Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ της ΒΑΣΩΣ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ Το έργο αυτό φίλες και φίλοι μου, το ανοίγουν δυο δούλοι και ο ένας απευθύνεται στο κοινό για να το κατατοπίσει για την υπόθεση.

Πρέπει να ταίσουν με την ανάλογη τροφή ένα γιγάντιο κοπροκάνθαρο για λογαριασμό του αφεντικού τους αμπελοκαλλιεργητή Τρυγαίου.

Ο κοπροκάνθαρος θα είναι το ζώο ιππασίας, που θα τον πάει στον ουρανό για να ρωτήσει το Δία για τους σκοπούς του σχετικά με τους Έλληνες που μαστίζονται από τον πόλεμο.

Στο εύρημα αυτό, το καβαλλίκευμα του κοπροκάνθαρου παρωδεί τον Βελλερεφόντη του Ευρυπίδη - όπου ο ήρωας ήθελε να φτάσει στους θεούς πάνω σε ένα φτερωτό άλογο.

Γι΄ αυτό είχε χρησιμοποιηθεί στη σκηνή πτητικό μηχάνημα, ένα εύρημα που προκάλεσε αποδοκιμασίες. Ο Τρυγαίος έφτασε στον ουρανό και αρχίζει διαπραγματεύσεις με τον Ερμή.

Τα πράγματα είναι άσχημα εκεί ψηλά, γιατί οι θεοί μπροστά στις αιώνιες αγριότητες του πολέμου αποσύρθηκαν σε ψηλότερες περιοχές του αιθέρα και ο Πόλεμος κυβερνά ανεμπόδιστος.

Τη θεά Ειρήνη την φυλάκισε ο Πόλεμος μέσα σ΄ ένα σπήλαιο και τώρα θέλει να λιώσει όλες τις ελληνικές πόλεις μέσα σε ένα πελώριο γουδί και να τις κάνει σκόνη. Ο Πόλεμος εμφανίζεται και ο Τρυγαίος κρυφακούει.

Ευτυχώς ο Κυδοιμός, ο υπηρέτης του Πολέμου, η προσωποποίηση του τρόμου της μάχης, δεν μπορεί να προμηθεύσει στον κύριό του κανένα γουδόχερο, κι έτσι ο Πόλεμος για να φτιάξει ένα καινούργιο πρέπει να ξαναγυρίσει στο σπίτι του. Ο Τρυγαίος αρπάζει την ευκαιρία, καλεί τους Έλληνες που αποτελούν το χορό, κερδίζει τον φοβιτσιάρη τον Ερμή με το σχέδιό του και πετυχαίνει την απελευθέρωση της Ειρήνης, που την τραβούν με σχοινιά από την σπηλιά της.

Μαζί της εμφανίζονται η Οπώρα, θεά της καρποφορίας, και η Θεωρία, θεά του πανηγυριού.

Ύστερα από ένα διάλογο με τον Ερμή που ανακαλεί τις αιτίες του πολέμου διαστρέφοντάς τες τερατώδικα, ξαναγυρνούν στη γη: «Μα τη ζήση την παλιά μας θυμηθείτε, αγαπητοί μου, που μας χάριζε η Ειρήνη, τις ωραίες εκείνες πίτες με τα σύκα, με τα μύρτα, το γλυκόπιοτο κρασάκι, τη βραγιά των μενεξέδων στο πηγάδι πλάι κι ακόμα τις ελιές που λαχταρούμε, και για τα καλά όλα τούτα προσφωνείστε τη θεά.

Χαίρε ω χαίρε αγαπημένη! Ώ η χαρά μας που ήρθες πιά! Σε ποθούσα κι έλιωνα κι ο καημός μου ήταν βαθύς στο χωράφι να διαβώ.

Ω παμπόθητη για μας, για όλους που περνούσαμε σαν ξωμάχοι.

Μόνη εσύ τα αγαθά μας χάριζες.

Στον δικό σου τον καιρό χίλια βλέπαμε καλά και γλυκά κι ανέξοδα.

Σωτηρία και χλωροσίτι των γεωργών εσύ ήσουνα.

Κι έτσι, αμπέλια, νέες συκιές κι όλα τα άλλα δεντρικά με χαρά θα σε δεχτούν και με το χαμόγελο.» Τώρα πια οι σκηνές παίζονται στη γη. Τη Θεωρία, γενναιόδωρα ξεγυμνωμένη, ο Τρυγαίος την παραδίνει στους βουλευτές, και η Ειρήνη παίρνει τη θυσία της, από όπου διώχνεται ένας παρασιτικός εξηγητής χρησμών μαζί με τους αγύρτικους χρησμούς του. «Ναι θεά, γενναιόδωρα, ολάκερη πρέπει σε εμάς να δοθείς, τους πιστούς σου εραστές, που για σένα δοκιμάσαμε πίκρες πολλές.

Λύσε μάχες κι αντάρες πολέμου, που εμείς να σε κράζουμε πια Λυσιμάχη. Έλα Ειρήνη, κι εμάς όλους τους Έλληνες πάλι εξαρχής με φιλίας να μας σμίξεις χυλό και συμπάθειας να στάξεις σταλιές απαλές στη στρυφνάδα του νου.» Ακολουθούν επεισοδιακές σκηνές, όπου αντιθέτουν τα αγαθά της Ειρήνης με τους πολεμοκάπηλους για τους οποίους τώρα έρχονται δύστυχοι καιροί.

Το έργο τελειώνει με τον χαρούμενο γάμο του Τρυγαίου με την Οπώρα.

Φίλες και φίλοι, η Ειρήνη το 421 π.χ πήρε το δεύτερο βραβείο, ύστερα από τους Κόλακες του Εύπολη.. Ήταν φιλειρηνικό έργο, όπως οι Αχαρνής, αλλά σαν ύφος και διάθεση διαφορετικό.

Είναι σαν ένας προάγγελος της ειρήνης που πραγματικά συμφωνήθηκε λίγο αργότερα, της ειρήνης του Νικία, όπως είναι γνωστή: Αφότου είχαν σκοτωθεί ο Κλέωνας και ο Βρασίδας, τα ειρηνόφιλα κόμματα από τις δυο πλευρές κέρδισαν έδαφος, και σχεδόν σύγχρονα με τα Μεγάλα Διονύσια κλείστηκε η Ειρήνη. Ο Αριστοφάνης ήταν κοντά στους γεωργούς.

Τότε η ζωή του χωρικού δεν ήταν μακριά από τη ζωή του αστού. Στον Αριστοφάνη η πολιτική παίζει το ρόλο της , γιατί οι γεωργοί που με τον πόλεμο υπέφεραν βαναυσότητες ήταν προπάντων φορείς του πνεύματος και της Ειρήνης. Η Ειρήνη του Αριστοφάνη είναι έργο διαχρονικό που διασχίζει τους αιώνες αλώβητη, εφόσον οι αιτίες που γεννούν τον πόλεμο παραμένουν ίδιες ως τις μέρες μας, όπως ίδιος είναι και ο πόθος του ανθρώπου για την εξάλειψή του και την εδραίωση της Ειρήνης.

Όπως, επίσης, και την εκμετάλλευση των ισχυρών για ίδιο όφελος της εσωτερικής αναταραχής και των συγκρούσεων ανάμεσα στους πολίτες. «Η πόλη αλαλιασμένη, κιτρινιάρα , μουλωχτή, έχαφτε ό, τι της πετούσαν κι έλεγε κι ευχαριστώ.

Βλέποντας οι ξένοι το ξύλο που έπεφτε, βουλώνανε με λεφτά το στόμα εκείνων που τους έκαναν αυτά.

Κι έτσι εκείνοι θησαύρισαν, μα η Ελλάδα ρήμαξε δίχως να το νιώσετε.» Σας ευχόμαστε ένα όμορφο βράδυ και μια θαυμαστή βδομάδα! ΠΗΓΕΣ: «ΟΙ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΆΝΗ: ΜΕΤ: ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ», «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗς ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: ALBIN LESKY”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους