Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, η ίδια περίπου εικόνα. Τα σχόλια των τελευταίων ημερών για τον Γιάννη Πάριο.

Τα ανάλογα σχόλια που είχα διαβάσει πριν από λίγο καιρό για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, με αφορμή την εμφάνισή του στο Φεστιβάλ Πόζαρ.

Και, σήμερα, όσα γράφτηκαν κάτω από μια προσωπική, οικογενειακή ανάρτηση της Θεοδώρα Τζάκρη.

Διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικές αφορμές, αλλά κάτι κοινό: αυτή η σχεδόν ανεξέλεγκτη ανάγκη να κρίνουμε.

Την ηλικία, την εμφάνιση, το σώμα, το ντύσιμο, τις προσωπικές επιλογές, ακόμη και την οικογένεια του άλλου.

Πάντοτε υπήρχε κακία και κακεντρέχεια στον κόσμο.

Υπήρχε όμως και ένα όριο ανάμεσα σε αυτό που σκεφτόταν κάποιος και σε αυτό που θεωρούσε σωστό να ξεστομίσει.

Μια δεύτερη σκέψη, ένας στοιχειώδης αυτοέλεγχος, ίσως και η επίγνωση ότι απέναντί μας βρίσκεται ένας άνθρωπος.

Τα social media φαίνεται πως, σιγά σιγά, αυτό το όριο το έκαναν σχεδόν αόρατο.

Κάπου στην πορεία χάσαμε το μέτρο.

Μπερδέψαμε το δικαίωμα στη γνώμη με το δικαίωμα στην προσβολή.

Την κριτική με τη χλεύη.

Την ελευθερία του λόγου με την απουσία οποιουδήποτε ορίου.

Πίσω από ένα πληκτρολόγιο μοιάζει να αισθανόμαστε ότι μπορούμε να βγάλουμε τα πιο απάνθρωπα ένστικτά μας.

Να γράψουμε για την ηλικία, το σώμα, την εμφάνιση, την οικογένεια, την προσωπική ζωή ενός ανθρώπου.

Να πούμε σε έναν καλλιτέχνη πότε πρέπει να αποσυρθεί.

Να μετατρέψουμε μια οικογενειακή στιγμή ενός πολιτικού προσώπου σε αφορμή για προσωπικές επιθέσεις.

Να επιβάλουμε σε μια γυναίκα την άποψη μας για το πως πρέπει να ντύνεται.

Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν τέτοια σχόλια.

Είναι ότι αρχίσαμε να τα θεωρούμε φυσιολογικό κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Λες και επειδή κάποιος είναι γνωστός, πολιτικός, καλλιτέχνης ή απλώς εμφανίστηκε σε μια δημόσια φωτογραφία, παύει να δικαιούται εκείνο το στοιχειώδες όριο που απαιτούμε όλοι για τον εαυτό μας.

Αν διαβάζοντας ορισμένα από τα σχόλια δεν αισθανόμαστε ντροπή για την ευκολία με την οποία κρίνουμε και προσβάλλουμε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζουμε, τότε κάτι έχουμε χάσει ως κοινωνία. «Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις», είχε πει πολύ εύστοχα ο Μάνος Χατζιδάκης. Πόσο επίκαιρος…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους