Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Λαρίσα Σεπιτκό στα 35 της αποφάσισε να κάνει παιδί (με τον Έλεμ Κλίμοφ) έχοντας ήδη μόνιμο πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη.

Η γέννα πέτυχε, αλλά η ίδια κινδύνευσε σοβαρά να πεθάνει.

Η εμπειρία την οδήγησε να αναζητήσει «έναν τρόπο για να εκφράσει την επιθυμία της για την αθανασία, κοινό συναίσθημα όσων πλησίασαν τον θάνατο». Η ΑΝΟΔΟΣ γυρίστηκε το 1977, στις παγωμένες ερημιές της Λευκορωσίας.

Το χιονισμένο αχανές με τα χαρακτηριστικά τηλεγραφόξυλα-σταυρούς ή σκιάχτρα, τη διευκόλυνε για την μεταφορά ενός εσωτερικού ερημωμένου ηθικού τοπίου.

Η ιστορία της περιπλάνησης δύο παρτιζάνων που θα πέσουν στα χέρια των Ναζί και των συνεργατών τους, θα αποτελέσει το δικό της όχημα υπέρβασης του είδους του «πολεμικού φιλμ». Η ανάκριση από έναν «φιλόσοφο» δωσίλογο (Ανατόλι Σολονίτσιν), θα αποκαλύψει διαφορετικούς δρόμους για τους δυο αιχμαλώτους.

Αυτόν της επιβίωσης (μέσω της κατάδοσης), αυτόν του μαρτυρίου και του οριστικού τέλους.

Το φιλμ ξεφεύγει από την πολεμική, ηρωική περιπέτεια, καθώς ο βασικός ήρωας επιλέγει συνειδητά έναν ξεκάθαρα χριστιανικό δρόμο θυματοποίησης και ηθικής ανύψωσης μέσω του θανάτου.

Η τελική ανάβαση σε μια εμβληματική σεκάνς θα οδηγήσει στη Σωτηρία (για τον έναν), στην αιώνια ενοχή και καταδίκη (για τον άλλον). Η ΑΝΟΔΟΣ, Xρυσή άρκτος στο 27ο Φεστιβάλ Βερολίνου (η Σεπιτκό ήταν η μόλις δεύτερη γυναίκα με κορυφαία διάκριση σε ένα από τα τρία μεγάλα φεστιβάλ μετά την Μέσαρος), έχει βρει πλέον τη θέση της στα κορυφαία (αντι)πολεμικά φιλμ όλων των εποχών, μαζί με «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» και το «Έλα να δεις». Η σπουδαία και σπάνια αυτή ταινία προβάλλεται πλήρως αποκατεστημένη σε μια μόνο προβολή στις 2 Σεπτεμβρίου στις 20.30. Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Καντέα - Παπαδόπουλος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους