Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άργησα σήμερα να γράψω την ανάλυση του χθεσινού παιχνιδιού. Κοντεύει απόγευμα και πραγματικά δεν ξέρω πού βρίσκω τη δύναμη να κάθομαι και να γράφω ένα τόσο μεγάλο κείμενο.

Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω ούτε χθες πώς βρήκα το κουράγιο.

Δούλευα και κατάφερα να δω το παιχνίδι από το 75’ και μετά.

Μόλις τελείωσε, όμως, αντί να το αφήσω πίσω μου, έβαλα να το δω από την αρχή.

Ήθελα να έχω προσωπική άποψη.

Άκουγα στο ραδιόφωνο, χαρακτηρισμούς για «τραγική ΑΕΚ», για πολύ κακή εμφάνιση και γενικότερα μια εικόνα που μου έκανε εντύπωση.

Δεν θα ασχοληθώ με τους δημοσιογράφους.

Δεν έχει νόημα.

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι, ναι, η ΑΕΚ ήταν κακή.

Πολύ κακή σε αρκετά διαστήματα.

Αλλά, τουλάχιστον από τα δικά μου μάτια, τα πράγματα παρουσιάστηκαν ακόμη χειρότερα απ’ όσο πραγματικά ήταν.

Πάμε λοιπόν να δούμε το παιχνίδι όπως το είδα εγώ.

Στο κέντρο χθες δεν υπήρχε συνοχή. Ο Βιτάλις με τον Μάριν δεν «έδεσαν» μεταξύ τους.

Σε προηγούμενα παιχνίδια είχαμε δει τον κάιρινεν να καλύπτει τον Μάριν , να βγαίνουν πρώτοι στις μονομαχίες και στις δεύτερες μπάλες, να υπάρχει μια ισορροπία στον άξονα.

Χθες αυτό δεν υπήρχε.

Το κέντρο έμεινε εκτεθειμένο και από τη στιγμή που εκτέθηκε ο άξονας, μοιραία εκτέθηκε και η άμυνα.

Τα δύο στόπερ δεν είχαν την απαραίτητη βοήθεια μπροστά τους και πολλές φορές έπρεπε να αντιμετωπίσουν καταστάσεις χωρίς την προστασία που χρειάζονταν.

Και εδώ έρχεται η δική μου απορία.

Χθες, η ΑΕΚ φώναζε για ένα καθαρό εξάρι.

Απορώ γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε ο Αριάνγκα, ειδικά από τη στιγμή που το παιχνίδι είχε αρχίσει να απαιτεί περισσότερη ισορροπία και μεγαλύτερη προστασία μπροστά από τα στόπερ.

Δεν θέλω να κάνω τον προπονητή από τον καναπέ.

Δεν είμαι ειδικός και δεν έχω την καθημερινή εικόνα της ομάδας.

Αλλά ποδοσφαιρικά, χθες, ένα εξάρι θα μπορούσε να δώσει στην ΑΕΚ αυτό που της έλειψε περισσότερο: συμπαγείς αποστάσεις και ασφάλεια στον άξονα.

Και πάμε στα μπακ.

Χθες ήταν απλώς σε κακή μέρα.

Λίγα ανεβάσματα, λίγες επεμβάσεις, αρκετές μπαλιές στην πλάτη και γενικότερα μια εικόνα που δεν θύμισε τις προηγούμενες εμφανίσεις τους.

Όταν όμως δεν λειτουργεί το κέντρο, τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα και για την αμυντική γραμμή. Ο Μάγερ, μέσα σε αυτή την ΑΕΚ, μου άρεσε.

Δεν έκανε κάτι εντυπωσιακό.

Δεν ήταν το παιχνίδι που θα θυμόμαστε για χρόνια.

Ήταν όμως τίμιος.

Και σε μια ομάδα που συνολικά δεν βρέθηκε σε καλό βράδυ, αυτό έχει τη δική του αξία.

Για τον Κοιτά, πραγματικά δεν ξέρω τι συμβαίνει.

Το λέω από τότε που τον είδα στη Σόφια: δεν τον αναγνωρίζω.

Είναι ένας παίκτης που βασίζεται πολύ στην έκρηξη, στην ταχύτητα και στην ένταση του παιχνιδιού του.

Ίσως, όπως μου είπε και πολύ σωστά ένας φίλος, να είναι ακόμη νωρίς για να έχει βρει τον ρυθμό και την απόδοσή του.

Και το δέχομαι.

Αλλά δεν θα κάνω πως δεν βλέπω αυτό που βλέπω.

Και τώρα θα πω κάτι για το οποίο πιθανότατα θα με κράξετε. Ο Ζούμπκοφ, μέχρι στιγμής, δεν μου αρέσει καθόλου.

Ναι, είναι νωρίς.

Ναι, έχει παίξει μόλις τρία παιχνίδια.

Ναι, χρειάζεται χρόνο.

Όμως ο Κάιρινεν, ο Μάγερ, ο Βιτάλις μάς έχουν δείξει ήδη κάποια πράγματα.

Από τον Ζούμπκοφ, μέχρι τώρα, η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δει κάτι που να με κάνει να πω «αυτός είναι». Μακάρι να βγω πανηγυρικά λάθος.

Και το εννοώ.

Προτιμώ να παίξει μπάλα και να με κράζετε όλη μέρα στα σχόλια, παρά να έχω δίκιο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας όλοι το ίδιο θέλουμε: να πετύχει η ΑΕΚ.

Πάμε στα φορ. Ο Γιόβιτς χθες ήταν σε μεγάλο βαθμό άφαντος.

Υπάρχει όμως κάτι που μου αρέσει πολύ φέτος στο παιχνίδι του και δεν το θυμάμαι από πέρυσι στον ίδιο βαθμό.

Γυρίζει πίσω.

Ζητάει την μπάλα από τα στόπερ.

Προσπαθεί να συμμετέχει στη δημιουργία.

Και αυτό είναι ένα στοιχείο που θεωρώ σημαντικό.

Χθες, βέβαια, πέρα από τη φάση που δημιούργησε και την προσπάθεια που έκανε με την πλάτη στο τέρμα, δεν μπόρεσε να προσφέρει πολλά περισσότερα. Ο Βαργκα έκανε αυτό που ξέρει.

Πήρε την μπάλα, εκτέλεσε, σκόραρε.

Ψυχρός εκτελεστής.

Δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

Αλλά ούτε από εκείνον είδα κάτι ιδιαίτερο στο υπόλοιπο παιχνίδι.

Και πάμε στο 90’. Το φάουλ του Μάνταλου είναι απλώς άτυχο.

Τίποτα περισσότερο.

Αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο.

Δεν μπορείς να εξηγήσεις κάθε φάση, ούτε να ψάχνεις πάντα έναν ένοχο.

Το μεγαλύτερο δικό μου παράπονο, όμως, είναι άλλο. Η ΑΕΚ έχει μπροστά της έναν τεράστιο αριθμό ευρωπαϊκών αγώνων σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Οκτώ παιχνίδια.

Και παράλληλα πρωτάθλημα, κύπελλο, ντέρμπι και όλη αυτή την επιβάρυνση που φέρνει μια ευρωπαϊκή σεζόν.

Θα ξαναδούμε την ΑΕΚ σε τέτοιες βραδιές.

Σε κακές δηλαδή , αυτό είναι δεδομένο Πιστεύω ότι θα τη δούμε μάλιστα και αρκετές φορές.

Οι παίκτες δεν είναι μηχανές.

Και η ομάδα ακόμη χτίζεται.

Είναι λογικό κάποια στιγμή να εμφανιστεί μια βραδιά που τίποτα δεν θα λειτουργεί όπως πρέπει.

Το ζητούμενο είναι τότε να κερδίζεις.

Αυτό σημαίνει μεγάλη ομάδα Αυτό είναι το επίπεδο που πρέπει να αποκτήσει η ΑΕΚ.

Να μπορεί να είναι κακή και να παίρνει το παιχνίδι.

Να μην χρειάζεται κάθε φορά να είναι εξαιρετική για να κερδίσει.

Χθες ήσουν στο 0-1 στο 90’. Εκεί, προσωπικά, θα ήθελα να δω μεγαλύτερη ασφάλεια στον άξονα.

Ίσως ένα εξάρι να μπορούσε να βοηθήσει ώστε η ομάδα να γίνει πιο συμπαγής και να διαχειριστεί καλύτερα τα τελευταία λεπτά.

Αλλά δεν θέλω να σταθώ άλλο στα προπονητικά.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει στον Νίκολιτς τι έπρεπε να κάνει.

Το παιχνίδι χάθηκε.

Δεν πειράζει.

Μια κακή εμφάνιση δεν ακυρώνει τιποτα.

Όπως και μια καλή εμφάνιση δεν σημαίνει ότι ξαφνικά λύθηκαν όλα.

Η σεζόν είναι τεράστια.

Θα έχει βραδιές που θα πετάμε.

Θα έχει βραδιές που θα υποφέρουμε.

Θα έχει παιχνίδια που θα τα παίρνουμε με το ποδόσφαιρό μας και άλλα που θα πρέπει απλώς να τα πάρουμε με την ψυχή μας. Εμείς συνεχίζουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους