Διηγήματα από τη Γάζα: (απόσπασμα της Ναχίλ Μάχνα σε μετάφραση Ναουζάτ Χαντίντ): Ξυπνήσαμε ακριβώς τα μεσάνυχτα από τον ήχο πυροβολισμών, οβίδων και χειροβομβίδων που έπεφταν σαν καταρρακτώδης βροχή...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην αρχή νομίζαμε πως επρόκειτο για μακρινές συγκρούσεις, αφού όλοι γνώριζαν ότι τα άρματα μάχης είχαν αποχωρήσει εδώ κι έναν μήνα και ο κίνδυνος είχε κάπως υποχωρήσει.

Όμως κάναμε λάθος.

Οι ήχοι πλησίαζαν όλο και περισσότερο.

Σηκώθηκα από τη θέση μου, εκείνη που βρισκόταν πιο κοντά στον δρόμο, και κατευθύνθηκα προς την οικογένειά μου από την οποία με χώριζε μόνο μια κουρτίνα.

Απομακρύνθηκα από τα παράθυρα και σύρθηκα μόλις λίγα μέτρα.

Αυτές οι λίγες στιγμές ήταν που μου έσωσαν τη ζωή.

Οι οβίδες και τα πυρά του πυροβολικού άρχισαν να μπαίνουν το ένα μετά το άλλο από το παράθυρο, διαπερνώντας τα αλουμίνια και τους τοίχους.

Τα θραύσματα εκτοξεύονταν γύρω μας κι έπεφταν πάνω στα μαξιλάρια και στους καναπέδες.

Βρισκόμασταν σε κατάσταση σοκ και δεν γνωρίζαμε τι συνέβαινε γύρω μας.

Ήταν συγκρούσεις; Ήταν χερσαία εισβολή; Τα άρματα άνοιγαν τον δρόμο για να πάρουν θέσεις; Ή μήπως οι στρατιώτες έτρεχαν στον δρόμο κρατώντας τα αυτόματά τους; Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα νιώσει την πραγματική γεύση του φόβου όσο εκείνη τη νύχτα.

Ποτέ δεν είχα αισθανθεί τον θάνατο τόσο κοντά.

Τα λεπτά σταματούν... Τα δευτερόλεπτα τραυλίζουν... Ο χρόνος χάνει τον προσανατολισμό του... Οι χτύποι της καρδιάς επιταχύνονται.

Η εισπνοή και η εκπνοή συναγωνίζονται.

Κι εμείς παραμένουμε ξαπλωμένοι στο πάτωμα, ανίκανοι να σηκώσουμε το κεφάλι ή να αρθρώσουμε έστω και μία λέξη.

Οι πυροβολισμοί εντάθηκαν.

Οι εκρήξεις και οι χειροβομβίδες κρότου έμοιαζαν να βρίσκονται μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Τα quadcopters κατέβαιναν όλο και χαμηλότερα και κινηματογραφούσαν το εσωτερικό των σπιτιών.

Εκείνη τη στιγμή νιώσαμε όλοι πως ο θάνατος ήταν αναπόφευκτος.

Όλα είχαν τελειώσει.

Ποιος θα ενημέρωνε τους άλλους ότι βομβαρδιστήκαμε ή ότι τραυματιστήκαμε; Θα μπορούσε άραγε κανείς να μας διασώσει; Εκείνη τη στιγμή εκατό ερωτήματα ορμούν στο μυαλό σου, χωρίς καμία απάντηση.

Είσαι ήδη ένας από τους νεκρούς.

Σκέφτεσαι μόνο πού θα ταφείς και ποιος άνθρωπος θα πονέσει περισσότερο για τον θάνατό σου.

Ή ποια πράξη έκανες στη ζωή σου για να αξίζεις μια τέτοια τιμωρία.

Άνθρωποι του κόσμου... είμαι Παλαιστίνια πολίτης ή πρόσφυγας, όπως θέλετε πείτε με, δεν έχει σημασία.

Όμως δεν σκότωσα ποτέ κανέναν και δεν αδίκησα ποτέ κανέναν.

Δεν θυμάμαι ούτε καν να είπα ποτέ ψέματα ή να έκλεψα.

Γιατί λοιπόν τόσος φόβος; Τόσος τρόμος; Τόση αδικία; Τόσες σφαίρες; Δεν άντεξα άλλο.

Ξέσπασα σε λυγμούς, όπως ακριβώς θρυμματίστηκαν τα τζάμια, οι τοίχοι, η μεγάλη γλάστρα και τα χρωματιστά πήλινα δοχεία που στόλιζαν την κουζίνα, από την πυκνότητα των πυρών.

Ένιωσα το κεφάλι μου να εκρήγνυται και τα νεύρα μου να φλέγονται.

Ευχόμουν να λιποθυμήσω από τον φόβο ή να πέσω έστω για λίγες στιγμές σε κώμα, μόνο και μόνο για να γλιτώσω από αυτήν την κόλαση που μας περικύκλωνε.

Απήγγειλα τη Σαχάντα, έκλεισα τα μάτια μου, ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι κι ετοιμάστηκα να πεθάνω.

Τότε βρέθηκα μέσα στην αγκαλιά της κόρης μου.

Μου ψιθύρισε στο αυτί να μη φοβάμαι και μου ζήτησε να προσεύχομαι πιο έντονα.

Σώπασα για λίγο… Άρχισα να αναπνέω. Ανασηκώθηκα.

Οι χτύποι της καρδιάς άρχισαν να ηρεμούν.

Οι ήχοι άρχισαν να απομακρύνονται.

Πέντε ζευγάρια μάτια κοιτούσαν το ένα το άλλο, κάνοντας μέσα τους τις ίδιες ερωτήσεις: «Έφυγαν; Είναι όνειρο; Ή μήπως εφιάλτης; Τι συμβαίνει έξω;» Κοίταξα το ρολόι μου.

Ήταν τρεις τα ξημερώματα.

Στην αρχή δεν μπορούσα να πιστέψω πως είχαμε αντέξει μέσα σ’ αυτήν την κόλαση τρεις ολόκληρες ώρες.

Αν αυτό που ζήσαμε δεν ήταν η κόλαση, τότε τι είναι η κόλαση; --- το παραπάνω απόσπασμα συμπεριλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο των Eκδόσεις ειρήνη - Irini Publications με τίτλο: "διηγήματα από τη Γάζα"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους