Υπάρχει κάτι το τρομερά εκστατικό — αν και καθόλου μυστηριακό, διότι τουλάχιστον για την λογοκρατική νοησιαρχία τίποτε δεν υπερβαίνει τον Λόγο — στην αίσθηση ότι ανακάλυψες την αλήθεια στα πιο...

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει κάτι το τρομερά εκστατικό — αν και καθόλου μυστηριακό, διότι τουλάχιστον για την λογοκρατική νοησιαρχία τίποτε δεν υπερβαίνει τον Λόγο — στην αίσθηση ότι ανακάλυψες την αλήθεια στα πιο πρωταρχικά και υψηλότερα επίπεδα της σκέψης, όπως την γνωσιολογία, την οντολογία, την φυσική και την φιλοσοφία της ιστορίας.

Είναι κυριολεκτικά εκστατικό, διότι σε μία τέτοια συνθήκη αλήθειας, βγαίνεις από τον εαυτό σου και νιώθεις ότι το Αντικείμενο, είτε αυτό είναι το Είναι, η Φύση, ο Λόγος ή η Ιστορία, καθίστανται αυτοσυνείδητα και διαφανή τα ίδια για τον εαυτό τους μέσω εσένα, του υποκειμένου.

Δεν είσαι εσύ που ανακαλύπτεις την αλήθεια του αντικειμένου σου, είναι το αντικείμενο που αναστοχάζεται την ουσία του μέσω εσού· εσύ είσαι απλώς ο τρόπος που το Είναι αναδιπλασιάζεται σε συνείδηση και σκέφτεται τον εαυτό του αληθώς, ο τρόπος που ταυτίζεται νοητικά με την ουσία του.

Αν αυτή η σκέψη ζευγαρώσει με το συναίσθημα και πεισμώσει αρκετά ώστε να μην εξαφανιστεί αμέσως, αν γίνει κάποιου περίεργου είδους διαλογισμός και μέθη, γεννά κάτι βαθύτατα εκστατικό· σε εκκεντρώνει και σε γυρίζει αντίστροφα, επιτελεί μία Κοπερνίκεια στροφή: στην συνθήκη της αλήθειας, όλα όσα δεν ανήκουν στην ουσία του αντικειμένου σου αφαιρούνται από πάνω σου — ο ίδιος σου ο εαυτός αφαιρείται από εσένα — και γίνεσαι απλώς ο Λόγος του Αντικειμένου.

Γίνεσαι ο καθρέφτης δια του οποίου το Αντικείμενο μπορεί να δει και να σκεφτεί τον εαυτό του.

Διότι ο,τι ανήκει σε εσένα και δεν ανήκει στο αντικείμενο είναι υποκειμενικό κι εσφαλμένο, μία προβολή, μία εικασία, επομένως ο,τι μένει στον νου σου όταν συλλαμβάνεις την ουσία του αντικειμένου σου δεν είναι δικό σου, είναι του αντικειμένου σου.

Κι ωστόσο δεν εξαφανίζεσαι πλήρως, διότι η νόηση σου είναι στο αντικείμενο σου και το αντικείμενο σου στην νόηση σου.

Είναι η στιγμή της συμφιλίωσης Υποκείμενου και Αντικειμένου, η στιγμή που το αυτοδιχασμένο σε Υποκείμενο και Αντικείμενο Απόλυτο ξανασυναντάται κι επανενώνεται με τον εαυτό του για μία στιγμή.

Οι διάφορες μορφές υποκειμενικού σχετικισμού δεν γνωρίζουν αυτήν την εκστατική απόλαυση, έστω ως φαντασίωση.

Θεωρούν ανυπέρβλητο το χάσμα μεταξύ υποκειμενικότητας και αντικειμενικότητας.

Από την σκοπιά της εκστατικής συνθήκης της αλήθειας που προσπάθησα να σκιαγραφίσω, το υποκείμενο μοιάζει σαν να είναι καταδικασμένο σε ένα θλιβερό μπουντρούμι στερημένο της γνωσιοντολογικής δυνατότητας να βγει έξω από τον εαυτό του.

Έχει κάτι από την δυσωδία της παρακμής της αστικής κοινωνίας.

Ο έρωτας, από την άλλη, που σπρώχνει τον εαυτό έξω και μακριά από τον εαυτό του προς το Αντικείμενο του, που τον κάνει να αφαιρεί τον εαυτό του από το αντικείμενο του, και να τον αφήνει πίσω στο σώμα του, να ξεχνιέται μέσα στο αντικείμενο του· αυτή η έκσταση της αίσθησης ότι ανακαλύπτει μία αλήθεια που δεν είναι δική του είναι τόσο γλυκιά, μεθυστική και αναζωογονητική, ώστε επιστρέφοντας από το αντικείμενο πίσω στον εαυτό της όχι απλώς δεν ψυχοπλακώνεται από τις διάφορες πεσσιμιστικές προκαταλλείψεις, αλλά συναντιέται με εκείνη την υπαρξιακή ελπίδα και την αισιόδοξη καρδιά και τους δίνει μεγαλύτερη ακόμη αυτοπεποίθηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους