Original Post

Πλήρες Κείμενο:

3 δισεκατομμύρια ευρώ και ένα δύσκολο ερώτημα. Η Ελλάδα αγοράζει από το Ισραήλ την Ασπίδα του Αχιλλέα,την ώρα που η Γάζα εξακολουθεί να μετρά νεκρούς και η διεθνής κοινότητα συζητά για σοβαρές καταγγελίες παραβιάσεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Δεν είναι παράλογο μια χώρα να εξοπλίζεται.

Παράλογο είναι να παρουσιάζεται μια τόσο μεγάλη εξοπλιστική συνεργασία ως κάτι απολύτως ουδέτερο, σαν να μην έχει καμία σχέση με το ποιος είναι ο προμηθευτής, ποια πολιτική ακολουθεί και τι μήνυμα στέλνει η επιλογή μας.

Γιατί η επιλογή ενός στρατηγικού εταίρου είναι και πολιτική επιλογή.

Μπορεί η Ελλάδα να οικοδομεί μια ολοένα στενότερη στρατιωτική σχέση με το Ισραήλ και ταυτόχρονα να διατηρεί μια συνεπή στάση απέναντι στις καταγγελίες για παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου στη Γάζα; Ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε τους στρατηγικούς μας εταίρους; Εφαρμόζουμε τα ίδια κριτήρια σε όλους ή το διεθνές δίκαιο γίνεται διαφορετικό ανάλογα με το ποιος είναι ο σύμμαχος; Και τελικά, όταν δαπανώνται δισεκατομμύρια ευρώ για στρατιωτική τεχνολογία, πού ακριβώς τελειώνει η ανάγκη για ασφάλεια και πού αρχίζει η πολιτική επιλογή; Ίσως αυτό να είναι το πραγματικά δύσκολο ερώτημα.

Όχι αν η Ελλάδα πρέπει να είναι ασφαλής. Αλλά τι είδους χώρα θέλει να είναι για να αισθάνεται ασφαλής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους