Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συνεχίζουμε με ποίηση... Ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε, είπε... για την Τέχνη και τον Έρωτα: «Ενα έργο τέχνης είναι εξισορρόπηση, ισορροπία, καθησύχαση.

Δεν μπορεί να τα βλέπει όλα μαύρα ούτε ρόδινα, διότι ουσία του είναι η δικαιοσύνη.

Η τέχνη παρουσιάζεται ως άποψη ζωής..." Το παρακάτω ποίημα μιλά όχι για την τέχνη, αυτή τη φορά αλλά για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, τον έρωτα ως "τραχιά μαθητεία" ή αλλιώς ως συντελεστή της ψυχικής ωρίμασης του ανθρώπου.

Είναι η σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου.

Είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τα απέραντα πλάτη….Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι.

Ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.

Στο δρόμο του Έρωτα δε θα βρεις - αμα τον αντικρύζεις σοβαρά- κανένα φως, καμιά απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν.

Ακολουθεί το ποίημα του μεγάλου ποιητή: ΣΒΗΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ... Σβήσε τα μάτια μου- μπορώ να σε κοιτάζω, τ' αυτιά μου σφράγισε τα, να σ’ ακούω μπορώ.

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ’ εσένα, και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.

Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω, σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.

Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι.

Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι... (μτφρ. Κωστής Παλαμάς)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους