Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ: Κυριάκος Στυλιανού, «Η παράβαση», εκδ. Αρμίδα 2026 (γράφει ο Λάζαρος Λαζάρου) Ένα άλλο στοιχείο που αξίζει να αναφερθεί είναι η άρτια ενσωμάτωση της κυπριακής διαλέκτου στη γενικότερη αφήγηση που δίνεται στη νέα ελληνική γλώσσα.

Αυτή η επιλογή του Στυλιανού δίνει αμεσότητα στους διαλόγους, αλλά και παραστατικότητα στα σημεία που ανακαλούνται οι μνήμες μέσα από την αναδρομική διήγηση.

Η κυπριακή διάλεκτος είναι το κατάλληλο γλωσσικό μέσο για να εκφραστεί αριστοτεχνικά η συναισθηματική κατάσταση των ηρώων, χωρίς όμως να αποτελεί εμπόδιο για τον εξ Ελλάδος αναγνώστη, διότι η χρήση της κυπριακής διαλέκτου γίνεται σε ήπια μορφή. Ο Κυριάκος Στυλιανού, σε αυτή τη νουβέλα, γίνεται η κραυγή του τόπου του.

Ανησυχεί για τη διάβρωση των θεσμών, για την αποξένωση των ανθρώπων, για τον μικρόσκοσμο στον οποίο ο καθένας μας τρυπώνει.

Μπορεί να τα παρουσιάζει με χιουμοριστικό τρόπο, αλλά μέσα του καίγεται.

Γνωρίζει πως τα πράγματα είναι «για γέλια και για κλάματα», όμως υπάρχουν εκεί οι διαχρονικές ευθύνες όσων κυβέρνησαν και δεν κατάφεραν να τιθασεύσουν το θηρίο της αναξιοκρατίας και του προσωπικού βολέματος, σε σημείο που να μην αναγνωρίζει τον τόπο σου.

Όπως το θέτει ο Γιώργος Σεφέρης «Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό». Καταληκτικά, ο Κυριάκος Στυλιανού έχει διανύσει μπόλικη απόσταση στον δρόμο της καταξίωσης ως ένας από τους πιο προικισμένους πεζογράφους στα λογοτεχνικά μας δρώμενα.

Είναι εξαιρετικά ταλαντούχος, αλλά και εργατικότατος, διότι όπως το θέτει ο Γάλλος συγγραφέας Εμίλ Ζολά: «Ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα χωρίς το ταλέντο, αλλά το ταλέντο δεν είναι τίποτα χωρίς τη δουλειά».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους