Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 14 Αυγούστου 2005, όταν η πτήση Helios 522 συνετρίβη και χάθηκαν δεκάδες ανθρώπινες ζωές, ο πόνος που ένιωσε ο τόπος μας βρήκε ανταπόκριση και από την άλλη πλευρά της γραμμής που μας χωρίζει.

Άνθρωποι που ζουν στα κατεχόμενα, χωρίς να υπολογίζουν πολιτικές διαφορές, στάθηκαν δίπλα στον πόνο μας με ειλικρινή συλλυπητήρια και συμβολικές χειρονομίες πένθους... Ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, τότε «πρόεδρος» , τηλεφώνησε προσωπικά στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσο Παπαδόπουλο και στον Δημήτρη Χριστόφια, για να εκφράσει τη θλίψη του για την απώλεια τόσων ανθρώπων. Ο Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, τότε «πρωθυπουργός», και ο Σερντάρ Ντενκτάς μίλησαν επίσης δημόσια, στέλνοντας λόγια συμπαράστασης στις οικογένειες των θυμάτων και στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, αναγνωρίζοντας τον κοινό ανθρώπινο πόνο πέρα από κάθε διαχωρισμό.

Στα κατεχόμενα, οι σημαίες κατέβηκαν σε ένδειξη πένθους σε δημόσια κτίρια, και εφημερίδες της τουρκοκυπριακής πλευράς έγραψαν με ειλικρίνεια ότι μοιράζονται τον πόνο των οικογενειών που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους. Ο Μουσταφά Ακιντζί, τότε επικεφαλής του Κινήματος Ειρήνης και Δημοκρατίας, έκανε ένα βήμα που άξιζε προσοχής: ζήτησε δημόσια να ακυρωθούν οι εορτασμοί της 15ης και 16ης Αυγούστου που συνδέονταν με την εισβολή του 1974, λέγοντας απλά και ανθρώπινα ότι όταν ο γείτονας πενθεί, δεν γιορτάζουμε, και ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα ένιωθε πραγματικά τον πόνο μας σαν δικό της.

Εκείνες οι στιγμές έμειναν στη μνήμη ως απόδειξη ότι, ακόμη και σε έναν τόπο σημαδεμένο από διαίρεση, η ανθρώπινη συμπόνια μπορεί να βρει τον δρόμο της.

Μας θυμίζουν ότι πίσω από κάθε οδόφραγμα και την πράσινη γραμμή... υπάρχουν άνθρωποι ικανοί να πονέσουν μαζί μας, όταν τους δοθεί η ευκαιρία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους