Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο εορτάζων Ρίτσαρντ Γκιρ, που γίνεται 77 ετών σήμερα, έχει διατελέσει συνοδός πολυτελείας για την ξιπασμένη καλή κοινωνία στο American Gigolo (1980) του Πολ Σρέιντερ.

Έχει υπάρξει και Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν στο An Officer and a Gentleman (1982) του Τέιλορ Χάκφορντ (Ντέμπρα Γουίνγκερ, γιατί δεν σε είδαμε σε πιο πολλές ταινίες; Πολύ κρίμα). Ήταν ο πρίγκιπας που περίμενε μια ζωή η Τζούλια Ρόμπερτς στο Pretty Woman (1990) του Γκάρι Μάρσαλ, ασχέτως αν του έβγαλε το λάδι εννέα χρόνια αργότερα στο κάπως απλοϊκό Runaway Bride (1999) του ίδιου σκηνοθέτη.

Προικισμένος τζαζίστας που μπλέκει με τη μαφία στο The Cotton Club (1984) του Φράνσις Φορντ Κόπολα, διεφθαρμένος αστυνομικός στο Internal Affairs (1990) του Μάικ Φίγκις, αδίστακτος δικηγόρος που τον πιάνει κότσο ο διαβολικός Έντουαρντ Νόρτον (έπρεπε να ήμασταν ήδη υποψιασμένοι για τη διπλή του προσωπικότητα) στο Primal Fear (1996) του Γκρέγκορι Χόμπλιτ.

Έχει συνεργαστεί -αν και ελάχιστος κόσμος το θυμάται- με τον Ακίρα Κουροσάουα στο Rhapsody in August (1991), υποδύθηκε (κυριολεκτικά) τον Sommersby (1993) στο ομότιτλο δράμα εποχής του Τζον Άμιελ, ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα είχε μπλέξει σε πολιτικά παιχνίδια στο Power (1986) του Σίντνεϊ Λουμέτ.

Πανέμορφος ως ιππότης Λάνσελοτ στο First Knight (1995) του Τζέρι Ζάκερ, με την πιο αστεία ιρλανδική προφορά που μπορούμε να θυμηθούμε στο The Jackal (1997) του Μάικλ Κέιτον Τζόουνς, νουάρ ήρωας στο -βασισμένο σε βιβλίο του Γκράχαμ Γκριν- The Honorary Consul (1983) του Τζον Μακένζι.

Έχει, επίσης, πρωταγωνιστήσει και σε δύο remake θρυλικών ταινιών της nouvelle vague: το Breathless (1983) του Τζιμ ΜακΜπράιντ (remake του À bout de souffle του Γκοντάρ) και το Unfaithful (2002) του Έιντριαν Λάιν (remake του La Femme infidèle του Σαμπρόλ). Στο Chicago (2002) του Ρομπ Μάρσαλ ήταν σκέτη απόλαυση, ενώ λίγο αργότερα ενσάρκωσε μία από τις βερσιόν του Μπομπ Ντίλαν στο I'm Not There (2007) του Τοντ Χέινς (πιο συγκεκριμένα, είναι ο Alias που ερμηνεύει ο Ντίλαν στο Pat Garrett and Billy the Kid του Σαμ Πέκινπα). Μπήκε μια για πάντα στην καρδιά των ζωόφιλων με το Hachi: A Dog's Tale (2009) του Λάσε Χάλστρεμ, remake της ιαπωνικής ταινίας (και ιστορίας) του σκύλου Hachikō, ήταν στιβαρός τόσο στο corporate θρίλερ Arbitrage (2012) του Νίκολας Τζαρέκι όσο και στο τηλεοπτικό MotherFatherSon (2019) του BBC, ενώ στο πρόσφατο Oh, Canada (2024) του Πολ Σρέιντερ, που δυστυχώς δεν έκανε σύνδεση με το κοινό, μας έγδαρε την καρδιά.

Στο δικό μας μυαλό, πάντως, οι ομορφότερες στιγμές της φιλμογραφίας του είχαν έρθει νωρίτερα, πολύ προτού γίνει σταρ.

Αφενός, στο εξαιρετικό και ξεχασμένο στις μέρες μας Bloodbrothers (1978) του Ρόμπερτ Μάλιγκαν, ένα συγκινητικό working-class δράμα ενηλικίωσης.

Αφετέρου και πάνω απ' όλα, στο ελεγειακό, μυστηριώδες, απόκοσμο και εκθαμβωτικό, Days of Heaven (1978), τη δεύτερη ταινία του Τέρενς Μάλικ προτού ο σκηνοθέτης εξαφανιστεί από το σινεμά -αλλά και από προσώπου γης- για 20 ολόκληρα χρόνια. Χρόνια πολλά και ανθηρά σε έναν αυθεντικά ωραίο τύπο των σινεφίλ μας νιάτων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους