Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΠΑΤΙΟΥ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ. Απογοήτευση.

Αυτή είναι η λέξη που κυριαρχεί σήμερα στις ψυχές πολλών ανθρώπων που πίστεψαν στην Αριστερά.

Όχι μόνο σαν μια εκλογική επιλογή ή μια κομματική προτίμηση, αλλά σαν μια ελπίδα, σαν μια μεγάλη ιστορική υπόσχεση που κουβαλούσε μέσα της τις μνήμες, τα βάσανα, τους αγώνες και τις θυσίες δεκαετιών.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, για δεκαπέντε χρόνια, έστησαν την ψυχή τους πάνω σε ένα κύμα ελπίδας.

Όπως οι σέρφερ, προσπαθούσαν ξανά και ξανά να σταθούν όρθιοι, παρά τις πτώσεις, παρά τις συντριβές.

Και αυτό το πείσμα δεν ήταν αφέλεια· ήταν πίστη σε μια δυνατότητα, σε μια προοπτική κοινωνικής αλλαγής που για πρώτη φορά έμοιαζε τόσο κοντά.

Όμως η πραγματικότητα της διακυβέρνησης, οι διαδοχικές διασπάσεις, οι αντιθέσεις και οι μικροφιλοδοξίες γέννησαν σήμερα μια βαριά σκιά: «Απογοήτευση είναι η μόνη λέξη που ταιριάζει σ’ αυτό που νιώθουν για τις εξελίξεις, κυρίως στην κυβερνώσα αριστερά, αλλά τελικά σε όλο τον αστερισμό της Αριστεράς, οι άνθρωποι κάθε ηλικίας που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια πίστεψαν στην ευκαιρία και στη δυνατότητα μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής». Απογοήτευση νιώθουν οι αριστεροί άνθρωποι, ή τουλάχιστον όσοι εμπιστεύτηκαν την Αριστερά με μια αξιοσημείωτη για τα δεδομένα της μετεμφυλιακής και της μεταπολιτευτικής περιόδου διάρκεια.

Γιατί ήταν τόσο ωραίο το «πρώτη φορά Αριστερά», ανατρίχιασε τόσα δέρματα, άγγιξε τόσες καρδιές, ξύπνησε τόσους αδικημένους από την Ιστορία, «σχεδόν 50 χρόνια βάσανα και διωγμοί», πατεράδες, θείους, παππούδες, αδέρφια και ξαδέρφια μας, αντήχησε τόσα «είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας» . Αυτή η απογοήτευση είναι πιο βαριά γιατί χτυπάει εκείνους που δεν βολεύτηκαν, εκείνους που ονειρεύτηκαν.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την κατάσταση, τα λόγια του Κάρλος Καστανέντα μοιάζουν σαν οδηγός: «Δεν έχει σημασία ποιο μονοπάτι θα διαλέξεις.

Υπάρχουν ένα εκατομμύριο μονοπάτια και όλα είναι ίδια γιατί δεν οδηγούν πουθενά.

Αρκεί το μονοπάτι να το ακολουθήσεις χωρίς φόβο και χωρίς φιλοδοξία.

Και αρκεί το μονοπάτι να έχει καρδιά». Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα σήμερα: να ξαναβρούμε το μονοπάτι με καρδιά.

Όχι αυτό που οδηγεί στην εξουσία για την εξουσία, ούτε εκείνο που τρέφεται από τις μικρές προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά το μονοπάτι που φλέγεται από αγάπη για τον άνθρωπο, από πάθος για κοινωνική δικαιοσύνη, από αφοσίωση στη συλλογικότητα. Η Αριστερά δεν ηττήθηκε επειδή ο κόσμος σταμάτησε να πιστεύει σε αξίες όπως η ισότητα, η αλληλεγγύη, η ελευθερία.

Ηττήθηκε γιατί έχασε τον δρόμο της καρδιάς.

Γιατί εγκλωβίστηκε σε εσωτερικές διαμάχες, σε εγωισμούς, σε διαρκείς διασπάσεις.

Η ιστορία, όμως, μας καλεί να θυμηθούμε τα λόγια του Έρμαν Έσσε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σαν το φύλλο που πέφτει, που ο αέρας το παίρνει, το στροβιλίζει για λίγο και ύστερα μετεωρίζεται και σωριάζεται στο χώμα.

Άλλοι όμως λιγοστοί είναι σαν τα αστέρια που ακολουθούν μια σταθερή τροχιά και δεν τα φτάνει ο άνεμος γιατί η τροχιά και ο νόμος που ακολουθούν βρίσκεται μέσα τους». Η πρόκληση για την Αριστερά και για όλους μας είναι να πάψουμε να είμαστε τα φύλλα που τα παίρνει ο άνεμος και να γίνουμε τα αστέρια που ακολουθούν τον νόμο μέσα τους.

Αυτός ο «νόμος» δεν είναι άλλος από τις αξίες που μας καθορίζουν: αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια, ελευθερία, αγώνας για τον αδύναμο, για το κοινό καλό.

Μόνο έτσι μπορεί η απογοήτευση να μετατραπεί ξανά σε ελπίδα, όχι σαν ρητορικό σύνθημα, αλλά σαν υπαρξιακή στάση ζωής. Η Αριστερά οφείλει να βρει ξανά τη φλόγα εκείνης της «πρώτης φοράς» που έκανε καρδιές να ανατριχιάσουν.

Όχι με νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά με αποφασιστικότητα για το μέλλον.

Η κοινωνία χρειάζεται μια Αριστερά που θα ξαναγίνει μονοπάτι με καρδιά, που δεν θα τρομάζει από τις δυσκολίες ούτε θα μεθά με τις εξουσίες.

Χρειάζεται εκείνους που θα περπατήσουν «χωρίς φόβο και χωρίς φιλοδοξία» αλλά με πίστη σε κάτι ανώτερο από το εγώ τους.

Η απογοήτευση είναι αληθινή, βαριά και πικρή.

Όμως μπορεί να γίνει αφετηρία.

Γιατί, όπως μας δείχνει η ζωή, οι μεγάλοι αγώνες δεν χάνονται από τις ήττες, αλλά από την παραίτηση.

Αν λοιπόν θέλουμε ένα μονοπάτι που να οδηγεί κάπου, τότε πρέπει να διαλέξουμε αυτό που έχει καρδιά.

Και να θυμόμαστε πως, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα, τα αστέρια συνεχίζουν να φωτίζουν την πορεία τους, επειδή η τροχιά τους βρίσκεται μέσα τους. ♦️ Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ Η Αριστερά, με τον Αλέξη Τσίπρα Alexis Tsipras και την ΕΛΑΣ, Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη μπορεί να ξαναδώσει στην πολιτική αυτό που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία: ελπίδα, προοπτική και την πίστη ότι η αλλαγή δεν είναι ούτε σύνθημα ούτε μακρινή υπόθεση, αλλά ένας ρεαλιστικός και συλλογικός στόχος.

Σε μια περίοδο όπου η απογοήτευση, η ανασφάλεια και η αίσθηση αδιεξόδου ενισχύουν την αποχή και την αδιαφορία, η απάντηση δεν μπορεί να είναι περισσότερη απογοήτευση.

Χρειάζεται ένα νέο πολιτικό σχέδιο που θα βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και μια παραγωγική Ελλάδα που δημιουργεί ευκαιρίες για όλους.

Η πολιτική αλλαγή προϋποθέτει και Αλλαγή Πολιτικής: διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικό αναπτυξιακό μοντέλο και ισχυρό κοινωνικό κράτος. Αλέξης Τσίπρας και ΕΛΑΣ μπορούν να αποτελέσουν τον καταλύτη αυτής της νέας προσπάθειας.

Με συμμετοχή, συλλογικότητα και αποφασιστικότητα, η ελπίδα μπορεί να γίνει ξανά κινητήρια δύναμη της κοινωνίας. . . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους