Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι που ορισμένοι δημοσιογράφοι (δηλώνουν δημοσιογράφοι, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση) φαίνεται ότι αδυνατούν να αντιληφθούν: Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν είναι ένας ακόμη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ήρθε για να μάθει τη δουλειά.

Δεν ήρθε για να δοκιμαστεί.

Δεν ήρθε για να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο.

Ήρθε ως κάτοχος του Europa League με τη Σεβίλλη και, μέσα σε λίγους μήνες, οδήγησε τον Ολυμπιακό στην πρώτη ευρωπαϊκή κούπα της ιστορίας του.

Κατέκτησε ευρωπαϊκά τρόπαια με δύο διαφορετικές ομάδες σε διαδοχικές σεζόν.

Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, να τον κρίνουν όπως θα έκριναν, για παράδειγμα, τον Κάρλος Κορμπεράν όταν ανέλαβε τον Ολυμπιακό.

Όχι ως υποτίμηση προς οποιονδήποτε, αλλά επειδή οι διαδρομές, οι παραστάσεις και τα επιτεύγματα δεν είναι ίδια. Γιατί; Γιατί απλά δεν έχουν την απαιτούμενη επάρκεια Ο Μεντιλίμπαρ έχει αποδείξει ότι μπορεί να προετοιμάσει μεγάλους αγώνες, να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις, να πάρει αποφάσεις υπό τεράστια πίεση και να φτάσει μέχρι την κατάκτηση ευρωπαϊκών τροπαίων.

Μήπως είχαν συνηθίσει και στα χωριά τους να βλέπουν κάθε εβδομάδα προπονητές με ευρωπαϊκές κούπες και τώρα τους φαίνεται λίγος ο Μεντιλίμπαρ; Μήπως παρακολουθούσαν τόσο υψηλού επιπέδου ποδόσφαιρο, ώστε απαιτούν στα τέλη Αυγούστου έτοιμους αυτοματισμούς Μαΐου από μια ομάδα με περίπου δεκαπέντε μεταγραφές; Ή μήπως το αφήγημα είναι έτοιμο πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας; Γιατί στην Τρίπολη ο Ολυμπιακός νίκησε, έκανε το 2/2, είχε δύο δοκάρια, δημιούργησε ευκαιρίες και είδε δύο σοβαρές περιπτώσεις πέναλτι να περνούν χωρίς ουσιαστική εξέταση από τον διαιτητή και το VAR.

Και οι δημοσιογράφοι μας τι έκαναν; Μετρούσαν ξανά τις σέντρες.

Όχι τα πέναλτι.

Όχι τη στάση του Πολυχρόνη.

Όχι την απουσία παρέμβασης του Κατσικοκλέφτη από το VAR.

Όχι τα δύο δοκάρια και τις ευκαιρίες για δεύτερο γκολ.

Τις σέντρες και τις χαμένες ευκαιρίες Λες και φταίει ο προπονητής αν κάποιος αστοχήσει σε τελική προσπάθεια.

Λες και κάθε σέντρα είναι ίδια.

Λες και απαγορεύεται να χρησιμοποιεί μια ομάδα τα άκρα.

Λες και το γκολ της νίκης δεν προήλθε ακριβώς από μια εξαιρετική σέντρα του Σάλιακα και μια θαυμάσια κεφαλιά του Ζότα.

Λες και δεν πήραμε ολάκερο ευρωπαϊκό με σέντρα Αν τους ενδιέφερε πραγματικά η ανάλυση, θα ξεχώριζαν το απελπισμένο γέμισμα από την οργανωμένη επίθεση.

Θα εξέταζαν την ποιότητα και τον σκοπό κάθε ενέργειας.

Δεν θα χρησιμοποιούσαν έναν γυμνό αριθμό για να μεταμφιέσουν ένα προειλημμένο συμπέρασμα σε ποδοσφαιρική γνώση.

Και σαν να μην έφτανε η καταμέτρηση των σεντρών, εμφανίστηκαν και οι αυτόκλητοι καταρτιστές της ενδεκάδας.

Αποφασίζουν ποιος «πρέπει» να ξεκινά, ποιος αδικείται και ποιον ο Μεντιλίμπαρ οφείλει να χρησιμοποιήσει.

Άλλο η εύλογη απορία και η καλόπιστη συζήτηση.

Άλλο να απαιτείς από έναν κάτοχο δύο διαδοχικών ευρωπαϊκών τροπαίων να απολογηθεί επειδή δεν υιοθέτησε τη δική σου ενδεκάδα. Ο Μεντιλίμπαρ βλέπει καθημερινά τους παίκτες.

Γνωρίζει τη φυσική τους κατάσταση, τον βαθμό προσαρμογής τους, την τακτική τους συνέπεια και τη συμπεριφορά τους στις προπονήσεις.

Οι απέξω γνωρίζουν συνήθως ένα όνομα, ένα βιογραφικό, μερικά στιγμιότυπα και ίσως όσα τους ψιθύρισε κάποιος μάνατζερ.

Κι όμως, μιλούν με μεγαλύτερη βεβαιότητα από τον άνθρωπο που βρίσκεται καθημερινά στο Ρέντη και αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη κάθε επιλογής.

Και τον… «απειλούν» πως θα κληθεί να δώσει… «εξηγήσεις» γι αυτό που οι ίδιοι ήθελαν.

Και όταν τελειώσουν οι σέντρες και οι υποδείξεις για την ενδεκάδα, επιστρατεύεται το τελευταίο «επιχείρημα»: «Αν η μία ευκαιρία του Αστέρα γινόταν γκολ, θα λέγαμε άλλα». Ασφαλώς.

Αν κάθε χαμένη ευκαιρία γινόταν γκολ, θα άλλαζε κάθε αγώνας στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Γιατί, όμως, εξετάζουν μόνο τι θα γινόταν αν σκόραρε ο Αστέρας; Τι θα γινόταν αν η κεφαλιά του Ελ Κααμπί δεν σταματούσε στο δοκάρι; Αν το πλασέ του Γκονσάλες σε κενή εστία κατέληγε μέσα; Αν δινόταν έστω ένα από τα πέναλτι; Δεν γίνεται κάθε ευκαιρία του αντιπάλου να μετατρέπεται σε υποθετικό γκολ και κάθε μεγάλη στιγμή του Ολυμπιακού να διαγράφεται.

Και από πότε απαγορεύεται στον αντίπαλο να δημιουργήσει μία ευκαιρία μέσα στην έδρα του; Πρέπει ο Ολυμπιακός να ολοκληρώνει κάθε εκτός έδρας παιχνίδι χωρίς ο αντίπαλος να πλησιάσει την περιοχή του, ώστε να εγκρίνουν την εμφάνισή του οι υψηλοί προστάτες του θεάματος; Στο ποδόσφαιρο παίζουν δύο ομάδες.

Η ανωτερότητα κρίνεται από το ποια ελέγχει περισσότερο τον αγώνα, δημιουργεί περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες και τελικά νικάει. Στην Τρίπολη αυτή η ομάδα ήταν ο Ολυμπιακός.

Φυσικά και κρίνεται ο Μεντιλίμπαρ.

Φυσικά και κάνει λάθη.

Η ευρωπαϊκή κούπα δεν του δίνει ασυλία.

Του δίνει, όμως, ένα αδιαμφισβήτητο τεκμήριο επάρκειας.

Κέρδισε το δικαίωμα να τον σέβεσαι.

Γιατί αν όχι αυτόν, ποιον; Για να κρίνεις σοβαρά έναν τέτοιο προπονητή χρειάζεσαι κάτι περισσότερο από ένα κομπιουτεράκι σεντρών, μια προσωπική προτίμηση για την ενδεκάδα και μερικά επιλεκτικά «αν». Χρειάζεσαι γνώση, επιχειρήματα, δικαιοσύνη και επίγνωση του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν ζητά δημοσιογραφία με ερυθρόλευκα γυαλιά.

Ούτε αυτόκλητους αγαπητικούς του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ (δεν τους έχει καμία ανάγκη ο Πρόεδρος) Ζητά ίδια μέτρα και ίδια ευαισθησία για όλους.

Και σεβασμό στους υπάρχοντες.

Μετρήστε, λοιπόν, όσες σέντρες θέλετε.

Αλλά μετρήστε και τα δύο δοκάρια.

Τις ευκαιρίες.

Τους βαθμούς.

Τις φάσεις των πέναλτι.

Και τις ευρωπαϊκές κούπες του προπονητή στον οποίο επιχειρείτε να υποδείξετε ποιον θα βάλει και πώς θα παίξει.

Δεν ζητάει ο κόσμος ασυλία για τον Μεντιλίμπαρ.

Απαιτεί να αναγνωρίζεται ποιος είναι.

Είναι ο άνθρωπος που παρέλαβε τον Ολυμπιακό μέσα στην αναστάτωση και τον ανέβασε στην κορυφή της Ευρώπης.

Είναι ο προπονητής που πρόσφερε στον σύλλογο τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική βραδιά της ιστορίας του.

Και γι αυτό τον αποθεώνει σε κάθε ευκαιρία.

Δεν είναι «ένας ακόμα προπονητής». Κριτική, ναι.

Απαξίωση, όχι. ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ. ΥΓ. Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η υπόθεση του Ροντινέι.

Ακούμε ότι βρίσκεται κοντά στη Σάντος και ότι του δόθηκε η δυνατότητα να αναζητήσει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο ίδιος είχε γράψει πως «καταλαβαίνεις τι είχες όταν το χάσεις». Μια τέτοια φράση δεν αποδεικνύει από μόνη της τι του ειπώθηκε μέσα στην ομάδα.

Σε συνδυασμό, όμως, με όσα δημοσιεύονται για επικείμενη αποχώρηση, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.

Γιατί ο Ροντινέι δεν είναι ένας ακόμη ξένος που πέρασε από τον Ολυμπιακό.

Είναι βασικό κομμάτι της ομάδας που κατέκτησε το Conference League, ένας ποδοσφαιριστής που έδωσε ένταση, δημιουργία, προσωπικότητα και πάθος.

Πρόσφερε είτε ως δεξιός μπακ είτε πιο μπροστά, ταυτίστηκε με τον σύλλογο και έδειξε ότι καταλαβαίνει τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα.

Σε 157 συμμετοχές έχει 12 γκολ και 28 ασίστ, ενώ μόνο την περασμένη περίοδο κατέγραψε πέντε γκολ και έξι ασίστ.

Στα 34 του μπορεί ασφαλώς να γίνει μια διαφορετική αγωνιστική αξιολόγηση.

Καμία προσφορά δεν διαγράφει τον χρόνο και καμία απόφαση δεν πρέπει να λαμβάνεται μόνο συναισθηματικά.

Αλλά ένας παίκτης με τέτοια παρουσία, τέτοια σύνδεση με την εξέδρα και τέτοια συμβολή στη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του συλλόγου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν περιττό βάρος.

Αν η αποχώρησή του αποτελεί πράγματι επιλογή του Μεντιλίμπαρ, οφείλουμε να τη συζητήσουμε με τον σεβασμό που δικαιούται ένας προπονητής αυτού του μεγέθους (φυσικά και δεν είναι) Αν, όμως, αποτελεί διοικητική υπόδειξη προς τον Ροντινέι να βρει ομάδα, τότε η διοίκηση οφείλει μια καθαρή εξήγηση στον κόσμο.

Γιατί μπορεί πράγματι να καταλαβαίνεις τι είχες όταν το χάσεις.

Το σωστό, όμως, είναι να γνωρίζεις την αξία του όσο βρίσκεται ακόμη δίπλα σου. Αλλά για τον Ρόντι θα επανέλθω…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους