Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τη Μεταμόρφωση στο Θαβώρ στη μεταμόρφωση του χρόνου και του χώρου του ανθρώπου Αρχή της Ινδίκτου – 1η Σεπτεμβρίου Αγαπητοί μου αδελφοί, Πριν από λίγες εβδομάδες η Εκκλησία μάς ανέβασε νοερά στο όρος Θαβώρ.

Εκεί είδαμε τον Χριστό να μεταμορφώνεται ενώπιον των μαθητών Του: «καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ. 17,2). Βεβαίως, ο Χριστός στο Θαβώρ δεν έγινε κάτι που προηγουμένως δεν ήταν.

Δεν απέκτησε εκεί το φως της θεότητός Του.

Αποκάλυψε στους μαθητές, «καθὼς ἠδύναντο», τη δόξα που πάντοτε είχε.

Και το Θαβώρ μάς αποκάλυψε συγχρόνως κάτι ακόμη: ποιος είναι ο προορισμός του ανθρώπου και ολόκληρης της κτίσεως.

Να μεταμορφωθούν εν Χριστώ.

Να φωτισθούν από τη Χάρη Του.

Να γίνουν κοινωνοί της θείας ζωής.

Σήμερα, στην αρχή της Ινδίκτου, η Εκκλησία μάς καλεί να προχωρήσουμε ένα βήμα περισσότερο.

Από τη Μεταμόρφωση στο Θαβώρ, στη μεταμόρφωση του χρόνου και του χώρου του ανθρώπου.

Διότι ο Χριστός δεν ήλθε απλώς μέσα στον κόσμο.

Μπήκε μέσα στον ανθρώπινο χρόνο και μέσα στον ανθρώπινο χώρο.

Ο άχρονος εισήλθε στον χρόνο.

Ο απερίγραπτος Θεός καταδέχθηκε να περιγραφεί μέσα στον χώρο. Ο Δημιουργός μπήκε μέσα στην ίδια Του τη δημιουργία.

Και από τη στιγμή που ο Θεός έγινε άνθρωπος, ο χρόνος δεν είναι πλέον απλώς μία αδιάκοπη πορεία προς τη φθορά και τον θάνατο.

Μπορεί να γίνει καιρός σωτηρίας.

Και ο χώρος δεν είναι απλώς ο τόπος όπου ζούμε, εργαζόμαστε, κουραζόμαστε και κάποτε πεθαίνουμε.

Μπορεί να γίνει τόπος παρουσίας του Θεού.

Ένα όρος μπορεί να γίνει Θαβώρ. Ένας Ιορδάνης μπορεί να γίνει τόπος Θεοφανείας.

Ένα υπερώο μπορεί να γίνει τόπος Πεντηκοστής.

Ένας τάφος μπορεί να γίνει πηγή Αναστάσεως.

Και η δική μας καθημερινότητα μπορεί να γίνει χώρος συναντήσεως με τον Χριστό.

Αυτό ακριβώς μας αποκαλύπτει και το Ευαγγέλιο που η Εκκλησία τοποθετεί στην αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους. Ο Χριστός εισέρχεται στη συναγωγή της Ναζαρέτ.

Του δίνουν το βιβλίο του προφήτου Ησαΐα και διαβάζει: «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾽ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με· εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν… κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν». Δηλαδή: «Το Πνεύμα του Κυρίου είναι επάνω μου· γι’ αυτό με έχρισε και με έστειλε να φέρω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά… και να κηρύξω τον καιρό της χάριτος του Κυρίου». Και όταν τελειώνει την ανάγνωση, κλείνει το βιβλίο και λέγει: «Σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν». Δηλαδή: «Σήμερα εκπληρώθηκε η Γραφή αυτή που μόλις ακούσατε». Και αυτό το «σήμερα» του Χριστού είναι ίσως το βαθύτερο μήνυμα της σημερινής εορτής. Ο Θεός δεν μας λέει: κάποτε θα έρθει η σωτηρία.

Δεν μας λέει: κάποτε θα αλλάξεις.

Δεν μας λέει: κάποτε θα αρχίσεις να αγαπάς, να συγχωρείς, να μετανοείς.

Μας λέει: Σήμερα.

Σήμερα είναι ο καιρός του Θεού.

Σήμερα είναι ο «ἐνιαυτὸς Κυρίου δεκτός», ο καιρός δηλαδή της χάριτος και της σωτηρίας.

Σήμερα μπορεί να γίνει μία νέα αρχή.

Αυτό είναι τελικά η μεταμόρφωση του χρόνου.

Ο χρόνος παύει να είναι μόνο χρόνος που περνά και γίνεται καιρός που σώζει, όταν μέσα του συναντάμε τον Χριστό.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν αντιμετωπίζει τον χρόνο όπως τον αντιμετωπίζει ο κόσμος.

Στον λόγο που παραδίδεται υπό το όνομα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου για την Αρχή της Ινδίκτου συναντούμε μία εξαιρετικά δυνατή φράση: «Οὐ λατρεύομεν τῷ χρόνῳ· οὐχ ἕστηκε γάρ, ἀλλ᾽ ἀφίσταται». Δεν λατρεύουμε τον χρόνο, διότι ο χρόνος δεν στέκεται· φεύγει.

Και πόσο αληθινός είναι αυτός ο λόγος! Τα χρόνια περνούν.

Οι ημέρες φεύγουν.

Πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται από τη ζωή μας.

Ευκαιρίες χάνονται.

Πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα, κάποια στιγμή αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ήταν.

Όμως εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά.

Ο χρόνος που φεύγει μπορεί να γίνει χρόνος που μένει στην αιωνιότητα, όταν γεμίσει από Χριστό.

Μία στιγμή αληθινής μετανοίας μπορεί να μεταμορφώσει ολόκληρη τη ζωή.

Μία πράξη αγάπης μπορεί να αποκτήσει αιώνια αξία.

Μία συγγνώμη μπορεί να θεραπεύσει μία πληγή χρόνων.

Μία προσευχή μπορεί να μεταμορφώσει τον εσωτερικό χώρο της καρδιάς μας.

Γι’ αυτό η Εκκλησία σήμερα δεν μας καλεί απλώς να αλλάξουμε ένα ημερολόγιο.

Μας καλεί να αναρωτηθούμε: Τον χρόνο που μου χάρισε ο Θεός, πώς τον χρησιμοποίησα; Πόσο αγάπησα; Πόσο συγχώρησα; Πόσο προσευχήθηκα; Πόσες φορές είχα την ευκαιρία να κάνω το καλό και την άφησα να περάσει; Πόσες φορές είπα «αύριο» σε κάτι που η ψυχή μου γνώριζε ότι έπρεπε να γίνει σήμερα; Η ζωή μας, αδελφοί μου, δεν αποτελείται από τον χρόνο που πέρασε ούτε από τον χρόνο που φανταζόμαστε ότι θα έρθει.

Αποτελείται από το σήμερα που μας χαρίζει ο Θεός.

Και εδώ συναντώνται το Θαβώρ και η σημερινή εορτή. Στο Θαβώρ ο Χριστός μάς δείχνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να μεταμορφωθεί.

Σήμερα μας αποκαλύπτει ότι μπορεί να μεταμορφωθεί και ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου: ο χρόνος του, ο χώρος του, η καθημερινότητά του, οι σχέσεις του, ακόμη και οι πληγές του.

Όπου εισέρχεται ο Χριστός, τίποτε δεν χρειάζεται να παραμένει όπως ήταν.

Ο χρόνος γίνεται καιρός σωτηρίας.

Ο χώρος γίνεται τόπος παρουσίας του Θεού.

Και ο άνθρωπος γίνεται καινὴ κτίσις, κατά τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις» (Β΄ Κορ. 5,17). Γι’ αυτό η αρχή του εκκλησιαστικού έτους είναι πρόσκληση όχι απλώς για έναν καινούργιο χρόνο, αλλά για έναν καινούργιο άνθρωπο.

Να αφήσουμε πίσω ό,τι μας κρατά μακριά από τον Θεό.

Να διορθώσουμε ό,τι μπορούμε ακόμη να διορθώσουμε.

Να συγχωρήσουμε όσο υπάρχει ακόμη χρόνος.

Να πούμε ένα «σ’ αγαπώ» εκεί όπου το χρωστάμε.

Να ζητήσουμε μία συγγνώμη που ίσως αναβάλλουμε χρόνια.

Να επιστρέψουμε στην προσευχή.

Να επιστρέψουμε στην Εκκλησία.

Να επιστρέψουμε τελικά στον Χριστό.

Διότι ο χρόνος από μόνος του ούτε σώζει ούτε θεραπεύει.

Εκείνος που σώζει και θεραπεύει είναι ο Χριστός μέσα στον χρόνο.

Αυτό ακριβώς μας υπενθυμίζει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Η Εκκλησία σήμερα προσεύχεται ώστε ο Θεός να γίνει ίλεως προς εμάς, να ευλογήσει τον νέο χρόνο και να φωτίσει τις διάνοιές μας, για να περάσουμε τον χρόνο που μας χαρίζει «καθαρῶς καὶ μετὰ ἀγαθῆς συνειδήσεως». Δεν γνωρίζουμε πόσος χρόνος έχει δοθεί στον καθένα μας.

Γνωρίζουμε όμως ότι η σημερινή ημέρα μάς δόθηκε.

Και αυτό αρκεί.

Αρκεί για να μετανοήσουμε.

Αρκεί για να συγχωρήσουμε.

Αρκεί για να αγαπήσουμε.

Αρκεί για να κάνουμε μία καινούργια αρχή.

Γι’ αυτό και το απολυτίκιο της σημερινής ημέρας δεν ζητά από τον Θεό απλώς έναν ακόμη χρόνο.

Προσεύχεται: «Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου, Κύριε». Ο ίδιος Χριστός, λοιπόν, που έλαμψε στο Θαβώρ, ας φωτίσει και τον χρόνο που ανοίγεται σήμερα μπροστά μας.

Και ας μεταμορφώσει και τον δικό μας χώρο: το σπίτι μας, την οικογένειά μας, την εργασία μας, την ενορία μας και, περισσότερο απ’ όλα, τον εσωτερικό χώρο της καρδιάς μας.

Αυτό ας γίνει η προσευχή μας στην αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους: Κύριε, ευλόγησε τον νέο χρόνο.

Ευλόγησε τις ημέρες που έρχονται, τις χαρές αλλά και τις δοκιμασίες μας.

Ευλόγησε τα σπίτια και τις οικογένειές μας.

Θεράπευσε τους ασθενείς, παρηγόρησε τους πονεμένους, στήριξε εκείνους που δοκιμάζονται.

Και περισσότερο απ’ όλα, Κύριε, μην επιτρέψεις να περάσει ο χρόνος μας χωρίς Εσένα.

Κάνε κάθε ημέρα μας ένα μικρό Θαβώρ.

Μεταμόρφωσε τον χρόνο μας σε καιρό σωτηρίας.

Τον χώρο μας σε τόπο της παρουσίας Σου.

Και την καρδιά μας σε τόπο όπου θα αναπαύεται η Χάρη Σου.

Χάρισέ μας να καταλάβουμε ότι κάθε ημέρα που ξημερώνει είναι δώρο, κάθε στιγμή είναι ευκαιρία και κάθε καινούργια αρχή είναι πρόσκληση επιστροφής κοντά Σου.

Ώστε ο νέος αυτός χρόνος να γίνει πράγματι για όλους μας: «ἐνιαυτὸς Κυρίου δεκτός». Καλή, ευλογημένη και εν Χριστώ μεταμορφωμένη εκκλησιαστική χρονιά. Αμήν. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΓΙΑΠΙΤΖΙΟΓΛΟΥ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους