Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο πιο ενδιαφέρων ασθενής που έχω συναντήσει μέχρι σήμερα ήταν ο κύριος Ο. Ήταν γύρω στα σαράντα. Δικηγόρος. Επιτυχημένος.

Καριέρα στο Λονδίνο, παιδιά, ζωή τακτοποιημένη, κοστούμια, δικαστήρια, emails, λογαριασμοί, όλα αυτά τα μικρά πράγματα που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι έχουμε κάποιον έλεγχο πάνω στο τι θα συμβεί αύριο.

Και είχε παρελθόν.

Χρόνια πριν είχε εμπλακεί επαγγελματικά σε μια υπόθεση τεσσάρων ανθρώπων.

Τότε, κάπως, η ιστορία είχε τελειώσει καλά γι’ αυτούς.

Είχαν φύγει ελεύθεροι.

Πολλά χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκαν.

Κανείς δεν ξέρει ακριβώς σε ποια στιγμή το βράδυ στράβωσε.

Ξέρουμε μόνο πώς τελείωσε.

Ή μάλλον, πώς παραλίγο να τελειώσει.

Ένα μεγάλο μεταλλικό δοχείο από παρτέρι κατέβηκε πάνω στο κεφάλι του σαν σφυρί.

Μετά ήρθε το μαχαίρι.

Μια μαχαιριά Βρούτικη . Μπήκε από την πλάτη προς τον θώρακα.

Αλλη μια από την άλλη . Οι τέσσερις έφυγαν τρέχοντας.

Ο κύριος Ο έμεινε κάτω.

Το σχέδιο, απ’ ό,τι φάνηκε, ήταν να μη μείνει απλώς κάτω.

Να εξαφανιστεί.

Δεν πρόλαβαν.

Κάποιος είδε.

Κάποιος πήρε τηλέφωνο.

Και από εκείνο το σημείο μπήκε στη μέση η Ιατρική.

Το τραύμα στο Λονδίνο έχει κάτι σχεδόν στρατιωτικό όταν δουλεύει όπως πρέπει.

Άνθρωποι εμφανίζονται μέσα σε λίγα λεπτά, ο καθένας ξέρει τι πρέπει να κάνει και κανείς δεν έχει χρόνο να φιλοσοφήσει.

Εκείνο το βράδυ είχε και τύχη.

Από αυτές τις παράξενες, σχεδόν ειρωνικές μορφές τύχης.

Ένας από τους παλιότερους και πιο έμπειρους χειρουργούς τραύματος, λίγο πριν από τη σύνταξή του, ήταν εφημερία.

Άνοιξαν τον θώρακά του επιτόπου.

Δίπλα στο ποτάμι.

Όχι σε χειρουργείο με λευκούς τοίχους και μουσική στο βάθος. Εκεί.

Στον δρόμο.

Αίμα, άσφαλτος, φώτα ασθενοφόρων.

Μια λαβίδα στην αορτή για να αγοράσουν μερικά ακόμη λεπτά ζωής.

Τόσο κοστίζει μερικές φορές η ζωή.

Μερικά λεπτά.

Μετά ελικόπτερο. Νοσοκομείο. Χειρουργείο.

Και από εκεί ξεκίνησε το δεύτερο μέρος της ιστορίας.

Ο εγκέφαλός του στην πρώτη αξονική δεν έμοιαζε με εγκέφαλο.

Έμοιαζε με σούπα.

Αίμα, οίδημα, θλάσεις, πράγματα που δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί να έχουν ανακατευτεί μεταξύ τους σαν κάποιος να είχε πάρει την ανατομία και να την είχε πετάξει μέσα σε μπλέντερ.

Κανείς μας δεν ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξος.

Στην πραγματικότητα, μεταξύ μας, οι περισσότεροι τον είχαμε ξεγράψει.

Όχι από κυνισμό.

Από εμπειρία.

Υπάρχουν αξονικές που τις κοιτάς και σκέφτεσαι ότι η ιστορία έχει ήδη γραφτεί.

Μόνο που η δική του δεν είχε.

Έκανε χειρουργείο.

Μετά άλλο.

Και άλλο.

Και άλλο.

Και άλλο.

Το σώμα του άρχισε να διαλύεται κομμάτι κομμάτι και οι γιατροί να το ξαναμαζεύουν. Λοιμώξεις.

Νεφρική ανεπάρκεια. Πνευμονίες. Θρομβώσεις. Κατακλίσεις. Κατάγματα.

Δάχτυλα που δεν άντεξαν και χάθηκαν.

Σωλήνες παντού. Μηχανήματα. Αντλίες. Καθετήρες.

Μια ολόκληρη Μονάδα να δουλεύει μέρα και νύχτα πάνω σε έναν άνθρωπο που δεν μας είχε δώσει ακόμη ούτε ένα σημάδι ότι ήταν εκεί μέσα.

Και πέρασαν έξι εβδομάδες.

Έξι εβδομάδες είναι πολύς χρόνος όταν περιμένεις ένα βλέφαρο να κινηθεί.

Και κάποια μέρα ο κύριος Ο άνοιξε τα μάτια.

Χωρίς μουσική.

Χωρίς θαύματα.

Χωρίς κανέναν να φωνάζει.

Άνοιξε απλώς τα μάτια.

Απέναντί του, μέσα από το παράθυρο, το φως του ήλιου έπεφτε πάνω στο Σίτι του Λονδίνου. Κοίταξε. Χαμογέλασε.

Και ξανακοιμήθηκε.

Νομίζω ότι εκείνη ήταν από τις πιο παράξενες στιγμές που έχω ζήσει μέσα σε νοσοκομείο.

Οι άνθρωποι που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν πιθανότατα πίστευαν ότι εκείνο το βράδυ είχαν τελειώσει μια ιστορία.

Έκαναν λάθος.

Έχουν περάσει μήνες.

Ο κύριος Ο έχει επουλώσει σχεδόν όλα τα τραύματά του.

Ακόμη δεν μιλάει.

Η αποκατάσταση είναι αργή.

Δεν ξέρουμε πού θα φτάσει.

Και όποιος στην Ιατρική υπόσχεται τέτοια πράγματα, λέει ψέματα.

Αλλά σήμερα πλησιάζει λίγο περισσότερο κάθε μέρα προς κάτι που, εκείνο το πρώτο βράδυ, μας φαινόταν αδύνατο.

Προς τη ζωή που είχε πριν.

Ίσως όχι ακριβώς την ίδια.

Αλλά προς μια ζωή.

Και ο κύριος Ο μου έχει αφήσει μια απορία που επιστρέφει συχνά.

Πόσο μακριά μπορεί πραγματικά να φτάσει η σύγχρονη Ιατρική; Υπάρχουν άνθρωποι που παλιότερα θα πέθαιναν στον δρόμο και σήμερα φτάνουν ζωντανοί στο χειρουργείο.

Άνθρωποι που θα πέθαιναν στο χειρουργείο και σήμερα φτάνουν στη Μονάδα.

Άνθρωποι που θα πέθαιναν στη Μονάδα και σήμερα, έξι εβδομάδες αργότερα, ανοίγουν τα μάτια και κοιτάζουν τον ήλιο πάνω από το Λονδίνο.

Δεν μπορούμε να σώσουμε τους πάντες.

Μακάρι να μπορούσαμε.

Αλλά κάθε τόσο έρχεται ένας άνθρωπος σαν τον κύριο Ο και σου θυμίζει πόσο επικίνδυνη λέξη είναι το «τελείωσε». Οι αξονικές μπορεί να μοιάζουν με σούπα.

Το σώμα μπορεί να έχει διαλυθεί.

Οι πιθανότητες μπορεί να είναι εναντίον σου.

Και πάλι, κάπου εκεί μέσα, η ιστορία μπορεί να συνεχίζεται.

Γι’ αυτό ίσως πρέπει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί κάθε φορά που αποκαλούμε έναν άνθρωπο ξεγραμμένο.

Γιατί μερικές φορές ο ξεγραμμένος ανοίγει τα μάτια.

Κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Χαμογελά.

Και αποφασίζει, με τον δικό του τρόπο, ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα. Τελικά το να κοιτάς προς το φως δεν είναι πάντα κακό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους