Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να πάμε στα σοβαρά... Γιατί καλή η πλάκα με τη μασκότ, τον Ερμή, αλλά πρέπει να πω κάποιες πρώτες σκέψεις μου.

Είδα πολλά αυτές τις μέρες, άκουσα πολλά και, πολύ φοβάμαι, θα έρθουν ακόμα περισσότερα.

Για αρχή, ούτε ήρθε η καταστροφή του ελληνικού μπάσκετ με τις ήττες από Ρουμανία, Πορτογαλία και Ουκρανία, ούτε ξαφνικά γίναμε ομαδάρα επειδή κερδίσαμε την Ισπανία.

Για μένα, προσωπικά, το ποτήρι είναι μάλλον μισοάδειο.

Σήμερα, χρειάστηκε επιθετικό κρεσέντο από Ντόρσεϊ και Μήτογλου, τα ασφαλή χέρια του Νικ στο κατέβασμα και μετά σκόρπιες αμυντικές εκλάμψεις, στις οποίες βοήθησε και η έδρα, για να λέμε την αλήθεια.

Με την Ουκρανία, μόνο ο Νικ και οι υπόλοιποι... ας μην πω καλύτερα.

Πάντως για να είμαι και απόλυτα δίκαιος, όταν στην επίθεση η μπάλα δεν περνούσε από τις παλάμες του Καλάθη, ήταν σαν να βλέπεις να τρέχει ένα ακέφαλο κοτόπουλο με φανέλα της Εθνικής.

Δείτε μόνο ξανά και ξανά πόσα λάθη κάναμε στο τέλος, όταν ο παίκτης του ΠΑΟΚ δεν είχε επιθετική επαφή.

Τι έχει ακούσει αυτό το παιδί από τους δήθεν "μπασκετικούς", επώνυμους κι ανώνυμους, ας μην το ανοίξω τώρα... Θέλω να είμαι αισιόδοξος ως άνθρωπος, αλλά δεν μπορώ να δω το ποτήρι μισογεμάτο.

Ξέρω πως, τουλάχιστον από τα παιδιά που βλέπω να παίζουν στην Α1, δεν ξεχωρίζω κάποιον που αυτή τη στιγμή να με κάνει να πω με σιγουριά ότι έχουμε μπροστά μας έναν δημιουργό υψηλού επιπέδου.

Μακάρι να κάνω λάθος, ε! Αλλά δεν βλέπω ικανούς χειριστές, δημιουργούς και απειλές μετά από ντρίμπλα, ώστε να σταθούν σε αυτό το υψηλό επίπεδο.

Ικανούς ρολίστες πάντα βγάζαμε και θα βγάζουμε για πολλά χρόνια ακόμα.

Όμως το μπάσκετ δεν είναι μόνο το spot-up τρίποντο και η καλή ομαδική και προσωπική άμυνα.

Είναι και να μπορέσεις να βάλεις όσο το δυνατόν περισσότερα προβλήματα στην αντίπαλη άμυνα όταν έχεις την μπάλα στα χέρια σου.

Δεν είναι μόνο να μπορείς να εκτελέσεις μια απόφαση.

Είναι να μπορείς να πάρεις κι εσύ την απόφαση με την μπάλα στα χέρια.

Μέχρι αποδείξεως λοιπόν του εναντίου, ας μείνω σκεπτικός για το τι βλέπω να έρχεται.

Κι εδώ είμαι να με κολλήσετε στον τοίχο, αν κάνω λάθος.

Η παραγωγική διαδικασία και το μοντέλο της δεν κρίνονται τώρα.

Ούτε κρίθηκαν στο περασμένο Ευρωμπάσκετ με το μετάλλιο.

Κρίνονται σε βάθος χρόνου.

Κρίνονται όταν οι σημερινοί 15χρονοι και 16χρονοι μαθαίνουν το μπάσκετ με τέτοιο τρόπο, ώστε αύριο, στα 20, στα 21 τους, να είναι σε θέση να διεκδικήσουν επί ίσοις όροις τη θέση του ξένου.

Όχι χαριστικά επειδή έχουν το ελληνικό διαβατήριο, αλλά επειδή είναι αρκετά καλοί ώστε να μην υπάρχει λόγος να προτιμηθεί ο ξένος.

Αυτό είναι παραγωγική διαδικασία.

Και αυτή του τώρα είναι κάτι που θα δούμε στα επόμενα 5 χρόνια, σιγά σιγά.

Δεν θα γίνει καλύτερος παίκτης ο ήδη 30 ετών Τολιόπουλος από την παραγωγική διαδικασία.

Την έχει ξεπεράσει.

Άλλα πράγματα έχουν σημασία γι' αυτόν πλέον.

Στην τελική, δεν έχει τόση σημασία ούτε τι θέση παίρνεις στα παιδοεφηβικά τουρνουά, σε διεθνές και συλλογικό επίπεδο, ούτε αν το παιδί είναι σουτέρ του 45% από το τρίποντο για να αποδείξουμε πως βγάζουμε σουτέρ.

Ούτε αν νικήσαμε σήμερα τους Ισπανούς και χθες χάσαμε από τους Ουκρανούς.

Ή αν πήραμε το Κ-18 ως Κολοκοτρωνίτσι Μπι Σι ή/και Εθνική Ελλάδος.

Σημασία έχει να βλέπουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

Να μην υπερενθουσιαζόμαστε και να μην υπεραπογοητευόμαστε.

Σημασία έχει να αντιλαμβάνονται και να αντιλαμβανόμαστε ΟΛΟΙ (ΜΜΕ, ΕΟΚ, ομάδες σε κάθε επίπεδο της πυραμίδας, εθνικά πρωταθλήματα, Πολιτεία) τις απαιτήσεις κι επιταγές του σημερινού μπάσκετ.

Να καταλάβουμε τι χρειάζεται σήμερα ένας παίκτης για να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο και να μην ζούμε με τις αναμνήσεις μιας άλλης εποχής που μυρίζει ναφθαλίνη την οποία κι ακόμα και ο σκόρος την βαρέθηκε ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους