Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΛΕΜΕΣΟΣ, ΧΑΛΑΣΕ Η ΠΥΞΙΔΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ Τελευταία μέρα του Αυγούστου και ακόμα ένα καλοκαίρι φεύγει, αφήνοντάς μας δυστυχώς μια πικρή και μίζερη γεύση, ένα καλοκαίρι με βρώμικες θάλασσες, με τουρισμό που σε πολλές περιπτώσεις ήταν άφαντος και με μια Λεμεσό που αντί να σφύζει από ζωή, διασκέδσδη, ήχο και χρώμα όπως τη θυμόμαστε όλοι μας πριν από χρόνια, έμοιαζε μίζερη, κουρασμένη, άχρωμη και χωρίς παλμό.

Είναι καιρός να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, η Λεμεσός έχασε σιγά σιγά την ταυτότητά της, μια πόλη που κάποτε ήξερες τι αντιπροσώπευε, μια πόλη ζωντανή, αυθεντική, λαϊκή, με τον δικό της χαρακτήρα, κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να γίνει μια πόλη πανάκριβη, δύσκολη και πολλές φορές ξενέρωτη.

Χτίσαμε πύργους, φέραμε επενδύσεις, πουλήσαμε διαμερίσματα εκατομμυρίων, μιλήσαμε για ανάπτυξη και ευημερία, αλλά τι κέρδισε τελικά από όλη αυτή την ανάπτυξη ο απλός Λεμεσιανός; Σήμερα ο Λεμεσιανός πληρώνει πανάκριβα για να ζει σε μια πόλη όπου δυσκολεύεται να βρει σπίτι, δυσκολεύεται να κυκλοφορήσει, κολυμπά στα λύματα, ταλαιπωρείται καθημερινά στους δρόμους και βλέπει την ποιότητα ζωής του να υποχωρεί.

Αν όλα αυτά τα εκατομμύρια που πέρασαν από τη Λεμεσό δεν κατάφεραν να κάνουν καλύτερη την καθημερινότητα του απλού πολίτη, τότε ποιον τελικά εξυπηρέτησε αυτή η ανάπτυξη; Η Λεμεσός έχασε τον προσανατολισμό της και χρειάζεται επειγόντως να αποφασίσει τι πόλη θέλει να είναι.

Δεν είναι μόνο οι τουρίστες που δεν ήρθαν, το χειρότερο είναι αυτό που ένιωσε ο ίδιος ο λεμεσιανός φέτος το καλοκαίρι, μια βραδινή βόλτα στο κέντρο της πόλης, μια βόλτα που κάποτε σου θύμιζε γιατί αγαπάς αυτή την Πόλη , φέτος σου θύμιζε πόλη φάντασμα, άδεια , ξενέρωτη, σκοτεινή, χωρίς λάμψη, χωρίς θόρυβο, χωρίς ζωή, και δεν έφταιγε μόνο η κρίση ή ο καιρός ή η κακή τύχη, έφταιγε και η δική μας μιζέρια, η δική μας έλλειψη οράματος.

Γιατί ακόμα και τον λίγο θόρυβο, την ελάχιστη ζωντάνια που είχε απομείνει, βρήκαμε τρόπο να την τιμωρήσουμε, αντί να συζητήσουμε πώς θα ξαναδώσουμε ανάσα και φως στην πόλη, ασχοληθήκαμε με το πόσα ντεσιμπέλ ξεπερνά ένα κέντρο διασκέδασης, σαν να είναι αυτό το πρόβλημα της Λεμεσού, σαν να κινδυνεύει η πόλη από τον ήχο μιας ζωντανής βραδιάς και όχι από τη σιωπή και το σκοτάδι που την πνίξαμε Γι’ αυτό να καθίσουμε επιτέλους όλοι οι αρμόδιοι γύρω από ένα κοινό τραπέζι, Δήμοι, Υφυπουργείο Τουρισμού, ΕΒΕΛ, επαγγελματικοί σύνδεσμοι, ξενοδόχοι, εστιάτορες, άνθρωποι του πολιτισμού, και όσοι πραγματικά έχουν κάτι να προσφέρουν, για να επαναπροσδιορίσουμε από την αρχή την ταυτότητα και το νέο μπραντιγκ της Λεμεσού.

Να απαντήσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι, τι είναι σήμερα η Λεμεσός και τι θέλουμε να είναι σε δέκα χρόνια; Τι προσφέρουμε στον τουρίστα για να έρθει; Τι του προσφέρουμε για να επιστρέψει; Τι προσφέρουμε στον νέο άνθρωπο για να μείνει; τι προσφέρουμε στον ίδιο τον Λεμεσιανό για να αισθάνεται ξανά περήφανος και χαρούμενος που ζει στην πόλη του; Γιατί μπράντιγκ, ταθτότητα δεν είναι ένα νέο λογότυπο που σχεδιάζουν, μπραντιγκ και ταυτότητα, είναι η ίδια η εμπειρία της πόλης, και αν η εμπειρία είναι η ταλαιπωρία, η ακρίβεια, η βρώμικη θάλασσα και η κυκλοφοριακή ντροπή, κανένα ωραίο λογότυπο δεν μπορεί να το κρύψει.

Δυστυχώς, από αύριο αρχίζει ξανά η σκληρή πραγματικότητα, οι διακοπές τελειώνουν, ο κόσμος επιστρέφει στις δουλειές του, τα σχολεία ανοίγουν και η Λεμεσός επιστρέφει στο γνωστό καθημερινό της μαρτύριο. Χιλιάδες Λεμεσιανοί θα ξαναβρεθούν εγκλωβισμένοι μέσα στα αυτοκίνητά τους, στις ουρές, στις φωνές, στις βρισιές, στα νεύρα και στην απόγνωση.

Για μια απόσταση δέκα λεπτά, θα θέλουμε σαράντα λεπτά, θα αφήνουμε τα σπίτια μας με άγχος και θα φτάνουμε στις δουλειές μας με κατάθλιψη.

Αυτή είναι πλέον η καθημερινότητα που προσφέρουμε στον πολίτη μιας πόλης που κατά τα άλλα καμαρώνουμε ότι γνώρισε τεράστια ανάπτυξη.

Δεν μπορεί κάθε Σεπτέμβρη να ανακαλύπτουμε ξανά το κυκλοφοριακό, κάθε καλοκαίρι να ανακαλύπτουμε ξανά τα προβλήματα της θάλασσας και κάθε τουριστική περίοδο να αναρωτιόμαστε γιατί χάσαμε τον τουρισμο.

Δεν μας λείπουν πλέον οι διαπιστώσεις, μας λείπουν οι αποφάσεις, το σχέδιο και πάνω απ’ όλα η τόλμη να αλλάξουμε πράγματα.

Γράφω, γιατί αγαπώ τη Λεμεσό, την πόλη μου και γιατί αρνούμαι να συμβιβαστώ ότι η μιζέρια είναι η νέα μας κανονικότητα, δεν δέχομαι ότι μια πόλη με τόσο πλούτο, τόσες δυνατότητες, τόση ιστορία και τόσο κόσμο που την αγαπά δεν μπορεί να βρει ξανά τον χαρακτήρα της.. Δεν έχει σημασία πόσους πύργους χτίσαμε, πόσα εκατομμύρια επενδύθηκαν ή πόσο ακριβά πουλήθηκε το τετραγωνικό μέτρο, η πραγματική αξία της Λεμεσού, μετριέται από το πόσο καλά ζει μέσα σε αυτήν ο λεμεσιανός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους