Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κύριλλος Ίμβρου και Τενέδου Ένας εργάτης του Κυρίου που δεν φοβήθηκε τα ερείπια Υπάρχουν άνθρωποι της Εκκλησίας που περνούν από έναν τόπο και αφήνουν πίσω τους απλώς τη μνήμη της παρουσίας τους.

Και υπάρχουν άνθρωποι που περνούν και αφήνουν πίσω τους ζωή. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου κ. Κύριλλος ανήκει, πιστεύω, στη δεύτερη κατηγορία.

Η διαδρομή του μοιάζει σήμερα σχεδόν προφητική: Λέσβος – Σμύρνη – Χάλκη – Ίμβρος.

Τόποι διαφορετικοί, αλλά δεμένοι μεταξύ τους με την ιστορία, τον Ελληνισμό, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις πληγές της Ρωμιοσύνης Γεννήθηκε το 1963 στους Λάμπου Μύλους της Λέσβου.

Σπούδασε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και για περίπου ένα τέταρτο του αιώνα διακόνησε στην Εκκλησία της Μυτιλήνης.

Το 2001 έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου.

Και κάποια στιγμή το διορατικό βλέμμα του Οικουμενικού μας Πατριάρχη Βαρθολομαίου διέκρινε σε εκείνον έναν άνθρωπο με ζήλο, φλόγα, εργατικότητα και, κυρίως, διάθεση να πάει εκεί όπου τα πράγματα δεν ήταν εύκολα.

Γιατί είναι εύκολο να υπηρετείς εκεί όπου όλα είναι έτοιμα.

Το δύσκολο είναι να σε στείλουν εκεί όπου πρέπει σχεδόν να αρχίσεις από την αρχή.

Το 2013 ο Πατριάρχης τον διόρισε Ιερατικό Προϊστάμενο της Ορθόδοξης Κοινότητας Σμύρνης.

Το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναφέρει ότι ο Κύριλλος την «οργάνωσε συστηματικώς», προτού την παραδώσει αργότερα στην Ιερά Μητρόπολη Σμύρνης.

Ο ίδιος έχει περιγράψει εκείνη την αποστολή με μια φράση που λέει πολλά: ήταν ο πρώτος μόνιμος εφημέριος της πόλης στη σύγχρονη εποχή μετά την Καταστροφή. Σμύρνη.

Μόνο το όνομα αρκεί.

Μια πόλη που για τον Ελληνισμό δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός τόπος.

Είναι μνήμη.

Είναι πληγή.

Είναι στάχτη.

Είναι προσευχή.

Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που κάποτε έμοιαζε να έχει χαθεί για πάντα.

Και όμως, ύστερα από τόσες δεκαετίες, ένας Έλληνας Ορθόδοξος ιερέας βρισκόταν ξανά εκεί, όχι ως περαστικός προσκυνητής αλλά ως μονιμος ποιμένας.

Και στις 6 Ιανουαρίου 2016 γράφτηκε μία ακόμη ιστορική σελίδα.

Ύστερα από 94 χρόνια τελέστηκε επίσημα στην προκυμαία της Σμύρνης, με άδεια των τουρκικών αρχών, η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού για τα Θεοφάνεια. Τον Αγιασμό τέλεσε ο τότε Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Συκής.

Ο ίδιος διευκρίνιζε τότε ότι είχε υπάρξει παλαιότερη ανεπίσημη ρίψη του Σταυρού, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που υπήρχε κανονική επίσημη άδεια. Ένας Σταυρός έπεσε στη θάλασσα της Σμύρνης.

Και μαζί του αναδύθηκαν μνήμες σχεδόν ενός αιώνα.

Εκείνη την ημέρα ο π. Κύριλλος είπε στα παλικάρια που θα έπεφταν στη θάλασσα για τον Σταυρό λόγια συγκλονιστικά: τους θύμισε ότι δεν βουτούσαν μόνο για να πιάσουν τον Σταυρό, αλλά κατά κάποιον τρόπο για να ανασκαλέψουν εκείνη τη θάλασσα και τη μνήμη των προγόνων.

Και αν αργότερα κάποιοι επιχείρησαν να οικειοποιηθούν εκείνη την ιστορική στιγμή ή να διεκδικήσουν μερίδιο από μια σελίδα που είχε ήδη γραφτεί, η ιστορία δεν έχει ανάγκη από θόρυβο για να υπερασπιστεί την αλήθεια της.

Γιατί η αλήθεια μοιάζει με το λάδι στη θάλασσα: όσο κι αν κάποιος προσπαθήσει να την κρατήσει στον βυθό, εκείνη στο τέλος ανεβαίνει στην επιφάνεια.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Αυγούστου 2016, η Αγία και Ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε παμψηφεί Επίσκοπο Ερυθρών. Η Εκκλησία τού εμπιστευόταν πλέον ακόμη περισσότερα.

Το 2019 ο Πατριάρχης τον τοποθέτησε Ηγούμενο της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης και Τοποτηρητή της Μητροπόλεως Προύσης.

Και ύστερα ήρθε η Ίμβρος.

Στις 9 Μαρτίου 2020, κατόπιν της κανονικής συνοδικής διαδικασίας, εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου.

Και εδώ η επιλογή αποκτά ένα ιδιαίτερο βάρος.

Γιατί η Ίμβρος δεν είναι μία οποιαδήποτε επαρχία του Οικουμενικού Θρόνου.

Είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Είναι ο τόπος όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και άκουσε για πρώτη φορά τις καμπάνες που αργότερα θα κουβαλούσε μέσα του σε ολόκληρη την πατριαρχική του διακονία Το να εμπιστεύεσαι λοιπόν την Ίμβρο σου σε έναν άνθρωπο δεν είναι απλώς μια διοικητική απόφαση.

Είναι κατάθεση εμπιστοσύνης. Ο Κύριλλος δεν παρέλαβε έναν τόπο όπου δεν είχε γίνει τίποτε.

Αυτό πρέπει να λέγεται, γιατί η αλήθεια τιμά περισσότερο από οποιοδήποτε εγκώμιο.

Είχαν προηγηθεί αγώνες, ανακαινίσεις, χειροτονίες και, κυρίως, η ιστορική επαναλειτουργία της ελληνικής παιδείας στο νησί.

Δεν πήγε λοιπόν στην Ίμβρο για να διαγράψει το χθες.

Πήγε για να συνεχίσει.

Να πολλαπλασιάσει.

Να δώσει τη δική του ορμή.

Και ίσως εκεί ξεδιπλώθηκε περισσότερο από οπουδήποτε αλλού η χάρη του Θεού στη διακονία του.

Εκκλησίες και ξωκκλήσια απέκτησαν ξανά ζωή.

Η εκκλησιαστική παρουσία ενισχύθηκε.

Η κατήχηση και η μέριμνα για τη νεολαία απέκτησαν οργανωμένη θέση στη ζωή της Μητροπόλεως.

Σήμερα η ίδια η επίσημη σελίδα της Μητροπόλεως καταγράφει ξεχωριστό Γραφείο Νεότητος και Γραφείο Ορθοδόξου Κατηχήσεως.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία.

Γιατί τι αξία έχει να ανακαινίζεις έναν ναό, αν δεν υπάρχει αύριο ένα παιδί για να μπει μέσα; Τι αξία έχει να συντηρείς μια εικόνα, αν δεν υπάρχει μια νέα γενιά για να σταθεί μπροστά της και να ανάψει το καντήλι; Τι αξία έχει να φυλάς τα κλειδιά μιας εκκλησίας, αν η πόρτα της παραμένει κλειστή; Η Εκκλησία δεν είναι μουσείο.

Και η Ίμβρος δεν μπορεί να γίνει μουσείο μιας Ρωμιοσύνης που κάποτε υπήρξε.

Πρέπει να παραμείνει ζωντανή.

Να ακούγεται Θεία Λειτουργία.

Να ακούγεται παιδική φωνή.

Να υπάρχει κατήχηση.

Να υπάρχει σχολείο.

Να υπάρχει νέος άνθρωπος.

Να υπάρχει ιερέας.

Να υπάρχει κοινότητα.

Να υπάρχει αύριο.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.

Και αυτός είναι ο λόγος που η παρουσία του Κυρίλλου στην Ίμβρο έχει ιδιαίτερη σημασία.

Δεν είναι απλώς ένας Μητροπολίτης που διοικεί μια ιστορική επαρχία.

Είναι ένας ποιμένας που καλείται καθημερινά να αποδεικνύει ότι η ιστορία αυτού του τόπου δεν τελείωσε.

Κάθε ξωκκλήσι που ανοίγει ξανά είναι μια μικρή νίκη απέναντι στη λήθη.

Κάθε καντήλι που ανάβει λέει: «Είμαστε ακόμη εδώ». Κάθε καμπάνα που ακούγεται σε ένα χωριό λέει: «Δεν τελειώσαμε». Και κάθε παιδί που μεγαλώνει στην Ίμβρο και μαθαίνει την πίστη, τη γλώσσα και την ιστορία των παππούδων του αποτελεί ίσως την ωραιότερη απάντηση σε όσους κάποτε πίστεψαν ότι ο Ελληνισμός του νησιού θα έσβηνε.

Και κάπου εδώ η σκέψη μου επιστρέφει στον Οικουμενικό μας Πατριάρχη.

Στον άνθρωπο που κάποτε διέκρινε εκείνον τον δραστήριο ιερέα από τη Μυτιλήνη.

Τον έστειλε στη Σμύρνη.

Του εμπιστεύθηκε διακονίες στη Μικρά Ασία.

Τον είδε Επίσκοπο.

Του εμπιστεύθηκε τη Χάλκη.

Και τελικά τον είδε Μητροπολίτη της ίδιας του της γενέτειρας.

Δεν γνωρίζω τι αισθάνεται ένας Πατριάρχης όταν επιστρέφει στην Ίμβρο και βλέπει τη ζωή να συνεχίζεται.

Μπορώ όμως να φανταστώ την πνευματική ανακούφιση ενός ποιμένα όταν βλέπει ότι ένας άνθρωπος στον οποίο κάποτε επένδυσε την εμπιστοσύνη του δεν την άφησε να χαθεί.

Και είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και αυτές τις ημέρες του Αυγούστου του 2026 ο Πατριάρχης επέστρεψε ξανά στην ιδιαίτερη πατρίδα του, έχοντας στο πλευρό του τον σημερινό Ποιμενάρχη της Ίμβρου.

Αυτό, τελικά, είναι το ωραιότερο εγκώμιο για έναν επίσκοπο.

Όχι οι τίτλοι.

Όχι οι φωτογραφίες.

Όχι οι προσφωνήσεις.

Οι καρποί.

Ένα ξωκκλήσι που δεν γκρεμίστηκε.

Μια εκκλησία που δεν έμεινε κλειστή.

Ένας νέος που έμεινε κοντά στην Εκκλησία.

Ένα παιδί που έμαθε το «Πάτερ ἡμῶν». Ένας ηλικιωμένος Ίμβριος που ξανακούει παιδικές φωνές εκεί όπου κάποτε φοβήθηκε ότι θα μείνει μόνο σιωπή.

Μια κοινότητα που αρνείται να παραδοθεί.

Αυτά είναι τα πραγματικά παράσημα ενός ποιμένα.

Και κοιτάζοντας σήμερα τη διαδρομή του Κυρίλλου, βλέπω κάτι ακόμη: Λέσβος. Σμύρνη. Χάλκη. Ίμβρος.

Σαν η Εκκλησία να τον έστελνε κάθε φορά σε έναν τόπο με μνήμη, πληγή και προσδοκία.

Και εκείνος να απαντούσε κάθε φορά όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με παρουσία και δουλειά Γιατί αυτό χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ η Εκκλησία. Εργάτες.

Ανθρώπους που όταν βλέπουν ένα κλειστό ξωκκλήσι δεν λένε «κρίμα». Ψάχνουν το κλειδί.

Όταν βλέπουν ένα ερείπιο δεν λένε «κάποτε ήταν όμορφο». Ρωτούν: «Πώς θα το ξανασηκώσουμε;» Όταν βλέπουν λίγα παιδιά δεν λένε «δεν υπάρχει μέλλον». Λένε: «Γι' αυτά τα λίγα παιδιά θα δουλέψουμε διπλά». Όταν βλέπουν μια μικρή κοινότητα δεν μετρούν πόσοι λείπουν.

Φροντίζουν αυτούς που έμειναν.

Ίσως αυτό να είναι τελικά και το μέτρο ενός πραγματικού ποιμένα: να μη μετρά πόσα παρέλαβε, αλλά πόση ζωή προσπάθησε να αφήσει πίσω του.

Και γι' αυτό σήμερα αξίζει να πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλο.

Όχι επειδή όλα έγιναν από έναν άνθρωπο. Η Εκκλησία ποτέ δεν είναι έργο ενός ανθρώπου.

Αλλά επειδή μέσα σε μια μεγάλη αλυσίδα ανθρώπων που κράτησαν την Ίμβρο ζωντανή, εκείνος πήρε τη σκυτάλη που του εμπιστεύθηκε η Μητέρα Εκκλησία και συνέχισε να τρέχει.

Και μαζί του αξίζει ένα «ευχαριστώ» στον Οικουμενικό μας Πατριάρχη Βαρθολομαίο, που κάποτε διέκρινε στον ιερέα της Μυτιλήνης έναν εργάτη και τόλμησε να του εμπιστευθεί δύσκολους τόπους.

Η ιστορία θα κρίνει όλους μας.

Αλλά υπάρχουν φορές που η ιστορία αρχίζει ήδη να γράφει.

Και όταν σήμερα ακούγεται ξανά μια καμπάνα στην Ίμβρο, όταν ανοίγει η πόρτα ενός ξωκλησιού, όταν ένα παιδί περνά το κατώφλι μιας εκκλησίας και όταν ένας ηλικιωμένος Ρωμιός κοιτάζει γύρω του και καταλαβαίνει ότι δεν έμεινε μόνος, τότε ακούγεται μια φράση δυνατότερη από κάθε εγκώμιο: Η Ίμβρος είναι ακόμη εδώ.

Και όσο υπάρχουν ποιμένες που αρνούνται να συμβιβαστούν με την ερημιά, θα είναι εδώ.

Σεβασμιώτατε, να έχετε δύναμη. Η Εκκλησία χρειάζεται εργάτες. Και οι εργάτες αναγνωρίζονται από τους καρπούς τους. Άξιος!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους