Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα σήμερα το post που ανέβασε ένας επώνυμος κύριος, γνωστός για την εξειδίκευση του πάνω στην αυτοβελτίωση και την προσωπική ανάπτυξη και τέτοια διάφορα.

Τι το 'θελα; Ψάχνει σπίτι για την 17 ετών Τούσι, το σκυλάκι των γονιών του και που όπως ο ίδιος γράφει, τα τελευταία χρόνια, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ήταν αχώριστη με τη μητέρα του.

Πέθανε και η μητέρα του, πλήρης ημερών και μετά τον θάνατό της αναζητά άλλο σπίτι για την Τούσι, η οποία μοιάζει να είναι γύρω στα 2-3 κιλά και για σκύλο τα 17 χρόνια είναι σαν να λέμε 90 ετών κυρία.

Και δεν θέλω να είμαι προάγγελος κακών ειδήσεων, αλλά δεν νομίζω πως θα ζήσει πολλά χρόνια ακόμα... Μάλλον έχει περάσει στην τελευταία φάση της ζωής της.

Και θέλω να αναγνωρίσω ότι ο άνθρωπος αυτός, εντάξει, όχι, δεν το λες και ότι πετάει το ζώο στον δρόμο, αλλά αναζητά άνθρωπο "που θα το αγαπήσει" και δηλώνει ότι θα εξακολουθήσει να καλύπτει "όλα τα έξοδά του εφ’ όρου ζωής". Καλά, δεν μιλάμε και για 40 χρόνια, αλλά τέλος πάντων.

Υπάρχει όμως μία φράση του που προσωπικά δεν μπορώ με τίποτα να καταπιώ. "Δεν θέλω να την κρατήσω γιατί μου θυμίζει τη μητέρα μου και αυτό με πονάει πολύ". Μάλιστα.

Δεν ξέρω εάν μπορώ, ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ, να σκεφτώ κάτι πιο εγωιστικό.

Όχι ότι αμφισβητώ το πένθος του, ο καθένας μας στο κάτω, κάτω πενθεί διαφορετικά και όντως η απώλεια ενός γονιού μπορεί να είναι συντριπτική.

Αλλά, όταν από τις αποφάσεις μας εξαρτάται κι ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, που μάλιστα βρίσκεται στην πλέον ευαίσθητη φάση της ζωής του, μήπως θα μπορούσαμε να βάλουμε λίγο στην άκρη πώς αισθανόμαστε εμείς; Δεν είναι και 12 ετών ο κύριος, να πεις έμεινε "ορφανό". 57 ετών είναι.

Εδώ υπάρχει ένα υπέργηρο ζώο που έχει ήδη χάσει τους ανθρώπους του, που δεν γνωρίζει τι είναι θάνατος, πένθος, να πεις θα του εξηγήσεις, παρά γνωρίζει μόνο ανθρώπους, φωνές, μυρωδιές, διαδρομές, το κρεβάτι του, τη ρουτίνα του.

Γνωρίζει και καταλαβαίνει μόνο τον κόσμο μέσα στον οποίο έζησε.

Και τώρα, επειδή ο άνθρωπος που του απέμεινε "πονά όταν το κοιτάζει" αποφασίστηκε να χάσει και αυτόν τον κόσμο.

Και το ακόμα πιο παράδοξο είναι ότι ο άνθρωπος αυτός που έκανε την ανάρτηση, ο ορφανός κύριος, είναι συγγραφέας που γράφει για την αυτοβελτίωση, την αυτογνωσία, τις αξίες, την προσωπική ευθύνη και την σημασία των επιλογών μας! Ε, δεν μπορώ! Πείτε ρε παιδιά, τι είναι τελικά η αυτογνωσία, η ευθύνη και αξίες αν δεν δοκιμάζονται; Κουφιες λέξεις.

Και επειδή έχω συναντήσει ξανά τέτοιες περιπτώσεις, το έχω σκεφτεί πολύ και δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη ασέβεια προς έναν άνθρωπο που έφυγε από το να αρχίσουμε μετά τον θάνατό του να μοιράζουμε από εδώ κι από εκεί τα ζώα που αγαπούσε, χωρίς προηγουμένως να έχουμε εξαντλήσει όσα μπορούμε να θυσιάσουμε από τη δική μας καθημερινότητα.

Αν η μητέρα του μπορούσε να ακούσει σήμερα τον γιο της να λέει ότι θέλει να δώσει το σκυλάκι της επειδή του τη θυμίζει, πώς θα αισθανόταν; Και όχι, δεν τα λέω εκ του ασφαλούς.

Η πεθερά μου πέθανε τον Ιούλιο.

Για μήνες πριν από τον θάνατό της νοσηλευόταν και έτσι τα ζώα της είχαν ήδη έρθει σε εμάς.

Ένας γέρος τσοπάνος και τρεις γάτες, οι δύο επίσης ηλικιωμένες, όλα με τα "προβλήματά" τους.

Και δεν το λέω για να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως ηρωίδα ή ως κάποιο ηθικό πρότυπο, αλλά το γράφω ακριβώς επειδή ξέρω πόσο δύσκολο μπορεί να είναι στην πράξη.

Είχα ήδη πολλά ζώα, έχω ένα εξαιρετικά γεμάτο πρόγραμμα, δουλεία, παιδί, και μέσα στο σπίτι έχουμε φτάσει να ζούμε σε διαφορετικά στρατόπεδα για να μπορούν όλα τα ζώα (που είναι ΠΟΛΛΑ) να συνυπάρχουν με ασφάλεια.

Κι όμως, ειλικρινά, δεν σκέφτηκα ούτε για μία στιγμή να τα δώσω.

Θα μπορούσα; Ίσως.

Και ιδίως λόγω της ενασχόλησής μου με τα ζώα γνωρίζω ανθρώπους και θα μπορούσα να ψάξω για σπίτια, φιλοξενίες, κάποιον χώρο ή ακόμη και καταφύγιο και να απαλλαγώ από ένα τεράστιο πρακτικό βάρος.

Δεν πέρασε όμως από το μυαλό μου.

Φέτος το καλοκαίρι δεν πήγα διακοπές και δεν παραπονιέμαι.

Δεν έφυγα ούτε μία ημέρα και όταν με ρωτούν φίλοι πότε θα μπορέσω να φύγω, τους απαντώ ότι "πρέπει πρώτα να πεθάνουν τα ζώα για να μπορέσω να λείψω". Γελάνε, αλλά εγώ το λέω πολύ σοβαρά.

Τα ζώα ζουν και εξαρτώνται από εμένα, άρα η ζωή μου θα έχει περιορισμούς.

Αλλά όταν τα κοιτάζω, δεν αισθάνομαι ότι μου θυμίζουν έναν νεκρό άνθρωπο και δεν πονάω.

Αισθάνομαι ηρεμία και χαρά.

Με πιάνουν τα κλάματα από την συγκίνηση.

Μιλάω για αυτά, πως ήρθαν σε μένα σοκαρισμένα από την αλλαγή και πως είναι τώρα, που κοιταζόμαστε και λιώνουμε, κι αισθάνομαι πως φουσκώνει από αγαλλίαση η καρδιά μου, κυριολεκτικά, γιατί ξέρω ότι τουλάχιστον αυτά είναι καλά, έχασαν τον άνθρωπό τους αλλά δεν χρειάστηκε να χάσουν και ολόκληρη τη ζωή τους, δεν μοιράστηκαν σε διαφορετικά σπίτια, δεν βρέθηκαν με έναν άγνωστο στα γεράματά τους.

Και αν η πεθερά μου, που ακόμα δεν το 'χουμε χωνέψει ότι πέθανε, αν μπορεί με κάποιον τρόπο να τα βλέπει, θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον θα είναι ήρεμη γνωρίζοντας ότι τα ζώα της δεν αδικήθηκαν περισσότερο από όσο ήδη τα αδίκησε ο θάνατος της.

Και επίσης νομίζω πως δεν υπάρχει πιο κάτω για τον άνθρωπο από αυτον που αποδέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη την κληρονομιά εκείνου που πέθανε, το σπίτι, τα χρήματα, τα αντικείμενα, τα ζώα του όμως όχι και ή κοιτάνε να τα ξεφορτωθούν όπως, όπως ή απλά τα πετάνε στον δρόμο.

Ξέρετε πόσοι; Ουουου! Τι αφήνουμε πίσω; Αφήνουμε ευθύνες και όσα αγαπήσαμε.

Και το να αποδεχθούμε όλη την "κληρονομιά" του νεκρού μας, είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που έφυγε.

Η αυτογνωσία λοιπόν, δεν είναι μόνο να αναγνωρίζω τον δικό μου πόνο, αλλά να δεχτώ να ζήσω και λίγο πιο δύσκολα, επειδή κάποιος με χρειάζεται. Όλοι θα βρεθούμε σε αυτή την θέση. Ουαί και αλίμονο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους