Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν το μίσος και η απανθρωποίηση γίνεται κανονικότητα... Τι μας διδάσκει το παρελθόν; Το τραγικό ναυάγιο ανοικτά της Κερύνειας προκάλεσε θλίψη στην μεγάλη πλειοψηφία των ΕΚ. Έφερε όμως στην επιφάνεια, με τον πιο ωμό τρόπο και το μίσος που εδώ και χρόνια δηλητηριάζει τον δημόσιο λόγο και ιδιαίτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απο μια μικρή μειοψηφία.

Πολλοί ξαφνιάστηκαν από τα απάνθρωπα σχόλια μερίδας ΕΚ για τα θύματα.

Από ανθρώπους που χαίρονται για τον θάνατο άλλων ανθρώπων επειδή ήταν Τούρκοι ή ΤΚ. Όμως πραγματικά πέσαμε από τα σύννεφα; Δεν βλέπουμε καθημερινά ανάλογο δηλητήριο απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες; Απέναντι στους Τουρκοκύπριους; Στους μουσουλμάνους; Στους ομοφυλόφιλους; Στους ανθρώπους διαφορετικού χρώματος, καταγωγής ή θρησκείας; Όταν μια κοινωνία συνηθίσει να ακούει χωρίς αντίδραση κόσμο να μιλά έτσι για ανθρώπους, το επόμενο βήμα γίνεται προβλεπτό.

Στο μοτίβο πρώτα έρχεται η στόχευση.

Μετά η συλλογική ενοχοποίηση.

Τέλος η απανθρωποποίηση που φτάνει στο σημείο ο πόνος, ακόμη και ο θάνατος αντί να προκαλεί συμπόνια να προκαλεί ικανοποίηση. Στην Κύπρο γνωρίζουμε ή τουλάχιστον οφείλουμε να γνωρίζουμε, πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η απανθρωποποίηση.

Επομένως δεν αρκεί να καταδικάζουμε κάθε φορά τα ακραία σχόλια και μετά να συνεχίζουμε σαν να μη συνέβη τίποτε.

Χρειάζεται να αναρωτηθούμε ποιος καλλιεργεί το έδαφος πάνω στο οποίο φυτρώνει αυτό το μίσος.

Όταν ο πολιτικός λόγος επενδύει στον φόβο του ξένου.

Όταν ο μετανάστης παρουσιάζεται συλλήβδην ως απειλή.

Όταν ο Τουρκοκύπριος ταυτίζεται με την Τουρκία και φορτώνεται εγκλήματα για τα οποία δεν έχει καμία προσωπική ευθύνη.

Όταν ο διαφορετικός γίνεται εύκολος στόχος για ψήφους, τηλεθέαση, likes και shares, τότε δεν μπορούμε να προσποιούμαστε ότι το μίσος εμφανίστηκε ξαφνικά στα ΜΚΔ.. Τα κοινωνικά δίκτυα δεν δημιούργησαν τον ρατσισμό, την ξενοφοβία ή τον εθνικισμό.

Τους έδωσαν όμως ένα τεράστιο μεγάφωνο.

Έκαναν την προβολή ευκολότερη, την επιθετικότητα καθημερινή και το μίσος, πολλές φορές, κανονικό.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο.

Να συνηθίσουμε το μίσος.

Να διαβάζουμε μια ρατσιστική υστερία και να προσπερνάμε.

Να ακούμε έναν άνθρωπο να εύχεται τον θάνατο ενός άλλου και να το θεωρούμε μια ακραία άποψη.

Να δεχόμαστε σταδιακά ότι κάποιοι άνθρωποι αξίζουν λιγότερη αξιοπρέπεια, λιγότερο σεβασμό, λιγότερη συμπόνια.

Μια δημοκρατική κοινωνία οφείλει να χαράξει μια καθαρή κόκκινη γραμμή που να θεμελιώνει το αξίωμα ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι λιγότερο άνθρωπος επειδή είναι Τούρκος, Έλληνας, Σύρος, Αφρικανός, μουσουλμάνος, χριστιανός, ομοφυλόφιλος ή οτιδήποτε άλλο.

Το ναυάγιο κάποια στιγμή θα φύγει από την επικαιρότητα.

Θα παραμείνει ωστόσο ένα ερώτημα πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το γεγονός.

Καταλαβαίνουμε που πάει η κοινωνία αν επικρατήσουν τέτοιες αρρωστημένες αντιλήψεις; Καταλαβαίνουν τις ασήκωτες ευθύνες που έχουν όσοι δίνουν χώρο, ρόλο, ορατότητα σε τέτοιες απόψεις;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους