Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🌿 Η ξερή βρύση Ένας γέροντας ζούσε σε ένα μικρό χωριό, όπου τα καλοκαίρια η γη διψούσε και τα νερά λιγόστευαν.

Στην άκρη του χωριού υπήρχε μια παλιά πέτρινη βρύση.

Για χρόνια δεν έτρεχε ούτε σταγόνα.

Οι περισσότεροι την είχαν ξεχάσει. «Δεν έχει νόημα να περιμένεις από αυτή την βρύση», έλεγαν.

Μόνο ένας νέος πήγαινε κάθε πρωί και γέμιζε ένα μικρό δοχείο με χώμα, καθάριζε τις πέτρες γύρω της και έριχνε λίγο νερό στη ρίζα ενός μικρού δέντρου που είχε φυτρώσει δίπλα της.

Μια μέρα ο γέροντας τον ρώτησε: -Γιατί συνεχίζεις; Δεν βλέπεις πως η βρύση είναι στεγνή; Ο νέος χαμογέλασε. -Την βρύση δεν την ποτίζω για να τρέξει.

Ποτίζω την ζωή γύρω της, γιατί πιστεύω πως κάποτε το νερό θα επιστρέψει.

Πέρασαν μήνες.

Ώσπου ένα πρωινό, μετά από μια δυνατή βροχή, ακούστηκε ένας παράξενος ήχος.

Σταγόνα… σταγόνα… Η παλιά βρύση άρχισε ξανά να τρέχει.

Το μικρό δέντρο είχε μεγαλώσει και γύρω του είχαν ανθίσει λουλούδια.

Ο γέροντας κοίταξε τον νέο και είπε: -Τώρα κατάλαβα.

Δεν ήταν η βρύση που περίμενε το νερό.

Ήταν η καρδιά σου που περίμενε την ώρα του Θεού.

Και ο νέος απάντησε: -Όταν ο άνθρωπος δεν βλέπει αποτέλεσμα, δεν σημαίνει πως ο Θεός δεν εργάζεται.

Μπορεί απλώς να εργάζεται πιο βαθιά απ’ όσο μπορούν να δουν τα μάτια μας.

Μην εγκαταλείπεις κάτι επειδή σήμερα φαίνεται ξερό. Η Χάρη του Θεού πολλές φορές δουλεύει σιωπηλά, κάτω από την επιφάνεια.

Κι όταν έρθει η ώρα, ακόμη και η πιο ξερή γη μπορεί να ανθίσει. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους