Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν κάθε λέξη μοιάζει με επίθεση Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν ούτε την κριτική ούτε το χιούμορ.

Για εκείνους, σχεδόν κάθε διαφωνία γίνεται προσβολή, κάθε πείραγμα γίνεται επίθεση και κάθε διαφορετική άποψη μοιάζει με προσωπική αμφισβήτηση.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δεν είναι καθόλου καινούργιο πρόβλημα.

Πριν από περισσότερα από 2.300 χρόνια, ο Αριστοτέλης είχε ήδη παρατηρήσει κάτι πολύ ανθρώπινο: ο τρόπος με τον οποίο κάποιος αστειεύεται, αντιδρά και δέχεται τα λόγια των άλλων αποκαλύπτει πολλά για τον χαρακτήρα του. Στα Ηθικά Νικομάχεια, όταν εξετάζει τη συμπεριφορά στις κοινωνικές συναναστροφές, χρησιμοποιεί τον όρο «ἀγροῖκος» για να περιγράψει τον άνθρωπο που είναι τραχύς, άξεστος και στερείται της απαραίτητης κοινωνικής διακριτικότητας.

Δεν μιλά, λοιπόν, απλώς για έναν άνθρωπο χωρίς χιούμορ.

Μιλά για την έλλειψη μέτρου. Ο Αριστοτέλης διακρίνει ουσιαστικά τρεις διαφορετικές στάσεις.

Στο ένα άκρο βρίσκεται εκείνος που προσπαθεί συνεχώς να κάνει τους άλλους να γελούν, ακόμη και όταν το χιούμορ του γίνεται προσβλητικό ή ταπεινωτικό.

Στο άλλο άκρο βρίσκεται εκείνος που δεν μπορεί να δεχθεί σχεδόν κανένα αστείο, κανένα πείραγμα και καμία παρατήρηση χωρίς να εκνευριστεί.

Και ανάμεσά τους βρίσκεται ο άνθρωπος που έχει την ικανότητα να συμμετέχει στο χιούμορ χωρίς να χάνει ούτε το μέτρο ούτε τον σεβασμό προς τους άλλους.

Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο.

Η αρετή δεν βρίσκεται ούτε στην προσβολή ούτε στην υπερευαισθησία.

Βρίσκεται στην ικανότητα να καταλαβαίνεις πού βρίσκεται το όριο.

Γιατί υπάρχει πράγματι διαφορά ανάμεσα σε ένα αστείο και σε μια προσβολή.

Αλλά υπάρχει επίσης διαφορά ανάμεσα σε μια πραγματική προσβολή και στην αδυναμία κάποιου να αντέξει οποιαδήποτε λέξη δεν συμφωνεί με την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

Όταν κάθε διαφωνία θεωρείται επίθεση, ο διάλογος γίνεται σχεδόν αδύνατος.

Δεν υπάρχει πλέον ανταλλαγή απόψεων.

Υπάρχει μόνο άμυνα.

Και όταν η άμυνα γίνεται μόνιμη, η συζήτηση μετατρέπεται εύκολα σε μάχη εγωισμών. Ο Αριστοτέλης δεν υποστήριζε ότι πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα.

Ούτε ότι όποιος προσβάλλεται έχει πάντοτε άδικο.

Η σκέψη του είναι πιο δύσκολη — και ίσως γι' αυτό παραμένει επίκαιρη: να ξέρεις πότε πρέπει να γελάσεις, πότε πρέπει να απαντήσεις, πότε πρέπει να βάλεις όριο και πότε πρέπει απλώς να μην παρασυρθείς.

Γιατί η ωριμότητα δεν φαίνεται μόνο από το τι λέμε στους άλλους. Φαίνεται και από το τι αντέχουμε να ακούσουμε από αυτούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους