Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μούρλια είναι αυτός ο εκπρόσωπος του Σαμαρά - παύλα εξ απορρήτων, παύλα ορντινάντζα, παύλα της γούνας του μανίκι.

Όπου κι αν πάει ο Σαμαράς, αυτός από πίσω.

Τόσο από πίσω, που πιστεύω ότι και στην τουαλέτα να θέλει να πάει ο άνθρωπος, αυτός ο Τσιούτσιας θα είναι εκεί να πατάει το καζανάκι, με τις χαρακτηριστικές εκφράσεις που κάθε παραδουλεύτρα ενός προέδρου ξέρει πάντα να λέει: "Ναι, κύριε Πρόεδρε.

Ό,τι θέλετε, κύριε Πρόεδρε.

Οπωσδήποτε, κύριε Πρόεδρε.

Ό,τι πείτε, κύριε Πρόεδρε." Γιατί μόνο μία παραδουλεύτρα μπορεί να καταλάβει τι θέλει η κυρία της πριν ακόμη το ζητήσει.

Μόνο ένας τέτοιος αφοσιωμένος στρατιώτης, θιασώτης του σαμαρισμού και γνήσιος εκφραστής του λαϊκού κινήματος των απανταχού γνήσιων νεοδημοκρατών πάσης Ελλάδος, μπορεί να είναι τα μάτια και τα αυτιά του Προέδρου.

Μπορεί να ξέρει πώς να υπηρετεί σωστά.

Αφού τα βράδια πιστεύω ότι μόνο το σκαμνάκι δεν του κάνει, να απλώνει επάνω τα πόδια ο μεγάλος ηγέτης, που περιμένει ακόμη να τον καλέσει το Έθνος να μας σώσει από τους Τούρκους.

Γιατί, αγάπη μου, δεν είναι θέμα του τι πιστεύεις και πόσο βαθιά φωτισμένος είσαι.

Εδώ έχουμε ζευγάρια παντρεμένα επί μία επταετία που δεν κοιτάζονται όπως κοιτάει αυτό το καναπεδάκι τον ηγέτη του.

Δεν κοιτάζονται έτσι στα μάτια ούτε αντρόγυνα που έχουν ορκιστεί με τα ιερά δεσμά του γάμου σε αιώνια αγάπη.

Αυτός ο έρωτας είναι ανεξίτηλος.

Τόσο ανεξίτηλος, που ξεπέρασε μέχρι και τον έρωτα του Μουρούτη για τον Σαμαρά, που επί πρωθυπουργίας του, όπως και να το κάνουμε, μόνο φίμωτρο που δεν μας μοίραζε σε όσους μας δεν άρεσαμε στ’ αφεντικό - συγγνώμη, στον κ. Σαμαρά ήθελα να πω. Ο Μουρούτης, όμως, την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.

Το καναπεδάκι εκεί. Ασάλευτο. Ακούνητο. Αμετακίνητο.

Στο κάτω κάτω της γραφής, πώς να μετακινηθείς, αγάπη μου, όταν επί μία και πλέον δεκαπενταετία σε τρέφει ο σαμαρισμός με γραφεία Τύπου και δοτές θέσεις; Για να μετακινηθείς πρέπει να είσαι ηλίθιος.

Σιγά μη χάσεις τη σύνταξη.

Και με αυτή την μπάσα φωνή, σαν σκουριασμένη τροχαλία καραβιού που τρίζει καθώς κατεβαίνει η άγκυρα, πήγε ο εξ απορρήτων και στον ΣΚΑΪ να μας εξηγήσει ότι από δω και μπρος τον νεοδημοκράτη οι Σαμαρικοί θα τον μετράνε βάζοντάς του ένα θερμόμετρο στον πισινό, και αν δεν καταγράψει θερμοκρασία άνω των σαράντα, τότε δεν είσαι, αγόρι μου, γνήσιος, ντόμπρος, πραγματικός δεξιός.

Δες τον Τσούτσια παύλα καναπεδάκι, πόσο δεξιός είναι. Τέτοια Δεξιά τη ζηλεύουν μέχρι και οι Συριζαίοι του Τσίπρα, που είχαν αναγάγει κι αυτοί το βόλεμα ημετέρων σε λαϊκό δικαίωμα και τον διορισμό σε επαναστατική γυμναστική.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όταν είσαι διορισμένος και τρέφεις την οικογένειά σου επί δεκαετίες από αυτόν τον διορισμό, τότε είσαι νομενκλατούρα.

Και όχι.

Δεν έχει τίποτα κακό η νομενκλατούρα.

Να ’σαι νομενκλατούρα, αγάπη μου.

Με γεια σου και χαρά σου.

Να έχεις και γραφείο.

Και καρέκλα.

Και μισθό.

Και σύνταξη.

Το ωραίο αρχίζει όταν, ενώ είσαι νομενκλατούρα μέχρι το μεδούλι, έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι είσαι ο Μέγα Αλέξανδρος της Καλαμάτας.

Ότι εσύ θα φέρεις τη δικαιοσύνη.

Εσύ θα σώσεις τους φτωχούς.

Εσύ θα αποκαταστήσεις τον λαό.

Εσύ θα ρίξεις τον Μητσοτάκη.

Εσύ θα φας τον Ερντογάν για πρωινό.

Εσύ θα φέρεις όλα τα καλά του κόσμου.

Ε, τότε δεν είσαι απλώς νομενκλατούρα.

Είσαι αυτό που ο Κούντερα θα ονόμαζε πολιτικό κιτς.

Και κιτς όχι μόνο με την έννοια της αισθητικής κακογουστιάς.

Κιτς ως μηχανισμό αυτοεξαπάτησης.

Να ζεις από το σύστημα και να φαντάζεσαι ότι το πολεμάς.

Να σε ταΐζει ο Σαμαράς και να βγαίνεις στα κανάλια να μιλάς για αξιοκρατία.

Να χαριεντίζεσαι ως Σαμαράς με τον Ερντογάν επί πρωθυπουργίας σου ενώ οι Τούρκοι μάς είχαν ρημάξει στις εναέριες παραβιάσεις, και σήμερα να το παίζεις Κώστας Χατζηχρήστος σε ρόλο Ζήκου στην ταινία ο Μπακαλόγατος του τύπου "κρατάτε με, θα τον λιώσω… Τούρκοι, βαστάτε τ’ άρματα! Κράτα με εσύ καλά… Με κρατάς καλά; Μη μ’ αφήνεις και γίνομαι ξεφτίλα."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους