Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το καλοκαίρι του 2006, όπως είχαμε γράψει και στο αφιέρωμα του Ιουνίου, ο ΠΑΟΚ δεν ήταν απλώς μια ομάδα σε κρίση.

Ήταν ένα καζάνι που είχε ήδη αρχίσει να βράζει.

Η κατάληψη των γραφείων της ΠΑΕ, οι πορείες, οι συγκρούσεις με την αστυνομία και η απαίτηση να τελειώνει επιτέλους η λαίλαπα Γούμενου είχαν φέρει κοντά την παλιά γενιά των Συνδέσμων με τη νέα.

Άνθρωποι που είχαν γράψει χιλιόμετρα και ιστορία συναντούσαν πιτσιρικάδες που τότε μάθαιναν τι σημαίνει να ακολουθείς τον ΠΑΟΚ παντού.

Κάπως έτσι ζυμώθηκε ξανά ο ΛΑΟΣ — και όχι επειδή είχε μπροστά του κάποια ομαδάρα.

Κάθε άλλο. Ο ΠΑΟΚ του Αυγούστου του 2006 ήταν ό,τι απέμενε αφού είχαν περάσει από πάνω του ο Μπατατούδης, ο Γούμενος, τα χρέη, οι απλήρωτοι παίκτες και ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, παραμονές της πρεμιέρας πουλήθηκε στον Παναθηναϊκό και ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του.

Η ντροπή τεράστια και δεν μπορούσε να χωνευτεί με τίποτα.

Τα γραφεία της ΠΑΕ γνώρισαν ξανά ημέρες δόξας.

Ο αγανακτισμένος κόσμος μπούκαρε μέσα και ό,τι βρέθηκε στο διάβα του διαλύθηκε.

Μαζί έκαναν φτερά και κάποια καρτελάκια διαρκείας της διοίκησης του απατεώνα από το Αγρίνιο.

Και επειδή στον πλανήτη ΠΑΟΚ τίποτα δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο, ορισμένα από αυτά απέκτησαν λίγες ημέρες αργότερα και ταξιδιωτική χρήση.

Κάποιοι αδερφοί μας κατάφεραν έτσι να παρακολουθήσουν την πρεμιέρα στην Αθήνα με έναν κάπως… ανορθόδοξο τρόπο χρηματοδότησης.

Μέσα σε όλα αυτά όμως, κάπως έπρεπε να αρχίσει και το πρωτάθλημα. Χωρίς Ευρώπη, χωρίς τον καλύτερό του παίκτη, με ένα ρόστερ που συμπληρωνόταν όπως όπως και με ποδοσφαιριστές που μόλις είχαν έρθει ως δανεικοί ή ανταλλάγματα, ο ΠΑΟΚ δεν σου έδινε ούτε έναν σοβαρό αγωνιστικό λόγο για να περιμένεις κάτι, παρά μόνο προσέφερε άγχος και αγωνία για το μέλλον και τη βιωσιμότητά του.

Το περίεργο είναι ότι, είκοσι χρόνια μετά, διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές, ορισμένα πράγματα δεν μοιάζουν τόσο μακρινά όσο θα θέλαμε καθώς πιστεύαμε ότι οι εποχές στις οποίες ο ΠΑΟΚ έμπαινε σε μια χρονιά αποδυναμωμένος, χωρίς ξεκάθαρη ποδοσφαιρική λογική, βλέποντας σημαντικούς παίκτες να φεύγουν και περιμένοντας στο παρά πέντε να κλείσουν οι τρύπες με ό,τι υπήρχε διαθέσιμο, είχαν περάσει ανεπιστρεπτί.

Αντιθέτως, ξυπνούν μνήμες που θα προτιμούσαμε να έχουν μείνει θαμμένες κάπου στο 2006.

Τότε πάντως δεν υπήρχε καν η πολυτέλεια της απογοήτευσης. Ο ΛΑΟΣ δεν είχε να περιμένει — και δεν περίμενε κάτι από την ομάδα.

Έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του.

Αύγουστος, η τσιμεντούπολη καμίνι, ο μέσος πολίτης απολάμβανε τα μπάνια του λαού και η ομάδα μισοδιαλυμένη. Ο ΛΑΟΣ όμως, ύστερα από ένα καλοκαίρι στους δρόμους και στις επάλξεις, είχε ξαναβρεί τη λύσσα του για το Δικέφαλο και κατέβαινε για το ΟΑΚΑ.

Το νυχτερινό τρένο από τη Θεσσαλονίκη κατέφθανε την παραμονή του ματς κουβαλώντας την τρέλα των οπαδών μας.

Περίπου 40 ΑΕΚτζήδες, έχοντας ενημέρωση για την άφιξη, την είχαν στήσει έξω από τον Σταθμό Λαρίσης περιμένοντας στην οδό Σάμου.

Τα νέα όμως έφτασαν εγκαίρως στον Πανελλήνιο και η κινητοποίηση ήταν άμεση.

Αθηναίοι μαζί με Θεσσαλονικείς που είχαν ήδη φτάσει στη βλαχοπρωτεύουσα με αυτοκίνητα κατευθύνθηκαν προς τα εκεί και έτσι το αρχικό σχέδιο υποδοχής εγκαταλείφθηκε.

Τα πόδια επίδοξων επιτιθέμενων αποδείχθηκαν ξαφνικά πολύ γρήγορα, κάποια τάκλιν βρήκαν τον στόχο τους, ενώ η ατάκα «μέσα στην πόλη μας ρε μουνιά» ενώ ανέβαιναν την Εράτυρας, σκόρπισε το γέλιο.

Το επόμενο πρωί ο κόσμος συνέχιζε να καταφθάνει με κάθε μέσο.

Η καρδιά όμως του εκδρομικού ΠΑΟΚ στην Αθήνα χτυπούσε, όπως σχεδόν πάντα εκείνα τα χρόνια, στην Ομόνοια.

Εκείνες τις εποχές δεν υπήρχαν οι σημερινές αποστειρωμένες συνθήκες.

Όλοι ήξεραν πού βρισκόμασταν και, αν ήθελαν πραγματικά να πάρουν κάποια ρεβάνς για το προηγούμενο βράδυ, χρόνο είχαν.

Αντί γι' αυτό, κοιτούσαν σαν μπανιστηρτζήδες από μερικά στενά πιο πέρα.

Κάποιοι μάλιστα πρέπει να απόρησαν όταν είδαν φάτσες που, κατά έναν ανεξήγητο τρόπο, δεν είχαν διακρίνει το προηγούμενο βράδυ στα Εξάρχεια.

Ας πρόσεχαν.

Από την Ομόνοια μπήκαμε στον ηλεκτρικό, φτάσαμε Νερατζιώτισσα και από εκεί ξεκίνησε ο ποδαρόδρομος προς το ΟΑΚΑ.

Καθώς τα ΜΑΤ μάς περνούσαν δίπλα από τους ΑΕΚτζήδες, ένας από τους επικεφαλής έδωσε μια πολύ συγκεκριμένη οδηγία: «Φωνάξτε για την ομάδα σας, αλλά μην τυχόν και βρίσετε». Η απάντηση ήρθε αντανακλαστικά από εκατοντάδες ξενυχτισμένα στόματα: «ΓΑΜΙΕΤΑΙ Η ΑΕΚ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ». Μαζί με τα πούλμαν που έφτασαν αυθημερόν, πάνω από δύο χιλιάδες ΠΑΟΚτσήδες μπήκαν τελικά στο ΟΑΚΑ.

Για πρώτη φορά βρεθήκαμε οργανωμένα στο κάτω διάζωμα, με προηγούμενη αντίστοιχη εικόνα την εκδρομή με τον Ολυμπιακό στο 3-2, όταν περίπου 7.000 ΠΑΟΚτσήδες είχαν κάνει ρεκόρ εκδρομής σε ματς πρωταθλήματος στην Αθήνα.

Και κάπου εκεί ξεκίνησε το πάρτι.

Το «Ω ΠΑΟΚΑΡΑ» δεν είχε γεννηθεί εκείνο το βράδυ.

Είχε ακουστεί λίγες ημέρες νωρίτερα, στο φιλικό με την Ξάνθη στην Τούμπα, μπροστά σε λίγο κόσμο. Στο ΟΑΚΑ όμως αποκαλύφθηκε σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Στα πρώτα δέκα λεπτά υπήρξε η συνηθισμένη εναλλαγή συνθημάτων, αλλά κάπου εκεί η κερκίδα κόλλησε.

Και δεν ξεκόλλησε ξανά.

Από το 10’ περίπου μέχρι το 80’, δίχως ανάσα, το ίδιο σύνθημα σε κάθε πιθανή παραλλαγή: όλοι μαζί, η μισή κερκίδα στην άλλη μισή, καθιστοί, όρθιοι, με τις μπλούζες στον αέρα.

Οι απέναντι κοιτούσαν και τα φλας άστραφταν.

Και αυτό δεν είναι η γνωστή υπερβολή της οπαδικής μνήμης που μετά από είκοσι χρόνια κάνει τα πάντα μεγαλύτερα, γιατί όποιος ήταν εκεί ξέρει.

Στο παιχνίδι, που δεν άντεχε καμιάς κριτικής, το γήπεδο για τον ΠΑΟΚ ήταν μονίμως κατηφορικό.

Κάπου μετά το 80', με το σκορ κολλημένο στο 0-0, αφού είχαμε εξαντλήσει κάθε γνωστό τρόπο εκτέλεσης του «Ω ΠΑΟΚΑΡΑ», αποφασίσαμε να ασχοληθούμε λίγο και με τους απέναντι. «Σιγά σιγά, μας πήρατε τ' αυτιά…» Και ύστερα πάλι πίσω.

Το παιχνίδι τελείωσε 0-0. Σχεδόν κανείς όμως από όσους βρίσκονταν στο πέταλο δεν θυμάται εκείνο το βράδυ για το αποτέλεσμα.

Στο τέλος, οι παίκτες ήρθαν μπροστά μας, με πρωτοστάτες τον Ζαγοράκη και τον Φερνάντες, για να χαιρετήσουν τον κόσμο πετώντας τις φανέλες τους στο πέταλο.

Ήταν ένα σαββατοκύριακο που ο ΠΑΟΚ μπορεί να μην είχε να δώσει στον κόσμο του.

Ο κόσμος του, όμως, του είχε δώσει τα πάντα.

**** Ευχαριστούμε τους φίλους μας από Πανελλήνιο, Νεάπολη και τα μέλη μας για τις αναμνήσεις. ...for those who refuse to forget…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους