● Σ' ένα ζαχαροπλαστείο κάθονται δύο λεβέντες τρεις καρέκλες ο καθένας και δροσιά κάτω απ' τις τέντες Έχουν ρίξει παραγάδι, σάς αρέσει η Ελλάδα, μις; Τι θα κάνετε το βράδυ;, ντου γιού λάικ μαμαζέλ δη...

Πλήρες Κείμενο:

● Σ' ένα ζαχαροπλαστείο κάθονται δύο λεβέντες τρεις καρέκλες ο καθένας και δροσιά κάτω απ' τις τέντες Έχουν ρίξει παραγάδι, σάς αρέσει η Ελλάδα, μις; Τι θα κάνετε το βράδυ;, ντου γιού λάικ μαμαζέλ δη γκρης Γοητεία κι αντριλίκι, σηκωμένα τα μανίκια βγάλανε τα μπράτσα έξω, να φανούνε τα ποντίκια Είναι μάγκες και χορεύουν τσιφτετέλι και συρτάκι Δε δουλεύουν τα καημένα, κι όμως βγάζουν παραδάκι Σ' ένα ζαχαροπλαστείο είναι δυο παλληκαράκια Ποιος πληρώνει για να ζούνε, τα παλιοτεμπελχανάκια; … (Ακόμα ένας αγαπημένος Αντώνης: https://www.youtube.com/watch?v=Yv5KuDy46dk) -Δ.Τζ. ● Η ρουλέτα του 3% και η χρεοκοπία του συστήματος: Ο κυνισμός Μητσοτάκη, η πτώση της Καρυστιανού και τα συντρίμμια του Τσίπρα Το απόλυτο εκλογικό πόκερ: Πώς το Μέγαρο Μαξίμου εκλιπαρεί για τον κατακερματισμό των μικρών κομμάτων, ελπίζοντας να κλέψει μια αυτοδυναμία μειοψηφίας – Η εργαλειοποίηση του πόνου καταρρέει: Σε δημοσκοπική ελεύθερη πτώση η «Ελπίδα» της Καρυστιανού, που μετέτρεψε ένα κοινωνικό κίνημα σε προσωποπαγές μαγαζάκι – Ο εξευτελισμός της Αριστεράς και τα 4 σενάρια της κάλπης: Από τη «σφαγή» των μικρών έως τη βόμβα Σαμαρά που ανακατεύει την τράπουλα της δεξιάς – Ο πολιτικός τζόγος του Μητσοτάκη και η αυτοδυναμία των «χαμένων ψήφων» Πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μεγάρου Μαξίμου, το αφήγημα της δήθεν ισχυρής και αυτοδύναμης Νέας Δημοκρατίας έχει αντικατασταθεί από τον απόλυτο, κυνικό εκλογικό τζόγο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βλέποντας την κοινωνική του βάση να αποσαθρώνεται, δεν προσδοκά πλέον σε μια καθαρή, πλειοψηφική εντολή.

Αντιθέτως, έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες στον εκλογικό νόμο και στη “σφαγή” των μικρών κομμάτων γύρω από το κατώφλι του 3%. Η μαθηματική πραγματικότητα ξεγυμνώνει τον κυβερνητικό κυνισμό: ο πήχης της αυτοδυναμίας για τους 151 βουλευτές δεν είναι σταθερός.

Εάν πολλά κόμματα μείνουν εκτός Βουλής (συγκεντρώνοντας αθροιστικά 12% ή 15%), ο κ. Μητσοτάκης ελπίζει να υφαρπάξει την εξουσία συγκεντρώνοντας ένα ισχνό 36% ή 37%. Ουσιαστικά, ο Πρωθυπουργός δεν επενδύει στη δική του απήχηση, αλλά προσεύχεται να εγκλωβιστούν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφοι διαμαρτυρίας στο 2,8% ή 2,9%, ώστε να ακυρωθεί η βούληση αυτών των πολιτών και να πριμοδοτηθεί πλασματικά το δικό του ποσοστό.

Πρόκειται για την επιτομή της θεσμικής εργαλειοποίησης: μια κυβέρνηση που επιβιώνει πολιτικά μόνο χάρη στη διάσπαση των αντιπάλων της. ● Η «Ελπίδα» που έγινε αυταπάτη: Η πτώση της Καρυστιανού Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού και της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικού τυχοδιωκτισμού που τιμωρείται.

Έχοντας καπηλευτεί το ιερό, παλλαϊκό αίτημα για δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών, η κα Καρυστιανού επιχείρησε να το εξαργυρώσει στήνοντας ένα προσωποπαγές, αυταρχικό πολιτικό όχημα.

Η κοινωνία, όμως, δεν συγχωρεί την εργαλειοποίηση του πόνου.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις (όπως της Interview) που γκρεμίζουν την «Ελπίδα» στο οριακό 3,6% (από το 7,5% των προηγούμενων μηνών), αποδεικνύουν την ραγδαία φθορά.

Όσο η κα Καρυστιανού καλείται να απαντήσει με πολιτικούς όρους για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και τον εσωκομματικό της αυταρχισμό που οδήγησε σε μαζική φυγή στελεχών, τόσο το συνονθύλευμα των ψηφοφόρων της διαλύεται.

Το κίνημα ηθικής διαμαρτυρίας μετατράπηκε γρήγορα σε ένα ακόμη μικρόκομμα που παλεύει για την επιβίωσή του, αποδεικνύοντας ότι η οργή χωρίς σχέδιο παράγει μόνο θνησιγενείς «φούσκες». ● Τα συντρίμμια του Τσίπρα και ο ιστορικός εξευτελισμός Την ίδια ώρα, η εικόνα στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο επιβεβαιώνει την απόλυτη, τοξική παρακαταθήκη του Αλέξη Τσίπρα.

Το γεγονός ότι ένα πρώην κόμμα εξουσίας όπως ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει πλέον στον βούρκο του 1% έως 2% για να μην εξαφανιστεί οριστικά από τον χάρτη, αποτελεί το πιο ηχηρό ράπισμα στον άνθρωπο που διέλυσε την Αριστερά.

Ο κατακερματισμός της προοδευτικής ψήφου (Πλεύση Ελευθερίας στο 2,9%-5%, ΜέΡΑ25 στο 2,8%, Δημοκράτες του Κασσελάκη στο 2,1%) είναι το άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής αναξιοπιστίας που έσπειρε ο πρώην πρωθυπουργός.

Εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι σέρνονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, εγκλωβισμένοι σε μικρά «μαγαζιά» που αδυνατούν να αρθρώσουν κυβερνητική πρόταση, την ώρα που ο ίδιος ο Τσίπρας (μέσω της ΕΛΑΣ) προσπαθεί να ανακυκλώσει τον εαυτό του, βυθίζοντας τον χώρο σε ακόμη βαθύτερη ανυποληψία. ● Όλα τα σενάρια και η «βόμβα» Σαμαρά Αυτό το νοσηρό, κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με τέσσερα πιθανά, και εξίσου εφιαλτικά, εκλογικά τοπία: 1. Η πολυκομματική Βαβέλ: Εάν Ελπίδα, Πλεύση, Φωνή Λογικής και ΜέΡΑ25 περάσουν το 3%, οι χαμένες ψήφοι ελαχιστοποιούνται. Ο Μητσοτάκης χάνει την αυτοδυναμία και η χώρα οδηγείται σε ακυβερνησία και παράλυση, καθώς οι συνεργασίες φαντάζουν αδύνατες. 2. Η σφαγή των μικρών: Μόνο 1-2 οριακά κόμματα μπαίνουν στη Βουλή, τα υπόλοιπα κολλούν στο 2,8%. Το ποσοστό εκτός Βουλής εκτοξεύεται (15%+), και η ΝΔ κλέβει μια πλασματική αυτοδυναμία μειοψηφίας, κυβερνώντας με την κοινωνία απέναντι. 3. Η ρουλέτα του Σαμαρά: Ο πρώην πρωθυπουργός στήνει κόμμα και ρίχνει ταφόπλακα στα δεξιά του Μητσοτάκη.

Το παράδοξο; Ο Σαμαράς μπορεί να «σκοτώσει» τη Φωνή Λογικής (3,1%), τη ΝΙΚΗ ή ακόμα και να λεηλατήσει την Καρυστιανού.

Αν αφήσει 2-3 δεξιά κόμματα εκτός Βουλής, μπορεί –ακούσια– να σώσει την αυτοδυναμία Μητσοτάκη λόγω του εκλογικού νόμου. 4. Ο Ακροδεξιός Εφιάλτης: Η επιστροφή ενός μορφώματος τύπου Κασιδιάρη (στη θέση των Σπαρτιατών). Αν το ανώτατο δικαστήριο επιτρέψει την κάθοδό τους, η ακροδεξιά ψήφος κατακερματίζεται περαιτέρω, βάζοντας φωτιά στα θεμέλια της δημοκρατικής εκπροσώπησης.

Το βράδυ των επόμενων εκλογών, η μοίρα της χώρας δεν θα κριθεί από μεγάλα οράματα, αλλά από τις δεκαδικές μονάδες απόγνωσης.

Το πολιτικό σύστημα, ομήρος της αλαζονείας Μητσοτάκη, της τυχοδιωκτικής υστερίας της Καρυστιανού και των καταστροφικών υπολειμμάτων του Τσίπρα, παίζει τη σταθερότητα της Ελλάδας στα ζάρια του 3%. … https://periodista.gr/

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους