Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σκιά τού να βλέπεις τις δυνατότητες των άλλων Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν εύκολα πίσω από τη συμπεριφορά των άλλων.

Πίσω από την απόσταση διακρίνουν φόβο.

Πίσω από μια απαίτηση μια ανεκπλήρωτη ανάγκη.

Πίσω από τη σιωπή έναν άνθρωπο που ίσως δεν έμαθε ποτέ να μιλά για όσα αισθάνεται.

Πίσω από μια δύσκολη συμπεριφορά μπορούν να αναγνωρίσουν την ιστορία που τη δημιούργησε.

Αυτή η ικανότητα είναι πολύτιμη.

Έχει όμως και μια σκιά.

Επειδή βλέπεις τι συμβαίνει στον άλλον, μπορεί να αρχίσεις να πιστεύεις ότι μπορείς να τον βοηθήσεις να το δει κι εκείνος.

Και επειδή διακρίνεις αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει ανάμεσά σας, μπορεί να δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς αυτό που πραγματικά υπάρχει.

Κάποτε στο γραφείο μου ένας άνθρωπος μού μιλούσε για μια σχέση που τον εξουθένωνε.

Ο άλλος κλεινόταν.

Εκείνος προσπαθούσε να καταλάβει τι υπήρχε πίσω από τη σιωπή. Απομακρυνόταν.

Εκείνος αναζητούσε έναν καλύτερο τρόπο να τον πλησιάσει.

Θύμωνε ή γινόταν απαιτητικός.

Εκείνος προσπαθούσε να καταλάβει ποιος φόβος κρυβόταν πίσω από τη συμπεριφορά του.

Καθώς τον άκουγα, άρχισα κι εγώ να προσπαθώ.

Να τον βοηθήσω να δει πόσο πολύ προσπαθούσε.

Να του το εξηγήσω διαφορετικά.

Να τον φέρω πιο κοντά σε κάτι που μου φαινόταν ήδη ορατό.

Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα την ειρωνεία.

Έκανα μαζί του αυτό ακριβώς που εκείνος έκανε στη σχέση του.

Προσπαθούσα περισσότερο επειδή έβλεπα κάτι που εκείνος δεν ήταν ακόμη έτοιμος να δει. Σταμάτησα.

Και μέσα σε εκείνη τη σιωπή κατάλαβα κάτι που αφορά πολλούς από εμάς.

Μερικές φορές η δυσκολία μας δεν είναι ότι δεν βλέπουμε την πραγματικότητα.

Είναι ότι βλέπουμε και τη δυνατότητά της.

Βλέπουμε ότι ένας κλειστός άνθρωπος θα μπορούσε να ανοιχτεί.

Ότι ένας άνθρωπος που φοβάται θα μπορούσε να μάθει να εμπιστεύεται.

Ότι κάποιος που χρειάζεται διαρκώς επιβεβαίωση θα μπορούσε να αρχίσει να αναλαμβάνει τον εαυτό του.

Ότι εκείνος που δυσκολεύεται να συναντήσει πραγματικά τον άλλον θα μπορούσε να μάθει να σχετίζεται διαφορετικά.

Και μπορεί πράγματι να έχουμε δίκιο.

Όμως η δυνατότητα δεν είναι πραγματικότητα.

Το ότι κάποιος μπορεί να αλλάξει δεν σημαίνει ότι θέλει να αλλάξει.

Δεν σημαίνει ότι είναι έτοιμος.

Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι εμείς έχουμε αναλάβει να τον οδηγήσουμε εκεί.

Εδώ βρίσκεται η σκιά μιας πραγματικής αρετής.

Η ενσυναίσθηση μπορεί να γίνει ανάληψη.

Η επιμονή υπερεμπλοκή.

Η πίστη στις δυνατότητες του άλλου δυσκολία να δεχτούμε αυτό που ο ίδιος μας δείχνει ότι είναι διαθέσιμος να ζήσει.

Όχι απαραίτητα από αλαζονεία.

Μερικές φορές από ελπίδα.

Αλλά και η ελπίδα χρειάζεται όρια.

Γιατί κάποτε δεν μας εξαντλεί μόνο αυτό που κάνει ο άλλος.

Μας εξαντλεί η δική μας επιμονή να πραγματοποιήσουμε για δύο αυτό που βλέπουμε ότι θα μπορούσε να υπάρξει.

Και εδώ αρχίζει η δική μας ευθύνη.

Δεν αρκεί να πούμε ότι ο άλλος ήταν κλειστός, απαιτητικός, φοβισμένος ή απρόθυμος να αναλάβει τον εαυτό του.

Χρειάζεται να αναρωτηθούμε: Γιατί συνέχισα να εξηγώ όταν ο άλλος δεν ήθελε να ακούσει; Γιατί άνοιγα ξανά και ξανά μια συζήτηση που εκείνος έκλεινε; Γιατί η δυνατότητα που έβλεπα έγινε σημαντικότερη από αυτό που ζούσα; Και ίσως η δυσκολότερη ερώτηση: Τι δεν θέλω να αποδεχτώ όταν ο άλλος δεν έρχεται; Ότι δεν θέλει; Ότι δεν μπορεί τώρα; Ότι αυτό που εγώ βλέπω ως δυνατότητα δεν αποτελεί κοινή επιθυμία; Ή ότι χρειάζεται να πενθήσω αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει αντί να συνεχίζω να προσπαθώ να το δημιουργήσω; Γιατί και ο άνθρωπος που πασχίζει έχει ευθύνη.

Ευθύνη να μη χρησιμοποιεί την κατανόηση για να εξηγεί επ’ άπειρον αυτό που χρειάζεται πλέον να δει.

Να μη βαφτίζει την υπερεμπλοκή φροντίδα επειδή οι προθέσεις του είναι καλές.

Να αναγνωρίζει πότε έχει αρχίσει να κάνει και το μέρος του άλλου.

Ο άλλος έχει δικαίωμα να μη μετακινηθεί.

Έχει δικαίωμα να παραμείνει κλειστός, να μη θελήσει να κοιτάξει βαθύτερα, ακόμη και να επιλέξει έναν τρόπο ζωής που εμείς βλέπουμε ότι τον περιορίζει.

Δεν έχουμε όμως υποχρέωση να οργανώσουμε τη δική μας ζωή γύρω από αυτή την επιλογή.

Ίσως εκεί ωριμάζει πραγματικά η φροντίδα.

Όταν μπορούμε να πούμε: «Σε βλέπω.

Καταλαβαίνω κάτι από αυτό που σε εμποδίζει.

Βλέπω ακόμη και τις δυνατότητές σου.

Αλλά δεν θα πάω εγώ εκεί για λογαριασμό σου». Και τότε δεν εγκαταλείπουμε τον άλλον.

Σταματάμε να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας μέσα στην προσπάθεια να τον μετακινήσουμε.

Και αφήνουμε τη σχέση να μας δείξει την αλήθεια της: αν σταματήσουμε να διανύουμε εμείς ολόκληρη την απόσταση, υπάρχει απέναντί μας κάποιος που θα κάνει το δικό του βήμα; Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους