ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ...! Απο τα πολυ ψηλα των ΜΜΕ και του διαδικτυου, αλωσττε τη μπορει να σημανει, ενας ακομη θανατος εν ωρα εργασιας, τοσοι εχουν γινει μεσα στο 2026...! Ενα εξαιρετο κειμενο απο...

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ...! Απο τα πολυ ψηλα των ΜΜΕ και του διαδικτυου, αλωσττε τη μπορει να σημανει, ενας ακομη θανατος εν ωρα εργασιας, τοσοι εχουν γινει μεσα στο 2026...! Ενα εξαιρετο κειμενο απο τον φιλο και γιατρο στο Αττικο νοσοκομειο Αθηνων Μιχαλη Ριζο Από το πρωί σήμερα κυκλοφόρησε η θλιβερή είδηση για το θάνατο εν ώρα υπηρεσίας - εφημερίας, 48χρονου συναδέλφου αναισθησιολόγου στο νοσοκομείο Μεσολογγίου (του ενός από τους δύο που υπηρετούσαν και άρα έκαναν από 15 εφημερίες ο καθένας τους για να καλύψουν το μηνιαίο πρόγραμμα). Άλλος ένας νεκρός εργαζόμενος πάνω στη δουλειά.

Και τι έγινε θα πει κάποιος; Θα το συνηθίσουμε κι αυτό όπως τόσα και τόσα.

Έτσι όμως είναι; Ως πότε θα συνεχίζονται αυτοί οι εξοντωτικοί ρυθμοί εργασίας για τον κλάδο μας και συνολικά; Αυτός ο απίστευτος αριθμός εργατοωρών που γιατροί, νοσηλευτές, τεχνολόγοι, τραυματιοφορείς κλπ περνάνε στα δημόσια νοσοκομεία ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία; Ο γράφων πριν λίγους μήνες έκλεισε τα 60 και συνεχίζει (και θα συνεχίζει μέχρι, αν και πότε βγούμε στη σύνταξη) να κάνει 5 εφημερίες, τρεις 16ωρες και δύο 24ωρες, άθροισμα 96 ώρες εντατική υπερωρία το μήνα.

Όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοί μου ειδικά στις λεγόμενες μάχιμες ειδικότητες (εντατικολόγοι, παθολόγοι, καρδιολόγοι, αναισθησιολόγοι, επειγοντολόγοι, γενικοί χειρουργοί). Και είμαι από τους τυχερούς, άλλοι κάνουν αρκετές παραπάνω.

Τι θα κάνουμε; Ως πότε θα περιμένουμε να ξεσηκωθούν άλλοι για μας; Ως πότε θα ξεμπλέκουμε με μια σθεναρή ανακοίνωση-καταγγελία ενός σωματείου ή μια ανάρτηση στο fb; Ή με μια απεργία χαμηλών πτήσεων και μειωμένων προσδοκιών; Κι από την επομένη ξανά στην ίδια κανονικότητα ("σταθερότητα" τη λέει η κυβέρνηση); Η μάχη για τη μείωση του χρόνου εργασίας, για τον ελεύθερο χρόνο, ενώ είναι ίσως η πιο στρατηγική μάχη κατά της εκμετάλλευσης του εργαζόμενου και από τις πιο εμβληματικές ιστορικά (πχ Σικάγο), έχει τόσο πολύ υποβαθμιστεί από το σύγχρονο εργατικό κίνημα με τις συνέπειες να είναι δραματικές.

Ο καπιταλιστής και το κράτος του σου λέει: σου δίνω 800 και 1000 γιατί τόσο αξίζεις, δεν είσαι "ανταγωνιστικός". Μα δεν βγαίνω απαντάς.

Δούλεψε παραπάνω σου ανταπαντάει.

Κι έτσι φτάσαμε να κάνουν όλοι 2 και 3 δουλειές, να δουλεύουν χωρίς ένα ρεπό ολόκληρα 6μηνα και σεζόν για να ξεκουραστούν ένα μήνα μετά (τι να ξεκουράσεις;), να δουλεύεις μέχρι τα 80, να θερίζουν οι επαγγελματικές ασθένειες, να σκοτώνονται καθημερινά στις οικοδομές και τα εργοστάσια από την υπερένταση, και ακόμα και οι υποτιθέμενες high δουλειές όπως του γιατρού να εξελίσσονται σε κάτεργο υπερεφημέρευσης είτε γιατί δεν υπάρχουν άλλοι για να τις καλύψουν είτε για να πάρεις ένα χιλιάρικο παραπάνω για να συμπληρώσεις τον άθλιο μισθό σου.

Τι κι αν έγραφε ο φουκαράς ο Μαρξ 170 χρόνια πριν: "Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι απλή ανάπαυλα από την εργασία, αλλά το θεμέλιο για την ανθρώπινη ανάπτυξη, τη δημιουργικότητα και την πραγματική ελευθερία.

Στον καπιταλισμό η κλοπή του (υπερ)εργάσιμου χρόνου είναι η βάση για την υπεραξία και τα κέρδη.

Στον κομμουνισμό ο πλούτος δεν θα μετριέται με τον χρόνο εργασίας, αλλά με τον ελεύθερο χρόνο.

Ο ελεύθερος χρόνος δίνει στο άτομο χώρο να καλλιεργήσει τις τέχνες, τις επιστήμες, τη γνώση και την προσωπικότητά του, μετατρέποντας το υποκείμενο σε ανώτερο ον." Κι ο υπέροχος-λαλίστατος υπουργός Υγείας μας δεν βρήκε ως τώρα λίγο χρόνο να γράψει κάτι για την εργασιακή εξόντωση και τους θανάτους υγειονομικών.

Βρήκε όμως χρόνο, όπως και όλος ο ακροδεξιός συρφετός αυτές τις μέρες, να πανηγυρίζει για τη νίκη του βασιλοκυβερνητικού στρατού στο Γράμμο και για το "ευτυχώς που η Ελλάδα δεν έγινε κομμουνιστική δικτατορία και παρέμεινε ελεύθερη, ανεξάρτητη και ειρηνική χώρα". Το τι ελευθερία, ελεύθερο χρόνο, ανεξαρτησία και ειρήνη έχει ο καπιταλιστικός μας κόσμος του 21ου αιώνα το βλέπουμε πραγματικά, το ζούμε στο πετσί μας και τον καμαρώνουμε.

Να είναι όμως βέβαιοι, και ο Άδωνης και οι ομοϊδεάτες του, ότι είναι πλέον τόση η εκμετάλλευση και η ασυδοσία τους, η αντίθεση πλούτου και φτώχειας που πολύ πιο σύντομα από ότι περιμένουν θα ξεσπάσουν επαναστάσεις, αυτή τη φορά για τον ελεύθερο χρόνο και την ελευθερία, για το βασίλειο της ελευθερίας που αυτό και μόνο αυτό είναι ο κομμουνισμός.

Όχι η καρικατούρα που θέλουν να μας παρουσιάσουν είτε οι Αδώνηδες είτε οι διάφοροι αριστεροί που ψάχνουν ματαίως να βρουν ελευθερία, "θεσμική λειτουργεία" και δικαιοσύνη στον καπιταλισμό (πιο εύκολα τετραγωνίζεις τον κύκλο) είτε όσοι στον όνομα του κομμουνισμού ξεπλένουν ακριβώς την "παραβίαση" του, την ήττα του προγράμματος και των μετασχηματισμών του από μια γραφειοκρατία και νέα ιθύνουσα τάξη που πάλι (με άλλα λόγια και άλλα ρούχα) καταπάτησε τον ελεύθερο χρόνο του εργαζόμενου.

Γι' αυτό και κατέρρευσε.

Ευτυχώς για την ανθρωπότητα και τον κόσμο της δουλειάς η ιστορία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη ούτε το 1949 ούτε το 1989.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους