Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ξέρεις πού θέλεις να πας, αλλά η ζωή σου λέει: «Σιγά λίγο…» Τις τελευταίες μέρες κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και έχω φτάσει σε εκείνο το σημείο που κοιτάς την οθόνη και λες: What the fuck; Γιατί από τη μία ξέρω.

Ξέρω τι θέλω να κάνω.

Ξέρω τι μπορώ να κάνω.

Ξέρω προς τα πού θέλω να πάω.

Και το πιο αστείο είναι ότι αρχίζουν να έρχονται και οι ευκαιρίες.

Προτάσεις για δουλειές πραγματικά λουκουμάκια.

Καλές δουλειές, καλά χρήματα, πράγματα που παλιότερα θα έλεγα αμέσως «ναι». Μόνο που τώρα υπάρχει ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα.

Το πόδι μου.

Το οποίο, προφανώς, έχει αποφασίσει ότι δεν συμμετέχει στα επιχειρηματικά μου σχέδια και μου λέει: «Εσύ μπορεί να θέλεις να κατακτήσεις τον κόσμο.

Εγώ προς το παρόν θα σε πάω μέχρι την κουζίνα.» Και κάπως έτσι βρίσκομαι στη μέση μιας τεράστιας μετάβασης.

Έχω μπροστά μου πράγματα που θέλω να χτίσω, συνεδρίες, PDF, το Destiny Matrix, το internet, το κοινό, νέες ιδέες, νέες κατευθύνσεις.

Και ταυτόχρονα το σώμα μου μου λέει: Περίμενε.

Και όσο κι αν με εκνευρίζει, αρχίζω να καταλαβαίνω κάτι.

Ίσως αυτό το STOP να μην αφορά μόνο εμένα.

Γιατί πόσοι άνθρωποι δεν βρίσκονται ακριβώς εκεί; Έχουν το πλάνο.

Ξέρουν τι θέλουν.

Βλέπουν μπροστά τους την επόμενη ζωή τους.

Και παρ' όλα αυτά κάτι τους σταματάει.

Για τον καθένα είναι διαφορετικό.

Για κάποιον είναι τα χρήματα.

Για κάποιον μια σχέση.

Για κάποιον η δουλειά.

Για κάποιον η αυτοπεποίθηση.

Για κάποιον ο φόβος της έκθεσης.

Για μένα αυτή τη στιγμή είναι το πόδι μου.

Και εδώ κάπου μπήκε η αστρολογία στη μέση.

Γιατί κοιτάζω τον χάρτη μου και βλέπω αυτή την περίοδο τον Δία και τον Πλούτωνα σε μια πολύ δυνατή και ευνοϊκή δυναμική, με τον Δία να κάνει ακριβέστατο τρίγωνο με τον Άρη μου στον 9ο οίκο και εξάγωνο με τον Πλούτωνα μου στον 11ο.

Και ξαφνικά λέω: Α, μάλιστα.

Ο 9ος οίκος μιλάει για άνοιγμα, επέκταση, γνώση, εξωτερικό, μεγαλύτερους ορίζοντες.

Ο 11ος για κοινό, ομάδες, internet, δίκτυα, ανθρώπους και μεγάλα σχέδια που ξεπερνούν το προσωπικό μας πλαίσιο.

Δηλαδή το άνοιγμα υπάρχει.

Οι δυνατότητες υπάρχουν.

Οι άνθρωποι υπάρχουν.

Οι ευκαιρίες υπάρχουν.

Και ταυτόχρονα υπάρχει ένα STOP.

Και αυτό είναι το σημείο που με ενδιαφέρει περισσότερο.

Γιατί ίσως το STOP δεν σημαίνει πάντα «μην πας». Μπορεί να σημαίνει «μην τρέχεις.

Χτίσε πρώτα τη βάση». Και αυτό ακριβώς προσπαθώ να κάνω τώρα.

Να χτίσω το πόδι μου.

Να χτίσω ξανά τον τρόπο που δουλεύω.

Να οργανώσω όλα αυτά που έχουν ανοίξει μπροστά μου.

Και κυρίως να μάθω να μην απαιτώ από τον εαυτό μου να έχει φτάσει σήμερα εκεί που θέλει να βρίσκεται σε έξι μήνες.

Γιατί ψυχολογικά υπάρχει κάτι πολύ ανθρώπινο σε όλο αυτό.

Όταν βλέπουμε κάτι μεγαλύτερο μπροστά μας, δεν νιώθουμε πάντα ενθουσιασμό.

Πολλές φορές φοβόμαστε.

Και τότε αρχίζουν οι γνωστές σκέψεις: «Δεν είμαι έτοιμη.» «Είναι πολύ μεγάλο.» «Κι αν δεν τα καταφέρω;» «Μήπως να γυρίσω πίσω στο ασφαλές;» Και κάπου εκεί μπερδεύουμε τον φόβο με την ανικανότητα.

Επειδή φοβάμαι, νομίζω ότι δεν μπορώ.

Ενώ μπορεί απλώς να φοβάμαι επειδή αυτό που έρχεται είναι μεγαλύτερο από αυτό που έχω συνηθίσει.

Και αυτό είναι κάτι που παλεύω κι εγώ αυτή την περίοδο.

Γιατί το μυαλό μου έχει ήδη σχεδιάσει τα πάντα. Έχω Ήλιο στον 6ο, Μεσουράνημα στην Παρθένο. Καταλαβαίνετε. Το Excel έχει ήδη γεννήσει άλλα τρία Excel.

Το μόνο που δεν έχει καταλάβει είναι ότι δεν χρειάζεται να γίνουν όλα σήμερα.

Και μετά βλέπω ανθρώπους να χορεύουν στα βίντεο και σκέφτομαι: «Εγώ πότε θα το ξανακάνω αυτό;» Και για ένα δευτερόλεπτο ο εγκέφαλος λέει: «Ποτέ.» Μετά τον κοιτάω και του λέω: «Δεν ξέρεις ακόμα.» Και αυτή η λέξη αλλάζει τα πάντα.

Δεν ξέρω ακόμα.

Δεν σημαίνει δεν μπορώ.

Σημαίνει ότι είμαι στη διαδικασία.

Οπότε ναι.

Οι δουλειές συνεχίζουν να έρχονται.

Τα λουκουμάκια συνεχίζουν να εμφανίζονται μπροστά μου.

Τα μηνύματά σας συνεχίζουν να έρχονται.

Οι συνεδρίες συνεχίζονται. Τα PDF περιμένουν.

Και εγώ προσπαθώ να μάθω κάτι που για έναν άνθρωπο σαν εμένα είναι σχεδόν βασανιστήριο: Υπομονή.

Ένα βήμα τη φορά.

Ένα πράγμα τη φορά.

Να θεραπευτώ.

Να χτίσω.

Να οργανώσω.

Να αφήσω το καινούργιο να μεγαλώσει χωρίς να απαιτώ να γίνει τέλειο από την πρώτη μέρα.

Και ίσως αυτό είναι που θέλει να μας δείξει όλο αυτό.

Αν αυτή την περίοδο βλέπεις καθαρά τον δρόμο σου αλλά κάτι σε σταματάει, μην αποφασίσεις αμέσως ότι πήρες λάθος δρόμο.

Μπορεί το STOP να μην είναι άρνηση.

Μπορεί να είναι προετοιμασία.

Μπορεί η ζωή να μη σου κλείνει την πόρτα.

Μπορεί απλώς να σου λέει: «Περίμενε λίγο.

Χτίσε πρώτα τα πόδια σου.

Γιατί αυτή τη φορά δεν θα πας απλώς κάπου.

Θα πας πιο μακριά.» Και μέχρι τότε… πάμε σιγά.

Και σταθερά.

Γιατί τελικά, ίσως το πιο δύσκολο βήμα δεν είναι να ξέρεις πού θέλεις να πας. Είναι να εμπιστευτείς ότι θα φτάσεις εκεί, ακόμα κι αν δεν μπορείς να τρέξεις σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους