Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τέλος του Αυγούστου έχει πάντα μια γεύση αλμύρας που μένει στα χείλη.

Το καράβι σχίζει το νερό και πίσω του αφήνει έναν αφρό που σβήνει γρήγορα, όπως σβήνουν και οι μέρες που πέρασαν.

Η βαλίτσα δίπλα στα πόδια είναι πιο βαριά τώρα, γεμάτη με άμμο που δεν κατάφερε να φύγει από τα ρούχα, με ένα καπέλο που μύρισε ήλιο, με μια κάρτα που γράφει Νάξος και ένα κοχύλι που βρέθηκε τυχαία και έγινε φυλαχτό.

Ο αέρας μπερδεύει τα μαλλιά και το βλέμμα χάνεται εκεί που ο ουρανός γίνεται πορτοκαλί και το νησί μικραίνει.

Δεν υπάρχει βιασύνη πια, μόνο εκείνη η γλυκιά κούραση των διακοπών που σε αφήνει να κάθεσαι και να κοιτάς.

Το κατάστρωμα είναι γεμάτο ανθρώπους που κάνουν το ίδιο πράγμα, κρατούν τις αναμνήσεις τους σε τσάντες και σακίδια, κουβαλούν τον ήλιο ακόμα στο δέρμα τους.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στον απόηχο του κύματος και στον ήχο της μηχανής, έρχεται η σκέψη της επιστροφής.

Τα κλειδιά του σπιτιού στην πόλη, το ψυγείο που πρέπει να γεμίσει ξανά, τα ρούχα της δουλειάς που περιμένουν διπλωμένα.

Η καθημερινότητα που χτυπάει διακριτικά την πόρτα, όχι απειλητικά, αλλά σαν μια παλιά φίλη που ξέρει ότι γύρισες.

Υπάρχει μια μικρή θλίψη, μια νοσταλγία που δεν πονάει, αλλά ζεσταίνει.

Είναι η νοσταλγία για τα πρωινά χωρίς ξυπνητήρι, για τα πόδια γυμνά στο πάτωμα, για το αλάτι στο δέρμα που δεν το έπλενες επίτηδες.

Καθώς το λιμάνι πλησιάζει, η καρδιά κάνει λίγο χώρο.

Κρατάει μέσα της το φως του Αυγούστου για να το έχει τον χειμώνα.

Γιατί το καλοκαίρι δεν τελειώνει όταν κατεβαίνεις από το καράβι. Μένει.

Μένει στο χρώμα του δέρματος, στο κοχύλι μέσα στην πάνινη τσάντα, στον τρόπο που ακουμπάς ακόμα το χέρι στο μάγουλο και χαμογελάς κοιτάζοντας τη θάλασσα, ακόμα κι όταν η θάλασσα έχει γίνει ανάμνηση. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους