Ένας ώριμος αρωματικός γερμάς κρατά στην μνήμη μου την εικόνα του παιδικού εαυτού μου να κάθεται στην άκρη μιας μικρής βαρκούλας που είχε το όνομα μου…Τα ζουμιά του να τρέχουν πάνω μου και μετά να...

Πλήρες Κείμενο:

Ένας ώριμος αρωματικός γερμάς κρατά στην μνήμη μου την εικόνα του παιδικού εαυτού μου να κάθεται στην άκρη μιας μικρής βαρκούλας που είχε το όνομα μου…Τα ζουμιά του να τρέχουν πάνω μου και μετά να στάζουν στην λατρεμένη θάλασσα των παιδικών καλοκαιριών μου! Αγαπημένο μου #ροδάκινο! Αγαπώ το βελούδινο χνούδι σου, την ευωδιά σου και την ζουμερή γεύση σου.

Πότε δεν σε ξεφλουδίζω.

Λατρεύω να βγαίνω ξέπνοη από το κολύμπι, να σε ξεπλένω στο θαλασσινό νερό και να βυθίζομαι στην απόλαυση σου.

Στην οικογένεια μου τα λέγαμε γερμάδες.

Λέξη που κουβαλούσε μέσα της ιστορία και προσφυγικές διαδρομές των παππούδων μου που εγκαταστάθηκαν στην Θράκη.

Τα φρούτα έχουν και αυτά τα ταξίδια τους.

Περνούν τα σύνορα μας με τα δικά τους ξεχωριστά ονόματα, εγκαθίστανται στην ζωή μας και περιγράφουν την ιστορία μας και τις μνήμες μας.

Η γενέθλια γη του ροδάκινου όμως είναι η Άπω Ανατολή και πιθανότατα έφθασε στην πατρίδα μας από την Περσία με τις εκστρατείες του Μ. Αλέξανδρου.

Κάπου στην διαδρομή των ετών συναντηθήκαμε οι άνθρωποι και με το #νεκταρίνι.

Στην πραγματικότητα μια γενετική παραλλαγή του ίδιου του ροδάκινου και όχι ενός διαφορετικού φρούτου όπως πολλοί πιστεύουν.

Προσωπικά δεν θυμάμαι να υπάρχουν νεκταρίνια στα παιδικά χρόνια μου.

Θυμάμαι μόνο τα χνουδωτά ροδάκινα που σε προσκαλούσαν με την ξελογιαστική μυρωδιά τους να τα δαγκώσεις με απόλυτη έλλειψη ευγενικών τρόπων συμπεριφοράς.

Αλλάζοντας ένα γονίδιο στις βιολογικές οδηγίες της φύσης των ροδάκινων προέκυψαν τα νεκταρίνια με την λεία φλούδα.

Σαν δύο αδελφάκια που το ένα επέλεξε βελούδινη φορεσιά και το άλλο στιλπνή και γυαλιστερή σαν μετάξι.

Και κάπως έτσι χωριστήκαμε οι άνθρωποι σε δύο ομάδες.

Σε εκείνους που αγαπούν τα λεία νεκταρίνια και σε εμάς που λατρεύουμε τα χνουδωτά ροδάκινα.

Διατροφικά, πάντως, ροδάκινο και νεκταρίνι δεν έχουν λόγο να μαλώνουν για την πρωτιά.

Είναι πολύ κοντινά μεταξύ τους και αποτελούν φρούτα με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό και σχετικά χαμηλή ενεργειακή πυκνότητα.

Μας προσφέρουν βιταμίνη C, βιταμίνη Α, βιταμίνη Κ, βιταμίνη Ε, κάλιο, μαγγάνιο φυτικές ίνες και μια σειρά πολύτιμων ενώσεων με αντιοξειδωτική δράση, όπως καροτενοειδή και πολυφαινόλες.

Οι ευεργετικές ιδιότητες τους αμέτρητες.

Ενισχύουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα, βοηθούν στην πέψη και την λειτουργία του εντέρου, προστατεύουν την υγεία του δέρματος και των ματιών μας, προλαμβάνουν την οστεοπόρωση, συμβάλλουν στην καλή λειτουργία της καρδιάς, ωφελούν στην διαχείριση του άγχους και αποτρέπουν την εμφάνιση αλλεργιών. Στην Κίνα, την αρχαία του πατρίδα, το ροδάκινο απέκτησε βαθύ συμβολισμό και συνδέθηκε επί αιώνες με τη μακροζωία, την αθανασία και την καλή τύχη.

Ένα απλό καλοκαιρινό φρούτο για εμάς αλλά σύμβολο της αθανασίας για έναν άλλο πολιτισμό.

Εμείς του προσδώσουμε μια πιο γήινη αποστολή.

Το βάλαμε στις χαρές των καλοκαιρινών διακοπών μας και των οικογενειακών τραπεζιών μας.

Το κάναμε κομπόστα, μαρμελάδα και γλυκό, το κλείσαμε μέσα σε βάζα για να κρατήσουμε τον Αύγουστο μέσα στον χειμώνα μας.

Και το καλλιεργήσαμε τόσο πολύ, ώστε η χώρα μας έγινε ένας από τους σημαντικούς ευρωπαϊκούς παραγωγούς ροδάκινων και νεκταρινιών, με τη Μακεδονία και ιδιαίτερα την Ημαθία και την Πέλλα να αποτελεί την καρδιά της ελληνικής παραγωγής.

Τώρα πια πολύ σπάνια συναντώ την γεύση του ροδάκινου των παιδικών αναμνήσεων μου.

Άλλωστε, θεωρώ ότι όλα τα φρούτα έχουν χάσει την αυθεντική γεύση τους.

Όμως…μέσα στους νευρώνες του μυαλού μου παραμένει ανεξίτηλη η μνήμη από εκείνο το κοριτσάκι,το οποίο ζει μέσα μου, που έτρωγε γελώντας απρόσεχτα το ζεστό ζουμερό ροδάκινο του, πιστεύοντας, ουτοπικά, ότι η ζωή του θα είναι πάντα ένα ατελείωτο καλοκαίρι…. #peach

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους