Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι μόνο το νεκρό μωρό. Είναι και τα παιδιά που έμειναν ζωντανά μέσα σε αυτό το σπίτι. ΕΙΜΑΙ ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΗ.

Υπάρχουν ειδήσεις που σε σοκάρουν.

Και υπάρχουν ειδήσεις που, όταν είσαι ψυχολόγος/παιδοψυχολόγος, σε κάνουν να σταματήσεις και να σκεφτείς κάτι πολύ πιο βαθύ: Τι μπορεί να έχει ζήσει ένα παιδί για να θεωρεί αυτή την πραγματικότητα ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ του; ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΤΕΨΥΞΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ. Στην Κυψέλη βρέθηκε ένα νεκρό βρέφος, κρυμμένο σε δοχείο, μέσα σε μια βαλίτσα.

Ένα μωρό περίπου οκτώ μηνών.

Θέλω όμως για μια στιγμή να μη σκεφτούμε το «νεκρό βρέφος» της είδησης.

Να σκεφτούμε το μωρό όσο ήταν ζωντανό.

Γιατί στους οκτώ μήνες ένα μωρό δεν ξέρει τι σημαίνει «κακός άνθρωπος». Δεν ξέρει τι σημαίνει παραλήρημα, ναρκωτικά, βία ή εγκατάλειψη.

Ξέρει μόνο πρόσωπα. Φωνές. Χέρια. Αγκαλιές.

Και μέσα από αυτά αρχίζει να μαθαίνει το σημαντικότερο μάθημα της ζωής του: «Είμαι ασφαλής εδώ; Όταν φοβάμαι, θα έρθει κάποιος να με προστατεύσει;» Αυτό είναι η ΨΥΧΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ.

Αυτό αποτελεί τη βάση για την ΑΓΑΠΗ.

Και είναι τόσο θεμελιώδης ανάγκη για ένα βρέφος όσο η τροφή και η σωματική φροντίδα.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το σώμα αυτού του μωρού είχε πολλαπλά τραύματα από διαφορετικά μαχαίρια.

Ο άνθρωπος που παρουσιάζεται ως πατέρας του είπε στις Αρχές κάτι σχεδόν αδύνατο να χωρέσει ο ανθρώπινος νους: ότι το μωρό ήταν «σατανισμένο», ότι τους το είχαν αλλάξει στο μαιευτήριο και ότι όταν πέθανε «ηρέμησε το σπίτι». Δεν ξέρουμε ακόμη ποιος σκότωσε αυτό το παιδί ούτε τι ακριβώς συνέβη πριν από τον θάνατό του.

Αυτό είναι δουλειά της έρευνας και της Δικαιοσύνης.

Ξέρουμε όμως κάτι άλλο.

Αυτό το μωρό έζησε σε ένα περιβάλλον στο οποίο ένας ενήλικας που θα έπρεπε να το προστατεύει μπορούσε να το αντιλαμβάνεται ως κάτι κακό, απειλητικό, ακόμη και «σατανισμένο». Σκεφτείτε το για μια στιγμή από τη θέση ενός βρέφους.

Ο άνθρωπος από τον οποίο εξαρτάται ολοκληρωτικά η επιβίωσή σου μπορεί να είναι ταυτόχρονα ο άνθρωπος που φοβάσαι.

Εκεί ακριβώς καταρρέει η ψυχική ασφάλεια.

Το μωρό δεν μπορεί να φύγει.

Δεν μπορεί να κλειδώσει μια πόρτα.

Δεν μπορεί να τηλεφωνήσει σε κάποιον.

Δεν μπορεί καν να πει: «Φοβάμαι». Μπορεί μόνο να κλάψει.

Και είναι ανατριχιαστικό ότι, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, το κλάμα αυτού του μωρού ήταν μέρος της αφήγησης για το ότι θεωρούνταν «σατανισμένο». Ένα μωρό όμως κλαίει γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να επικοινωνήσει. «Πεινάω.» «Πονάω.» «Φοβάμαι.» «Κράτησέ με.» «Βοήθησέ με.» Και αυτό το παιδί κάποια στιγμή σταμάτησε να κλαίει.

Όχι επειδή «ηρέμησε». Επειδή πέθανε.

Και μετά έμειναν τα άλλα παιδιά.

Μία 15χρονη, ένα 12χρονο και ένα 9χρονο αγόρι.

Η 15χρονη είναι έγκυος.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιευτεί, η ίδια και ο 9χρονος έχουν διαγνωστεί με σύφιλη, ενώ εξετάζεται και το τρίτο παιδί.

Και εδώ η ιστορία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη από την τραγωδία ενός μωρού.

Γιατί πρέπει να αναρωτηθούμε: Τι έχουν δει αυτά τα παιδιά; Τι έχουν ακούσει; Τι έχουν φοβηθεί; Τι έχουν μάθει να θεωρούν φυσιολογικό; Και πόσες φορές χρειάστηκαν έναν ενήλικα να τα προστατεύσει και αυτός ο ενήλικας δεν υπήρξε; Ένα παιδί δεν χρειάζεται να έχει πάνω του μία μελανιά για να είναι τραυματισμένο.

Μπορεί να τραυματίζεται καθημερινά ζώντας σε ένα σπίτι χωρίς ψυχική ασφάλεια.

Όταν δεν ξέρει σε ποια κατάσταση θα βρει τον γονιό του.

Όταν υπάρχει βία, χρήση ουσιών, παραμέληση, φόβος ή ακραία απρόβλεπτη συμπεριφορά.

Όταν οι άνθρωποι που θα έπρεπε να είναι το ασφαλές του καταφύγιο γίνονται οι ίδιοι πηγή φόβου.

Τότε ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλος κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: προσαρμόζεται για να επιβιώσει.

Το παιδί μαθαίνει να παρατηρεί ένα βλέμμα, έναν τόνο φωνής, ένα βήμα στον διάδρομο.

Να καταλαβαίνει από το άνοιγμα μιας πόρτας αν «έρχεται κάτι κακό». Να παγώνει.

Να μη μιλά.

Να γίνεται αόρατο.

Να μεγαλώνει πριν την ώρα του.

Αυτό είναι ένα παιδικό νευρικό σύστημα που δεν μαθαίνει: «Ο κόσμος είναι ασφαλής και οι μεγάλοι με προστατεύουν». Μαθαίνει: «Πρέπει να είμαι συνέχεια σε επιφυλακή γιατί κάτι μπορεί να συμβεί». Και εδώ βρίσκεται για μένα ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια αυτής της υπόθεσης.

Τα παιδιά δεν γεννιούνται γνωρίζοντας πώς πρέπει να είναι μια οικογένεια.

Το μαθαίνουν από την οικογένεια στην οποία μεγαλώνουν.

Αν το χάος είναι καθημερινότητα, το χάος γίνεται οικείο.

Αν ο φόβος είναι καθημερινότητα, το σώμα μαθαίνει να ζει στον φόβο.

Αν παραβιάζονται συνεχώς τα όρια, το παιδί μπορεί να μη γνωρίζει καν ότι δικαιούται να έχει όρια.

Και αν κανένας δεν έρχεται όταν χρειάζεται βοήθεια, μπορεί να μάθει το πιο σκληρό μάθημα: «Όταν κάτι κακό μου συμβαίνει, κανείς δεν θα έρθει.» Γι’ αυτό δεν μπορώ να δω την υπόθεση της Κυψέλης μόνο ως μία αστυνομική ιστορία.

Τη βλέπω και ως μία ιστορία παιδικής προστασίας.

Και δεν μπορώ να σκεφτώ μόνο το μωρό που βρέθηκε μέσα στη βαλίτσα.

Σκέφτομαι το μωρό πριν μπει στη βαλίτσα.

Όταν ήταν ζωντανό.

Όταν έκλαιγε.

Όταν χρειαζόταν μια αγκαλιά.

Όταν χρειαζόταν κάποιον να καταλάβει ότι το κλάμα του δεν ήταν «κακό». Ήταν επικοινωνία.

Ήταν ανάγκη.

Ήταν ένα μωρό.

Και σκέφτομαι τα παιδιά που έμειναν ζωντανά.

Γιατί πίσω από άλλες κλειστές πόρτες υπάρχουν παιδιά που πηγαίνουν κάθε πρωί σχολείο και κανείς δεν γνωρίζει τι συμβαίνει όταν επιστρέφουν σπίτι.

Μερικά είναι επιθετικά.

Μερικά είναι «δύσκολα». Μερικά είναι υπερβολικά ώριμα για την ηλικία τους.

Μερικά δεν δημιουργούν ποτέ κανένα πρόβλημα.

Μερικά είναι απλώς πολύ, πολύ ήσυχα.

Και κάποιες φορές αυτό που οι μεγάλοι ονομάζουμε «προβληματική συμπεριφορά» είναι ένα παιδικό νευρικό σύστημα που προσπαθεί να επιβιώσει.

Γι’ αυτό το ερώτημα δεν είναι μόνο: «Πώς μπόρεσε να συμβεί κάτι τόσο φρικτό;» Το δυσκολότερο ερώτημα είναι: Πόσα παιδιά ζουν δίπλα μας μέσα σε κάτι που εμείς θα χαρακτηρίζαμε αδιανόητο — αλλά εκείνα έχουν μάθει να το λένε «σπίτι»; Και ποιος θα τα δει; Ποιος θα ρωτήσει; Ποιος θα ακούσει πραγματικά την απάντηση; Ποιος θα γίνει ο πρώτος ασφαλής ενήλικας που θα τους δείξει: «Αυτό που ζεις δεν είναι φυσιολογικό.

Δεν χρειάζεται να το αντέξεις μόνος/η σου. Αξίζεις να είσαι ασφαλής»; Πες μου τη γνώμη σου στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους