Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν χρειάζεται κάθε κενό να γεμίσει.. Τον Αύγουστο μου δίνω χρόνο μακριά από οθόνες.

Στην αρχή ήταν δύσκολο, τώρα πλέον είναι ένα δώρο στον εαυτό μου που δεν το διαπραγματεύομαι.

Το είχα ανάγκη φέτος μετά από μια γεμάτη χρονιά με γραφείο, γήπεδα, σεμινάρια και την συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου που τώρα κυκλοφόρησε.

Και παίρνοντας αυτή την απόσταση παρατήρησα κάτι που αφορά, νομίζω, όχι μόνο τα social media αλλά και την εργασία μας.

Πόσο δύσκολο είναι να μην κάνουμε τίποτα.. Περιμένουμε τον καφέ, κοιτάμε το κινητό.

Βαριόμαστε, scrolling στα social.

Ξυπνάμε και πριν καλά καλά ανοίξουν τα μάτια μας, ανοίγουμε το κινητό.

Πριν κοιμηθούμε, πάλι εκεί.

Έχουμε μάθει να γεμίζουμε κάθε κενό.

Και δεν είναι τυχαίο.

Η συνεχής αναζήτηση νέων πληροφοριών, εικόνων, ειδοποιήσεων και «δώρων» στο διαδίκτυο και στα social media ενεργοποιεί διαρκώς το σύστημα ανταμοιβής του εγκεφάλου.

Η ντοπαμίνη συνδέεται και με την προσδοκία της επόμενης ανταμοιβής, με το «τι θα βρω τώρα;». Κι έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μαθαίνουμε να αναζητούμε συνεχώς το επόμενο ερέθισμα.

Και όμως, η ξεκούραση δεν είναι μόνο να σταματάμε να κάνουμε κάτι αλλά και να σταματάμε να δεχόμαστε συνεχώς.. Πληροφορίες, εικόνες, ειδήσεις, συγκρίσεις με τις ζωές των άλλων.

Η σκέψη χρειάζεται χώρο.

Η δημιουργικότητα χρειάζεται χώρο.

Η ψυχή και το σώμα χρειάζονται χώρο.

Δεν χρειάζεται κάθε κενό να γεμίσει Για αυτό μια πρόσκληση έχω να σας κάνω.. 10 λεπτά σήμερα χωρίς κινητό (για αρχή). Απλώς αφήστε λίγο χώρο μέσα σας και έξω σας και παρατηρήστε πώς είναι.

Ίσως η πλήξη να μην είναι κάτι από το οποίο πρέπει να ξεφύγουμε.

Ίσως να είναι ένας χώρος που έχουμε ξεχάσει πώς να μένουμε.

Πάμε να ζήσουμε μια ζωή αφήνοντας λίγο περισσότερο χώρο σε όσα έχουν πραγματική σημασία! Χαίρομαι που είμαστε ξανά εδώ ΜΑΖΙ 🫂

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους