Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στον ευεργετημένο αχάριστο διακρίνεται μια ζήλεια - μίσος, σαν το ορμέμφυτο που νιώθουν τα μικρά παιδιά όταν γεννιέται το νέο τους αδερφάκι κι όλοι ασχολούνται μ’ αυτό.

Μέσα στις πολλές εικοτολογίες του, κάνει και λόγο και για νόθευση του κόμματος της Ν.Δ. με ανθρώπους προερχόμενους από αντίπαλα κόμματα.

Βέβαια ξεχνάει ότι ο Κων/νος Καραμανλής το 1956, μεταξύ των πολλών αντιπάλων που δέχθηκε στους κόλπους της ΕΡΕ, ήταν και ο δεινός διπλωμάτης των φιλελευθέρων, ο Ε. Αβέρωφ, τον οποίον ο «λίγος» Σαμαράς αρέσκεται να δηλώνει πως τον έχει για πρότυπο του.

Και βεβαίως τον Αβέρωφ ο Καραμανλής τον τοποθέτησε υπουργό εξωτερικών (βλέπε Γεραπετρίτη). Το 1975 ανέθεσε επιτυχώς την ευθύνη των διαπραγματεύσεων για σύνδεση με την ΕΟΚ σε έναν άλλον αντίπαλο του, στον οικονομολόγο Γιάγκο Πεσμαζόγλου, (βλέπε Πιερακάκη). Αντίθετα ο Σπ. Θεοτόκης που ήταν σπλάχνο της παράταξης (βλέπε Σαμαρά) πήγε κόντρα τον Καραμανλή από ζήλεια και υπήρξε συνιδρυτής της «Εθνικής Παράταξης» το 1977, (βλέπε Πολιτική Άνοιξη} . Τον Σπ. Θεοτόκη τον επανέφερε στο κόμμα ο Γ. Ράλλης το 1981(βλέπε Καραμανλή της Ραφήνας) και τον έβαλε σε εκλόγιμη θέση στο επικρατείας. (Ξαναβλέπε Α. Σαμαρά στην ευρωβουλή).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους