Για μένα, η 3η του Σεπτέμβρη δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση. Μου θυμίζει εκείνες τις ρομαντικές ψυχές που ξεκίνησαν από τα βουνά, έχοντας στις αποσκευές τους ελπίδα, υπομονή και...
Για μένα, η 3η του Σεπτέμβρη δεν είναι απλώς μια επέτειος.
Είναι μια υπενθύμιση.
Μου θυμίζει εκείνες τις ρομαντικές ψυχές που ξεκίνησαν από τα βουνά, έχοντας στις αποσκευές τους ελπίδα, υπομονή και πάθος για μια καλύτερη ζωή.
Ανθρώπους που πίστεψαν ότι αξίζει να παλεύεις για την ισότητα των ευκαιριών, γιατί πάνω σε αυτή χτίζεται μια πραγματικά δίκαιη κοινωνία.
Μου θυμίζει γιατί το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να είναι αναγκαίο: γιατί εκφράζει την ισορροπία ανάμεσα στην αγορά και το κράτος, ανάμεσα στην ατομική προσπάθεια και τη δύναμη της κοινότητας.
Γιατί μπορεί να συμβάλει στο να κλείσει η ψαλίδα των ανισοτήτων που συνεχώς μεγαλώνει. Το ΠΑΣΟΚ δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται και δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια, όπως είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Γιατί πάντα θα υπάρχουν ονειροπόλοι.
Άνθρωποι που θα επιμένουν να πιστεύουν ότι η ευημερία μπορεί —και πρέπει— να μοιράζεται πιο δίκαια.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η ουσία της 3ης του Σεπτέμβρη: να μη σταματάμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να χτίσουμε μια πιο δίκαιη κοινωνία.
Την έμπνευση γι’ αυτές τις σκέψεις μού έδωσε όχι μόνο η προσωπική μου διαδρομή, αλλά και το άρθρο του Προέδρου του Nikoυ Androulaki, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο πρώτο link.
Benim için 3 Eylül sadece bir yıldönümü değil.
Bir hatırlatmadır.
Bana, dağlardan yola çıkan o romantik ruhları hatırlatıyor; yanlarında daha iyi bir yaşam için umut, sabır ve mücadele azmi taşıyan insanları… Fırsat eşitliği için mücadele etmeye değer olduğuna inananları… Çünkü gerçekten adil bir toplumun temeli, fırsat eşitliği üzerine kurulur. Bana PASOK’un bugün hâlâ neden gerekli olduğunu hatırlatıyor: Çünkü piyasa ile devlet, bireysel çaba ile toplumun dayanışma gücü arasındaki dengeyi temsil ediyor.
Çünkü giderek açılan eşitsizlik makasının kapanmasına katkı sağlayabilir. Andreas Papandreu’nun da söylediği gibi, PASOK kimseye bahşedilemez, miras bırakılamaz ve kişisel çıkarlara göre bölünüp paylaşılamaz.
Çünkü her zaman hayal kuranlar olacak.
Refahın daha adil paylaşılabileceğine —ve paylaşılması gerektiğine— inanmakta ısrar eden insanlar olacak.
Ve belki de 3 Eylül’ün özü tam olarak budur: Daha adil bir toplum inşa edebileceğimize inanmaktan asla vazgeçmemek.
Bu düşüncelere yalnızca kendi kişisel yolculuğum değil, Genel Başkanımızın Nikos Androulakis kaleme aldığı yazı da ilham verdi. Yazıyı ilk linkte okuyabilirsiniz.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους