Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🎗️Ιστορίες της «Χρυσής Κορδέλας» 📣Μαρτυρία μανούλας 🫶 «Πριν από ένα χρόνο δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για τον παιδικό καρκίνο.

Ήξερα μόνο οτι εκείνη τη μέρα θα πηγαίναμε για μια μαγνητική.

Δεν πήγαμε για τον καρκίνο.

Κι όμως, μεχρι το απόγευμα η ζωή μας είχε χωριστεί για πάντα σε δύο κομμάτια.

Στο πριν και στο μετά… Έτσι μπήκαμε στο θάλαμο του Παιδοογκολογικού.

Εξετάσεις, μεταγγίσεις, βιοψία, αναμονή, χημειοθεραπείες, πόνος, ακτινοθεραπεία.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά ένα παιδι που συνέχιζε να είναι παιδί.

Που ζωγράφιζε, έπαιζε, έκανε βόλτες, έκανε τα μαθήματά του, μάθαινε την αλφαβήτα και τα ονόματα των φαρμάκων, μάθαινε να γράφει και παράλληλα έκανε ακτινοθεραπεία στο χεράκι.

Η ζωή δεν σταματά επειδή έχεις καρκίνο.

Απλώς για λίγο αλλάζει το σκηνικό… Μαθαίνεις να μετράς μέρες μέχρι την επόμενη χημειοθεραπεία.

Μαθαίνεις να προσέχεις τον κύριο Hickman.

Αρχίζεις να μετράς μικρές νίκες.

Αρχίζεις να εκτιμάς αλλιώς τη ζωή.

Και έτσι, καθόλου εύκολα, οι μήνες πέρασαν. Ο Hickman αφαιρέθηκε και η επαφή με το νερό, που κάποτε μας τρόμαζε αφού ήταν κάτι που έπρεπε να προσέχουμε, έγινε ελευθερία.

Το καμπανάκι χτύπησε, όμως η θεραπεία συνεχίζεται.

Υπάρχουν ακόμη πολλοί έλεγχοι, πολλα φάρμακα, πολλές στιγμές αναμονής και ενας φόβος που δεν εξαφανίζεται.

Γιατί το ταξίδι με τον καρκίνο δεν τελειώνει την ημέρα που τελειώνει η εντατική χημειοθεραπεία.

Μένει στην σκέψη που έρχεται ξαφνικά μέσα στη νύχτα.

Μένει στην αναμονή ενός αποτελέσματος.

Μένει στην επόμενη εξέταση… Μαθαίνουμε να ζούμε με τον φόβο, χωρίς να του επιτρέπουμε να πάρει τις στιγμές μας.

Κανένα παιδί δεν επέλεξε αυτή τη μάχη.

Κανένα παιδί δεν επέλεξε την χημειοθεραπεια, το νοσοκομείο, τον πόνο.

Είναι παιδιά που αναγκάστηκαν να αντέξουν πράγματα που κανένα παιδί δε θα έπρεπε να γνωρίζει.

Κι όμως, πολλές φορές έγιναν εκείνα η δύναμη μας! Το παιδί μας μας έμαθε ότι δύναμη είναι να φοβάσαι κι ωστόσο να συνεχίζεις! Ας μην μιλάμε μόνο για τον παιδικό καρκίνο.

Ας μιλησουμε για τα παιδια που θέλουν να πάνε σχολείο, να παίξουν, να χορέψουν, να γελάσουν, να κάνουν όνειρα, να μεγαλώσουν.

Πίσω απο κάθε διάγνωση υπάρχει ένα παιδί που δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται.

Αυτό είναι που πρέπει να βλέπουμε.

Όχι μόνο την ασθένεια αλλά το παιδί.

Εκείνη την μερα πήγαμε για μαγνητική.

Δεν γνωρίζαμε για τον καρκίνο.

Πήγαμε να μάθουμε αν όλα ήταν καλά.

Και από εκείνη την μέρα μάθαμε ποσό πολύτιμο είναι το "όλα καλά ". Ένα χρόνο μετά, κοιτάζοντας πίσω υπάρχει μια στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ.

Η στιγμή που συνειδητοποίησα πως τον καρκίνο του παιδιου μου δεν τον άκουγα απο τους γιατρούς αλλά τον έβλεπα στο άδειο απο τρίχες κεφάλι του.

Ένα χρόνο μετά, αυτό που εύχομαι είναι να έρθει η μέρα που η κόρη μου θα θυμάται αυτή την ιστορία σαν κάτι που πέρασε οριστικά. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε. Μέρα με τη μέρα…βήμα με βήμα. Μαζί!» #bebrave #gogoldinseptember🎗 #childhoodcancerawareness

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους