Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ψευδοζωές… Οι κατάρες και οι πανηγυρισμοί για τους νεκρούς στο ναυάγιο της Κερύνειας δεν είναι απλώς μερικά ακραία σχόλια στα σόσιαλ μίντια ούτε ένα τυχαίο ξέσπασμα μίσους.

Είναι το αποτέλεσμα μιας νοοτροπίας που για δεκαετίες μας μαθαίνει να βλέπουμε τους «απέναντι» όχι ως ανθρώπους σαν κι εμάς, αλλά ως κάτι λιγότερο, κάτι κατώτερο, κάτι που δεν αξίζει τον ίδιο σεβασμό, την ίδια συμπόνια, την ίδια αξία ως ανθρώπινη ζωή.

Είναι το σύμπτωμα μιας μακροχρόνιας διαίρεσης που δεν χώρισε μόνο τον τόπο, αλλά έμαθε και τους ανθρώπους να βλέπουν ο ένας τον άλλον ως “εμείς” και “οι άλλοι”. Για δεκαετίες μεγαλώνουμε μέσα σε μια γλώσσα που μας μαθαίνει ότι στην άλλη μισή πατρίδα μας όλα είναι «ψευδο-». Ψευδοκράτος. Ψευδοκυβέρνηση. Ψευδοαρχές. Ψευδοθεσμοί.

Μια γλώσσα που, όταν επαναλαμβάνεται για χρόνια, δεν μένει μόνο στην πολιτική.

Σιγά σιγά επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τους ίδιους τους ανθρώπους που ζουν στην άλλη πλευρά.

Και τότε, για κάποιους, οι «απέναντι» παύουν να είναι πρώτα άνθρωποι σαν κι εμάς και γίνονται απλώς μέρος του «ψευδο-». Και κάπως έτσι, στην άλλη πλευρά δεν υπάρχουν πια ζωές σαν τις δικές μας, αλλά ψευδοζωές.

Ζωές που αξίζουν λιγότερο.

Μανάδες που πονούν λιγότερο από τις δικές μας.

Παιδιά που φοβούνται λιγότερο από τα δικά μας.

Νεκροί που αξίζουν λιγότερο σεβασμό από τους δικούς μας νεκρούς.

Ακραίες και εθνικιστικές δυνάμεις και στις δύο πλευρές τρέφονται εδώ και χρόνια από τον φόβο, την καχυποψία και το μίσος.

Για να υπάρχουν, χρειάζονται πάντα έναν «απέναντι». Έναν εχθρό.

Κάποιον που πρέπει να φοβόμαστε, να περιφρονούμε και, τελικά, να θεωρούμε λιγότερο άνθρωπο από εμάς.

Όσο η διαίρεση συνεχίζεται, τόσο πιο εύκολο γίνεται να ξεχνάμε ότι πίσω από τη γραμμή δεν υπάρχουν μόνο σημαίες, στρατοί και πολιτικές διαφορές.

Υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι.

Άνθρωποι που δουλεύουν.

Που μεγαλώνουν παιδιά.

Που γελούν.

Που φοβούνται.

Που αγαπούν.

Που πονούν Που θρηνούν.

Ακριβώς όπως εμείς! Η κατοχή δεν παύει να είναι κατοχή επειδή λυπάσαι έναν καθημερνό άνθρωπο που έχασε τη ζωή του.

Η ιστορία δεν αλλάζει επειδή δείχνεις συγκίνηση και ανθρωπιά απέναντι σε μια τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, την ώρα που άλλοι εξακολουθούν να αγνοούνται.

Το να χαίρεσαι επειδή πνίγηκε ένας άνθρωπος δεν σε κάνει περισσότερο πατριώτη.

Σε κάνει απλώς λιγότερο άνθρωπο.

Η αγάπη για την πατρίδα δεν αποδεικνύεται με «ψόφους», κατάρες και πανηγυρισμούς κάτω από μια είδηση για νεκρούς.

Η διαίρεση αυτού του τόπου έχει πετύχει κάτι πολύ χειρότερο από το να χωρίσει την Κύπρο στα δύο.

Έχει πείσει κάποιους ότι υπάρχουν και ζωές δεύτερης κατηγορίας. Ότι υπάρχουν ζωές που αξίζουν λιγότερο από άλλες. Που είναι λιγότερο αληθινές. Που είναι ψευδοζωές…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους