αγίου Σίλα, ρουφούσα τις τελευταίες εικόνες της γαλάζιας καβαλιώτικης Ριβιέρας.

Επιστροφή στη Δράμα, ψυχρή διάθεση, ακεφιά, ρυθμοί χειμώνα από την επόμενη μέρα κι ας συνεχιζόταν η καλοκαιρία... Τα χρόνια πέρασαν.

Μεγαλώσαμε όλοι μας... Κάναμε παιδιά, μεγάλωσαν κι αυτά, μπήκαν πανεπιστήμιο... Κάνουν μόνα τους πλέον διακοπές, είτε στη θρακιώτικη Ριβιέρα (Αλεξανδρούπολη και Κομοτηνή είναι τα σπλάχνα μου), είτε όπου τους κληρώσει η επιθυμία της παρέας τους.

Όμως, εγώ, κάθε χρόνο 30 προς 31 Αυγούστου πηγαίνω Ηρακλείτσα (αν δεν είμαι ήδη από πριν). 31 Αυγούστου απόγευμα, με αυτοκίνητο πλέον δικό μου, σταματώ στο ίδιο μπαλκόνι να δω τον αγαπημένο κόλπο... Κάθε χρόνο, μεγαλώνοντας, ο ίδιος κόμπος, το ίδιο σφίξιμο, η ίδια απογοήτευση.

Γειά σου γλυκιά μου θάλασσα... Καλή αντάμωση... Θα ξανάρθω. Καλό χειμώνα. Καλή χρονιά. Υ. Γ. Οι φωτογραφίες είναι όλες των τελευταίων 24 ωρών. 30-31/8/2026.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους