Original Post

Πλήρες Κείμενο:

31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1949 — ΓΡΑΜΜΟΣ ΚΑΙ ΒΙΤΣΙ Η φωτογραφία είναι του πατέρα μου, τότε φαντάρου στον Ελληνικό Στρατό.

Ο πατέρας μου πολέμησε στον Γράμμο και στο Βίτσι.

Εκεί τραυματίστηκε στο αυτί από γυναίκα αντάρτισσα.

Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα δεν είναι για μένα απλώς μια ημερομηνία της Ιστορίας.

Είναι οικογενειακή μνήμη.

Στις 30 Αυγούστου 1949 ολοκληρώθηκαν οι τελευταίες μεγάλες επιχειρήσεις στον Γράμμο και στο Βίτσι και στις 31 Αυγούστου ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος ανακοίνωσε τη νίκη.

Ήταν το τέλος του «Εμφυλίου Πολέμου» και η στρατιωτική ήττα της κομμουνιστικής εξέγερσης.

Και ευτυχώς ηττήθηκε.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι, στην τελική φάση του αγώνα, το ΚΚΕ υιοθέτησε θέση υπέρ της «εθνικής αποκατάστασης και αυτοδιάθεσης» των Σλαβομακεδόνων, ενώ το ΝΟΦ μιλούσε για ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία στο πλαίσιο μιας βαλκανικής κομμουνιστικής ομοσπονδίας.

Αν η κομμουνιστική πλευρά νικούσε, η ελληνική Μακεδονία θα κινδύνευε να αποσπαστεί από τον εθνικό κορμό και να ενταχθεί στο κομμουνιστικό βαλκανικό σύστημα. Η Ελλάδα τελικά δεν πέρασε στο σοβιετικό στρατόπεδο.

Και αυτό, κατά τη δική μου ιστορική κρίση, υπήρξε ευτυχές για την πορεία της χώρας. ⸻ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΗΘΗ Η Μεταπολίτευση σωστά επέλεξε την Εθνική Συμφιλίωση.

Αλλά συμφιλίωση δεν σημαίνει να ξεχάσουμε τους νεκρούς μας.

Για χρόνια οι εκδηλώσεις μνήμης των νεκρών του Ελληνικού Στρατού χαρακτηρίστηκαν «γιορτές του μίσους», ενώ η άλλη πλευρά μπορούσε να τιμά τους δικούς της νεκρούς ως ήρωες.

Αυτό δεν είναι συμφιλίωση.

Συμφιλίωση σημαίνει να μπορεί ο ένας να τιμά τους νεκρούς του χωρίς να απαιτεί από τον άλλον να αρνηθεί τους δικούς του.

Εκεί, στον Γράμμο και στο Βίτσι, πέθαναν Έλληνες.

Δεν χρειάζεται να μισούμε σήμερα κανέναν.

Χρειάζεται όμως να μπορούμε να λέμε την Ιστορία όπως έγινε. ⸻ Ο ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ «ΔΕΞΙΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ» Κάτι ακόμη που συχνά ξεχνάμε.

Η αντίθεση στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό δεν ήταν αποκλειστικά υπόθεση της παλαιάς βασιλικής Δεξιάς. Ο Ναπολέων Ζέρβας, κορυφαία μορφή της βενιζελικής παράδοσης και αρχηγός του ΕΔΕΣ, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Το ίδιο και ο Γεώργιος Παπανδρέου, άνθρωπος της δημοκρατικής και βενιζελικής παράδοσης, ο οποίος στις 14 Αυγούστου 1949, λίγες ημέρες πριν από την τελική νίκη, μιλούσε στην Πάτρα για τον αγώνα του Ελληνικού Στρατού και την «Ιερά Μνήμη των αθανάτων Νεκρών μας». Και στην κορυφή της στρατιωτικής προσπάθειας του 1949 βρισκόταν ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, ο οποίος ηγήθηκε των επιχειρήσεων στον Γράμμο και στο Βίτσι.

Για μένα υπήρξε πραγματικός ευπατρίδης.

Άνθρωποι διαφορετικών πολιτικών αφετηριών συναντήθηκαν τότε στην πεποίθηση ότι η Ελλάδα έπρεπε να παραμείνει ελεύθερη και να μην περάσει υπό κομμουνιστική εξουσία. ⸻ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ Έχω αναζητήσει συμπολεμιστές του πατέρα μου.

Τους συνάντησα.

Μίλησα μαζί τους.

Και άκουσα μαρτυρίες για εγκλήματα και γεγονότα που παραμένουν άγνωστα στους περισσότερους Έλληνες.

Πολλά από αυτά πρέπει να ερευνηθούν και να διασταυρωθούν.

Σε τοπικό επίπεδο, η πολιτική σύγκρουση συνυπήρξε με παλιές έχθρες, προσωπικές διαφορές, αντεκδικήσεις, κοινωνικό φθόνο και εγκληματικές συμπεριφορές.

Υπήρξαν άνθρωποι που χρησιμοποίησαν την κομμουνιστική ιδεολογία ως άλλοθι για προσωπικά εγκλήματα και ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Ο Φενεός, ο Μελιγαλάς και άλλες τραγικές σελίδες δεν επιτρέπεται να σβήσουν από τη συλλογική μνήμη. Η Ιστορία όμως δεν χρειάζεται ούτε υπερβολή ούτε αποσιώπηση.

Χρειάζεται έρευνα και τεκμήρια. ⸻ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ; Ακόμη και σήμερα, το ΚΚΕ εξακολουθεί να τιμά τον «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας» και να αναφέρεται θετικά στον ένοπλο αγώνα εκείνης της περιόδου.

Όταν μάλιστα εμφανίζονται συνθήματα περί «συνέχισης του αγώνα», ο δημοκρατικός πολίτης δικαιούται να ρωτά τι ακριβώς σημαίνει αυτή η διατύπωση. Η Δημοκρατία δεν φοβάται την ιδεολογία.

Απαιτεί όμως από όλους σεβασμό στη δημοκρατική διαδικασία, στην πολυφωνία και στην ειρηνική εναλλαγή της εξουσίας.

Και όταν ένα κόμμα διατηρεί στο ιδεολογικό του οπλοστάσιο την έννοια της «δικτατορίας του προλεταριάτου», είναι απολύτως θεμιτό να ζητούμε να γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό για τη Δημοκρατία, την ελευθερία και τα δικαιώματα του πολιτικού αντιπάλου. Η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά την ένοπλη πολιτική σύγκρουση.

Δεν έχει κανείς δικαίωμα να την ξαναφέρει ως πολιτικό πρότυπο. ⸻ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ Γι’ αυτό ζητώ κάτι αυτονόητο: Να ανοίξουν πλήρως τα αρχεία του Ελληνικού Στρατού για την περίοδο του «Εμφυλίου Πολέμου». Τα πολεμικά ημερολόγια, οι αναφορές των μονάδων, οι εκθέσεις πληροφοριών, οι καταθέσεις, τα στοιχεία για νεκρούς, αιχμαλώτους και αγνοουμένους.

Δεν φοβάμαι την Ιστορία.

Θέλω να τη γνωρίζω ολόκληρη.

Αν υπήρξαν εγκλήματα, να καταγραφούν.

Αν υπήρξαν θύματα, να αναγνωριστούν.

Αν υπήρξαν ευθύνες, να αποδοθούν ιστορικά.

Αν υπήρξαν μύθοι και υπερβολές, να αποκαλυφθούν.

Η πραγματική Εθνική Συμφιλίωση δεν οικοδομείται πάνω στη λήθη.

Οικοδομείται πάνω στην αλήθεια. ⸻ ΑΝΤΙ ΑΛΛΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΗΜΕΡΑ Παραθέτω την ιστορική ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου στην Πάτρα, στις 14 Αυγούστου 1949.

Η γλώσσα είναι ασφαλώς η γλώσσα της εποχής.

Αλλά η ομιλία έχει ιδιαίτερη αξία ακριβώς επειδή προέρχεται από έναν πολιτικό της δημοκρατικής και βενιζελικής παράδοσης. «Λαέ των Πατρών Σου απευθύνω τον εγκάρδιον χαιρετισμόν μου.

Αποτελεί χαράν και καθήκον των δημοσίων ανδρών να επικοινωνούν με τον Λαόν… Διαρκεί ακόμη ο σκληρότατος Αγών, τον οποίον εξαπέλυσαν εναντίον μας οι κληρονομικοί εχθροί της πατρίδος χρησιμοποιούντες την προδοσίαν της Πέμπτης Φάλαγγος, του Κομμουνιστικού Κόμματος. …Δόξα και τιμή εις τας ενόπλους δυνάμεις της χώρας.

Ζήτω ο εθνικός μας Στρατός. …Και το Έθνος ολόκληρον υποκλίνεται ευλαβώς ενώπιον της Ιεράς Μνήμης των αθανάτων Νεκρών μας.

Εις την συνείδησιν των επερχομένων ελληνικών γενεών αιώνια θα είναι η μνήμη των. …Η Νίκη της Ελλάδος είναι ταυτοχρόνως νίκη της Ελευθερίας και νίκη της Ανθρωπότητος.» ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Πάτραι, 14 Αυγούστου 1949 ⸻ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ Ο ναζισμός είναι ο ολοκληρωτισμός χωρίς προσωπείο.

Ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός παρουσιάστηκε με τη γλώσσα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της προστασίας των αδυνάτων και της απελευθέρωσης του ανθρώπου.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη του αντίφαση: ένα σύστημα που διακηρύσσει την απελευθέρωση του ανθρώπου μπορεί να καταλήξει να διεκδικεί τον έλεγχο όχι μόνο της κοινωνίας και της πολιτικής, αλλά και της ίδιας της συνείδησής του.

Ο άνθρωπος δεν είναι πραγματικά ελεύθερος όταν το κράτος διεκδικεί εξουσία πάνω στην ψυχή του.

Ο δικός μου αντικομμουνισμός δεν είναι μίσος για ανθρώπους.

Είναι άρνηση του ολοκληρωτισμού.

Γι’ αυτό: Ναι στην Εθνική Συμφιλίωση.

Όχι στη λήθη.

Ναι στον σεβασμό των νεκρών όλων.

Όχι στην επιλεκτική μνήμη.

Ναι στη Δημοκρατία.

Όχι στον ολοκληρωτισμό, από όπου κι αν προέρχεται. Η Ιστορία δεν χρειάζεται να ξαναγίνει εμφύλιος.

Χρειάζεται να γίνει αλήθεια.

Αιωνία η Μνήμη όλων όσων θυσιάστηκαν για την Ελλάδα μας. Και στον πατέρα μου, όπως και σε όλους εκείνους που πολέμησαν τότε: ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους