Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν κάποιος βήχει κι εσύ παθαίνεις πνευμονία… Υπάρχει ένας παλιός κανόνας στην πολιτική: δεν ξοδεύεις πολιτικό κεφάλαιο για κάτι που θεωρείς ασήμαντο.

Δεν κινητοποιείς υπουργούς, κυβερνητικούς εκπροσώπους και τηλεοπτικά πάνελ για έναν άνθρωπο που υποτίθεται ότι δεν σε απειλεί.

Δεν αφιερώνεις δύο ημέρες δημόσιου λόγου σε ένα πολιτικό εγχείρημα που, όπως κάποιοι θέλουν να μας πείσουν, δεν υπάρχει, δεν πρόκειται να υπάρξει ή — ακόμη κι αν υπάρξει — δεν πρόκειται να επηρεάσει τίποτα.

Κι όμως.

Μίλησε ο Νίκος Τσιούτσιας, διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Αντώνη Σαμαρά, και ξαφνικά σήμανε συναγερμός. Δηλώσεις. Αντιδηλώσεις. Υπουργοί.

Κυβερνητικός εκπρόσωπος. Τηλεοράσεις. Ραδιόφωνα. Αναρτήσεις.

Προσωπικές επιθέσεις.

Απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί.

Ένας έβηξε και κάποιοι έπαθαν πνευμονία.

Και κάπου εδώ γεννιέται το απλούστερο πολιτικό ερώτημα: Γιατί τόσο άγχος; Αν ο Αντώνης Σαμαράς είναι πολιτικά τελειωμένος, γιατί ασχολείστε; Αν ένα ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά δεν έχει κοινωνικό χώρο, γιατί συζητάτε διαρκώς γι' αυτό; Αν δεν μπορεί να επηρεάσει τη Νέα Δημοκρατία, γιατί κάθε δήλωση ενός συνεργάτη του προκαλεί τέτοια κινητοποίηση; Και αν ο Νίκος Τσιούτσιας είναι τόσο ασήμαντος όσο επιχειρούν κάποιοι να τον παρουσιάσουν, γιατί χρειάστηκε να επιστρατευθεί σχεδόν μισή κυβέρνηση για να του απαντήσει; Στην πολιτική υπάρχει κάτι πολύ πιο αποκαλυπτικό από αυτά που λες.

Είναι αυτά που φοβάσαι.

Και η υπερβολική αντίδραση των τελευταίων ωρών δεν αποδεικνύει ασφαλώς ποιο θα είναι το εκλογικό αποτέλεσμα ενός κόμματος που ακόμη δεν έχει παρουσιαστεί επισήμως.

Αποδεικνύει όμως κάτι άλλο: ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο το ενδεχόμενο αυτό μόνο αδιάφορο δεν θεωρείται.

Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά την πολιτική αριθμητική.

Γνωρίζουν ότι σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό δεν χρειάζεται κάποιος να γίνει πρώτο κόμμα για να ανατρέψει ισορροπίες.

Χρειάζεται να αφαιρέσει κρίσιμες μονάδες από εκεί όπου πονάνε περισσότερο.

Και κυρίως γνωρίζουν ότι υπάρχει ένα τμήμα της παραδοσιακής κεντροδεξιάς βάσης που δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του στη σημερινή φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό πεδίο που φοβούνται ότι μπορεί να διεκδικήσει ο Αντώνης Σαμαράς.

Γι' αυτό και η πραγματική είδηση των τελευταίων ημερών δεν είναι μόνο τι είπε ο Τσιούτσιας.

Η πραγματική είδηση είναι πόσοι έσπευσαν να του απαντήσουν.

Και ακόμη περισσότερο, ο τρόπος με τον οποίο απάντησαν.

Όταν αισθάνεσαι πολιτικά ασφαλής, συνήθως προσπερνάς.

Όταν όμως αρχίζεις να ειρωνεύεσαι, να απαξιώνεις, να προειδοποιείς και να επιτίθεσαι προσωπικά, τότε χωρίς να το καταλαβαίνεις στέλνεις ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα: «Αυτό μας απασχολεί». Ίσως λοιπόν όσοι διαβεβαιώνουν καθημερινά ότι ένα κόμμα Σαμαρά δεν τους ανησυχεί, θα έπρεπε να προσπαθήσουν λίγο περισσότερο να το δείξουν.

Γιατί μέχρι στιγμής καταφέρνουν ακριβώς το αντίθετο.

Και στην πολιτική, όπως και στη ζωή, όταν κάποιος βήχει κι εσύ παθαίνεις πνευμονία, το πρόβλημα συνήθως δεν βρίσκεται σε εκείνον που έβηξε. Βρίσκεται στο πόσο ευάλωτος ήσουν ήδη. ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους