Χθες βράδυ, στον Λυκαβηττό, ο Γιάβορ Γκάρντεφ πήρε την τραγωδία του Ευριπίδη και την άφησε να αναπνεύσει μέσα σε έναν κόσμο σκοτεινό, άγριο, σχεδόν εφιαλτικό. Οι Tiger Lillies, με εκείνη τη μοναδική...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν μέσα της.

Σαν ένας παράξενος χορός αρχαίων δαιμόνων που είχε ξεπηδήσει από το θέατρο για να μας θυμίσει κάτι πολύ παλιό και πολύ ανθρώπινο.

Γιατί οι «Βάκχες» δεν μιλούν τελικά για έναν θεό που τιμωρεί έναν άνθρωπο.

Μιλούν για την αλαζονεία του ανθρώπου που πιστεύει ότι μπορεί να βάλει σύνορα στη φύση, στην επιθυμία, στην έκσταση, στην πίστη, στην ίδια τη ζωή.

Μιλούν για τη στιγμή που η τάξη καταρρέει και αποκαλύπτεται πόσο λεπτό ήταν το νήμα που την κρατούσε όρθια.

Ανάμεσα στο σκοτάδι, στη μουσική, στον τρόμο και στην ομορφιά, ο Ευριπίδης αποδείχθηκε ξανά συγκλονιστικά σύγχρονος.

Ίσως γιατί δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά εξακολουθούμε να φοβόμαστε ακριβώς τα ίδια πράγματα.

Το διαφορετικό.

Το ανεξέλεγκτο.

Αυτό που δεν υπακούει.

Εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που γνωρίζουμε πως υπάρχει, αλλά κάνουμε τα πάντα για να το κρατήσουμε φυλακισμένο.

Χθες ο Λυκαβηττός έγινε ο Κιθαιρώνας.

Έγινε ο τόπος όπου ο πολιτισμός συνάντησε το ένστικτο και κανείς δεν μπορούσε να είναι βέβαιος ποιος από τους δύο θα νικήσει.

Και αυτό, ίσως, είναι το πιο επικίνδυνο και το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να κάνει το θέατρο. Να σε αφήσει να φύγεις λίγο διαφορετικό απ’ ό,τι πήγες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους